Τα χιόνια πέρασαν από τη Χίο και για μια στιγμή όλα φάνηκαν λευκά, καθαρά, ιδανικά. Μια άσπρη μέρα σαν εικόνα που όλοι περιμένουμε. Όμως η πραγματικότητα δεν είναι παραμύθι. Το νησί μας, ενώ καλύφθηκε από χιόνι, εξακολουθεί να είναι βαμμένο με τα ίδια γκρίζα προβλήματα που μας ακολουθούν χρόνια τώρα.
Συνεχείς διακοπές ρεύματος, προβληματικοί δημοτικοί φωτισμοί στην Αμανή, αυξήσεις στους λογαριασμούς νερού, έργα στασιμότητας και διοικητικές καθυστερήσεις που δεν φαίνεται να τελειώνουν ποτέ. Αυτό είναι το καθημερινό «πρόσωπο» του νησιού μας, και δεν χρειάζεται μεγάλη φαντασία για να καταλάβει κανείς ότι κάτι δεν πάει καλά. Αναρωτιέσαι ποιος φταίει; Κοίτα γύρω σου. Οι τοπικές αρχές, αυτοί που υποτίθεται ότι μας εκπροσωπούν, εμφανίζονται με αλαζονεία, υφάκι και μαγκιά, σαν να θεωρούν τους δημότες πεζοδρομιακούς περαστικούς και όχι πολίτες που πληρώνουν και απαιτούν.
Οι καρέκλες που παραχωρήθηκαν σε αυτούς που μας εκπροσωπούν μοιάζει να είναι δική τους περιουσία. Η αντιπροσώπευση έχει γίνει καρέκλα εξουσίας, και η φωνή του πολίτη μοιάζει να χάνεται σε έναν τοίχο αδιαφορίας. Δεν είναι λίγες οι φορές που η υπομονή φτάνει στα όριά της και η αγανάκτηση ξεχειλίζει. Η αίσθηση ότι οι αρχές λησμονούν την αποστολή τους — να υπηρετούν τους δημότες και όχι να θεωρούν τους δημότες δεδομένους — είναι πικρή και υπαρκτή.
Κάθε προσπάθεια να ρωτήσεις, να καταλάβεις ή να ζητήσεις λύση, συναντάς αδιαφορία και δικαιολογίες. Τα προβλήματα, μικρά ή μεγάλα, γίνονται μόνιμη κατάσταση, κι εμείς παρακολουθούμε. Ακόμη και οι πιο βασικές ανάγκες —φως, νερό, ασφαλείς δρόμοι— αντιμετωπίζονται με καθυστέρηση ή επιφανειακές λύσεις. Και στο μεταξύ, οι δημότες συνεχίζουν να παλεύουν μόνοι τους, παγιδευμένοι σε ένα σύστημα που δεν φαίνεται να θέλει να αλλάξει.
Και παρόλο που η κεντρική εξουσία δεν μπορεί να φταίει σε όλα, η εικόνα του νησιού, η καθημερινότητα των κατοίκων και η αδυναμία επίλυσης βασικών ζητημάτων φωνάζουν ότι κάτι σάπιο υπάρχει στο σύστημα. Ακόμα και οι πιο απλές ανάγκες γίνονται μάχη.
Η Χίος δεν αξίζει αυτή την αδιαφορία. Δεν αξίζει να βλέπει τα χιόνια να λευκαίνουν το τοπίο, ενώ τα προβλήματα παραμένουν μαύρα και ανείπωτα. Ένα νησί γεμάτο υποσχέσεις που ξεχνιούνται πριν στεγνώσει η τελευταία νιφάδα χιονιού. Χρειάζεται υπευθυνότητα, τόλμη και αποφασιστικότητα. Χρειάζεται εκπροσώπους που να σκέφτονται πριν μιλήσουν, πριν αποφασίσουν, πριν μας «εκπροσωπήσουν». Η άσπρη μέρα που όλοι ονειρευόμαστε δεν έρχεται μόνη της. Έρχεται όταν η ευθύνη, η σοβαρότητα και ο σεβασμός γίνουν καθημερινή πρακτική και όχι κενό σύνθημα.
Μέχρι τότε, η Χίος θα συνεχίζει να παλεύει, κάτω από το χιόνι, ανάμεσα σε γκρίζες πραγματικότητες και υποσχέσεις που ξεχνιούνται πριν ακόμη παγώσουν οι νιφάδες στα παράθυρα. Και εμείς, οι κάτοικοι, θα παρακολουθούμε και θα ελπίζουμε ότι κάποιος θα σταθεί επιτέλους όρθιος για να μας εξηγήσει τι πραγματικά συμβαίνει στο νησί μας.
Παντελής Κυδώνης
