Δέχθηκα τις προάλλες τηλεφώνημα από φίλο, μέλος της Επιτροπής Υπεράσπισης της Αμανής. Ζήτησε τη γνώμη μου και συμφωνήσαμε να τα πούμε δια ζώσης σύντομα. Τούτο αποτέλεσε το ερέθισμα για μια πρώτη εκ μέρους μου προσέγγιση της φιλότιμης προσπάθειας ανθρώπων που πραγματικά έχουν έγνοια για τον τόπο τους.
Ο πύρινος όλεθρος επανέφερε με δραματικό τρόπο την περιοχή στο προσκήνιο. Για ένα διάστημα, όσο η γη της Αμανής θα κουβαλά τη σκόνη από τα αποκαΐδια της, όσο κι αν ακούγεται περίεργο, της προσφέρει την ευκαιρία που αναζητούσε. Την κάνει ενοχλητική για κάθε είδους εξουσία που τη διαφεντεύει.
Σήμερα, δυο μήνες μετά την καταστροφή, δεν είμαι σίγουρος ότι η συναίσθηση της πίεσης του χρόνου υπάρχει σε όσους συντονιστικά επιχειρούν να παίξουν κάποιο ρόλο. Πολύ σύντομα, σε δυο , σε τέσσερις, σε έξι μήνες, η φωτιά της Αμανής θα έχει περάσει σε δευτερεύουσα ή τριτεύουσα θέση στον άξονα της τοπικής επικαιρότητας και για να το πω λαϊκά, πάει … το πουλάκι, πέταξε.
Οι ως σήμερα κινήσεις της Επιτροπής περιορίζονται στον κλασσικό λόγο διαμαρτυρίας που εκπορεύεται από την περιοχή. Με κείμενα – σεντόνια επαναφέρει – σε καλή συχνότητα ομολογώ – το θέμα στα τοπικά media κι ως εκεί. Απουσιάζουν οι πρωτοβουλίες, εκείνες που θα δώσουν την ώθηση για το αναγεννητικό big bang της περιοχής. Θα υποχρεώσουν κυρίως την κεντρική εξουσία να σχεδιάσει ένα ολιστικό σχέδιο για την περιοχή. Τις περισσότερες φορές, μάλιστα, με την πρόθυμη συνεργασία των τοπικών Μέσων, χτυπούν το σαμάρι, αντί για το γάιδαρο, πιέζοντας για λύσεις τον απένταρο και ανερμάτιστο Δήμο Χίου.
Η χαοτική παράθεση δεκάδων αιτημάτων στο δημόσιο λόγο δεν επικεντρώνει στο πραγματικό δίπολο του στόχου, που – κατά την άποψη μου – θα έπρεπε να είναι:
Α. Η άμεση διαμόρφωση ενός προγράμματος όμοιο του “Εύβοια Μετά” ή “΄΄Εβρος Μετά” και η σύσταση μιας επιστημονικής Επιτροπής που θα το πάρει πάνω της, μοχλεύοντας πόρους για το μέλλον της περιοχής.
Β. Η απαίτηση δημιουργίας ενός Δήμου Βόρειας Χίου (με τη συμμετοχή φυσικά και των Καρδαμύλων), που θα κληθεί στη συνέχεια να διαχειριστεί και να αξιοποιήσει το σχέδιο και τους πόρους που θα έχουν νωρίτερα προκύψει και δεσμευτεί από το Φορέα Διαχείρισης της Αμανής με την αποκλειστική επίκληση των εθνικών λόγων.
Εύχομαι ολόψυχα η Επιτροπή Υπεράσπισης της Αμανής να αντιλαμβάνεται την ασφυκτική πίεση του χρόνου για ανάληψη πρωτοβουλίων. Κι αν δεν το έχει αντιληφθεί ως σήμερα, να το πράξει τάχιστα. Δράση απαιτείται κι όχι μεμψιμοιρία.
Νίκος Γεωργούλης
