ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΤΙΚΗ. Χρίστος Μπελλές: Διοτίμα Ποίηση. Γράφει η Τασσώ Γαΐλα.

  Μετά από μία σειρά ποιητικών συλλογών οι περισσότερες των οποίων βραβευμένες στην Ελλάδα και το εξωτερικό ο Χρίστος Μπελλές μας παραδίδει ακόμη μία συλλογή υψηλής αισθητικής, την ποιητική συλλογή: «Διοτίμα’. Έχοντας  διαβάσει προηγούμενες συλλογές του ποιητή ίσως περιμένατε να μιλήσω συγκριτικά με εκείνες ,να εκφέρω γνώμη αν υπήρξε πρόοδος- σκαλοπάτι ανόδου κλπ, τα συνήθη δηλαδή που διαβάζουμε στις κριτικές, αλλά κάτι τέτοιο δεν θα συμβεί γιατί ο ποιητής μας ‘μπήκε’ δυναμικά και  ώριμα εξ αρχής στο χώρο της ποίησης συγγράφοντας ποίηση υψηλών προδριαγραφών, ιδιαίτερης καλαισθησίας, φινετσάτη όπου με λεπτοδουλεμένη…

Περισσότερα

ΔΟΚΙΜΙΟ. ΑΚΑΘΕΚΤΗ ΕΠΙΒΟΛΗ Γράφει ο Κώστας Λιάκος.

  Τραγικά ελλείμματα πίστεως και Δικαίου σαν να κυριαρχούν. Η παγκόσμια επιβολή μιάς σύγχρονης κυριαρχίας, καθημερινά ξεχύνεται ακάθεκτη• μιά που κάθε οχυρό, κάθε αντίβαρο ισορροπίας, φαντάζουν τώρα για όσους λίγους, καλούς, ισορροπημένους, εκλεκτούς με νοσταλγία• αφού η επιστροφή τους είναι για την ώρα, επώδυνη χίμαιρα. “Μιά θεϊκή παρέμβαση ας ήτανε να γίνει Δίκαιας τιμωρίας, σε ό,τι μέχρι τώρα ανενδοίαστα, αδιάντροπα εξακολουθεί να επικρατεί”. Είναι μιά σκέψη κάτω από μιά ασφυκτική, εξωφρενική πίεση, που όμοια της δεν υπήρξε• τουλάχιστον τις τελευταίες δεκαετίες. Το έλλειμμα πίστεως που αναφέρθηκε στην αρχή και που…

Περισσότερα

Του Αλέκου Χατζηκώστα: <Επί ευρωπαϊκού εδάφους>.

  Σήμερα σας αναρτώ σε πρώτη δημοσίευση ένα νέο ποίημα του δημοφιλή στην  στήλης μας ποιητή  Αλέκου Χατζηκώστα. Επί ευρωπαϊκού εδάφους Η Ελλάδα μας περίμενε (ή έτσι πιστεύαμε) παντού σ’ όλο τον κόσμο καθώς ταξιδεύαμε έχοντας την σταυρωμένη στο μέρος της καρδιάς μας   Περπατώντας με βήματα σταθερά, πικρά, σιωπηλά διατηρώντας μνήμες από σύντομες συναντήσεις βιαστικά αντίο και εκείνο το γλυκό με το καφέ να μας υποδέχεται στις ευρωπαϊκές πλατείες όπως τον Οδυσσέα και ας μην υπήρχαν πια Πηνελόπες. Αλέκος Χατζηκώστας. ………………………………………………………………………. Σχόλιο: Μάλιστα. ‘Ευρωπαϊκές πλατείες’-πλατείες, πιθανόν ο ποιητής να…

Περισσότερα

Αγγελική Γιαννέλου: Ο Παιδικός μου Φίλος

  Απόσπασμα του ποιήματος της Αγγελικής Γιαννέλου <Ο Παιδικός μου Φίλος>.   Τίτλος: <Ο Παιδικός μου Φίλος>. Ο παιδικός μου φίλος γέρασε. Τα μάτια του, κρυφή πηγούλα όλο θάρση, π’ ανάβλυζαν τ’ Αύριο, τα χέρια, που το ‘μέρευαν μ’ ορμή, μ΄ ορμή, που χύνονταν στις ίνες τών γενεών, μ΄ ορμή, που χύνονταν, ώς να πιστέψουν Στη ρίζα τού λόφου, με τ΄ αγέραστα πεύκα τού Χτες, τα κυπαρίσσια τού Αύριο και τον μικρό, παντοτινό σταυρό Στο δρόμο, που ‘ζωνε σφιχτά τον ανήφορο – σαν φίδι, που ξέρει να παραμονεύει τον πιο…

Περισσότερα

Τάσος Νικολόπουλος: Άτιτλο.

  Άτιτλο ποίημα του δημοφιλή ποιητή Τάσου Νικολόπουλου φιλοξενεί σήμερα η στήλη μας. Άτιτλο του Τάσου Νικολόπουλου. Τα βουνά, γυμνά και πέτρινα, ανάσα της γης, σιωπηλά φρουρούν το χρόνο, τα βήματα κρύβοντας βαθειά στις ρεματιές τους και τις χιονόκτιστες κορφές τους. Τα βήματα των ανθρώπων, πνιγμένα στο σκοτάδι, ίσως μονάχα κάποιες νύχτες λεπτές λωρίδες φεγγαρόφωτος να σημαδεύουν τα ταλαιπωρημένα πρόσωπα. Τα νησιά, ολόφωτα με τις λευκές ακτές τους γλάρους και τα ψάρια τους, τα απλωμένα δίχτυα αντίκρυ στον ήλιο, τις ελπίδες που φουσκώνουν απ’ τις φωνές των παλικαριών, τις άσπρες…

Περισσότερα

Κώστας Μαρδάς- ΜΗΤΡΙΚΟ (ΚΑΙ ) ΟΞΥ

Ο ποιητής Κώστας Μαρδάς δημοσίευσε το ποίημα ΜΗΤΡΙΚΟ (ΚΑΙ) ΟΞΥ με αφορφή το μνημόσυνο της μητέρας του Ελένης στις 3 Σεπτεμβρίου.   ΜΗΤΡΙΚΟ (ΚΑΙ ) ΟΞΥ * -Μάνα μου ! που το σώμα σου σταυροί και πανηγύρια * Μα που στο τέλος κόκκινα έβγαιναν τα λόγια απ΄ τα χριστοπρεπή σου χείλη Στις αλλόκοσμες ολονυχτίες εκρήξεων μέσα στο ηφαίστειο του παραλογισμού των φριχτών παθών της ταπεινωτικής αρρώστιας Σταλμένης – λένε οι θεολογούντες σοφιστές – από την Υπέρθεον Τριάδα – για να σε δοκιμάσει, φορτώνοντας σε σένα τα ειμαρμένα αμαρτήματα Αδάμ και…

Περισσότερα

Εις μνήμην του Λέσβιου ποιητή Γιώργου Λιάκου.(+28 Αυγούστου 1983). <…μιά τέτοιαν ώρα να βρεθώ, Λέσβος, κοντά σου πάλι…>

ΔΥΣΗ (του ΓΙΩΡΓΟΥ ΛΙΑΚΟΥ) Βαθειά στο πέλαγος χρυσή φωτιά χύθηκε η δύση κι άναψε φλόγες τα πανιά των καραβιών κι εδώ προς την ακρογιαλιά, που η νύχτα έχει αρχίσει, αστέρια πέφτουν απ’ τις άκρες των κουπιών. Μαύρες, μες στα μαβιά νερά, σκιές περνούν οι βάρκες από χαρά βαρειές και νιάτα και φωνές κι ενώ βουβαίνονται οι ψυχές και φλόγες είναι οι σάρκες, παίζουν, το κύμα κι ο έρωτας, στις αμμουδιές. Μιά τέτοιαν ώρα, που χτυπά και μέσα στων αψύχων τα σπλάχνα, κάτι, σαν ανθρώπινη καρδιά κι απ’ το κρασί το…

Περισσότερα

Αναστασία Κατσικογιάννη – Μπάστα ‘Γιά την Μυροβόλο Χίο’. Γράφει η Τασσώ Γαΐλα

  1821-2021: 200 Χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση.  Ένα ποίημα για την Χίο αφιερωμένο στην Επανάσταση του ’21 και τα γεγονότα εκείνων των ιερών – επαναστατικών για την Ελλάδα χρόνων συνέγγραψε η Χιώτισσα συγγραφέας και ποιήτρια Αναστασία Κατσικογιάννη – Μπάστα και σας το μεταφέρω. Τίτλος: ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΥΡΟΒΟΛΟ ΧΙΟ Έψαλλεν η θάλασσα και γεννήθηκε η Χίος με τις δαντέλες της, τ’ ακρογιάλια της, με κρυφές σπηλιές καλοκαμωμένες, από τον Ποσειδώνα για τις Νηρηίδες και τους Τρίτωνες, που σαλπίζουν και σηκώνεται τραγούδι δυνατό ,ονειρικό και κύματα ανταριασμένα. Χίος, το μοσχομυρισμένο νησί,…

Περισσότερα

Παρουσίαση βιβλίου: « Χιώτες στην Κωνσταντινούπολη»

  Ο Φιλοπρόοδος Όμιλος Βροντάδου και οι Εκδόσεις «άλφα πι» σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου της Αικατερίνης Μπεκιάρογλου-Εξαδακτύλου « Χιώτες στην Κωνσταντινούπολη» την Τρίτη 24 Αυγούστου 2021 και ώρα 7.30 το απόγευμα στο αίθριο των εγκαταστάσεων του Φ.Ο.Β. Για το βιβλίο θα μιλήσουν η Αθηνά Ζαχαρού-Λουτράρη, Δρ. Ιστορίας και Αρχαιολογίας και ο Ιωάννης Κολάκης, Κοινωνικός ανθρωπολόγος και ιστορικός. Αποσπάσματα διαβάζουν οι απόφοιτοι του Γεν. Λυκείου Βροντάδου Κλεοπάτρα Μ. Τσαμπλάκου και Σταμάτης Π. Στείρος Εισαγωγή και συντονισμός Πολύδωρος Στείρος, Εκπαιδευτικός, Πρόεδρος Φ.Ο.Β.    

Περισσότερα

Μόνικα-Λεμονιά Αβαγιάννη. Άτιτλο.

  Κοντά μας σήμερα η Ικαριώτισσα ποιήτρια Μόνικα-Λεμονιά Αβαγιάννη με ένα άτιτλο ποίημα της εμπνευσμένο από την πύρινη λαίλαπα που κατακαίει τη χώρα μας. Άτιτλο. Κλείνω τα μάτια Να μείνει η τελευταία ανάμνηση ανέπαφη. Ψυχής, αδύνατο, ο πόνος να σωπάσει. Πώς να σωπάσεις τα χρώματα στους ανθισμένους κήπους, Τη μυρωδιά, ρετσίνι πεύκο μου πώς να σε κλείσω φυλαχτό στο στήθος. Πώς του σπιτιού η επιδερμίδα εχάθηκε αφήνοντας ακάλυπτη των τζιτζικιών τη σκέπη. Πουλί κι εσύ πού θα μου ξαποσταίνεις τις νύχτες που θα καίει κάρβουνο το σκοτάδι. Τι να αντικρύσεις…

Περισσότερα