Η τραγική απώλεια της 36χρονης γιατρού από τη Μυτιλήνη, λίγες ημέρες μετά τη γέννηση του παιδιού της, έχει βυθίσει στο πένθος την τοπική κοινωνία της Λέσβου, τους συναδέλφους της και ολόκληρο το Βόρειο Αιγαίο.
Πάνω απ’ όλα, όμως, φέρνει ξανά στο προσκήνιο μια σκληρή πραγματικότητα που βιώνουν καθημερινά οι κάτοικοι των ακριτικών νησιών: την ανασφάλεια απέναντι σε ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας.
Τα ακριβή αίτια που οδήγησαν στον θάνατο της νεαρής γιατρού παραμένουν υπό διερεύνηση και μόνο οι αρμόδιες αρχές και οι επιστημονικές εξετάσεις μπορούν να δώσουν απαντήσεις. Ωστόσο, πέρα από το ιατρικό σκέλος της υπόθεσης, η τραγωδία αναδεικνύει ένα διαχρονικό ζήτημα: τι συμβαίνει όταν ένας κάτοικος ενός νησιού χρειάζεται άμεσα εξειδικευμένη ιατρική φροντίδα που δεν μπορεί να παρασχεθεί τοπικά;
Στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, από τη Χίο και τη Λέσβο μέχρι τη Σάμο και τα μικρότερα νησιά, η υγειονομική κάλυψη παραμένει μια καθημερινή πρόκληση. Οι ελλείψεις σε ιατρικό προσωπικό, οι περιορισμένες δυνατότητες εξειδικευμένων μονάδων και η απόσταση από τα μεγάλα νοσοκομεία της Αθήνας ή της Θεσσαλονίκης δημιουργούν κάποιες φορές, ένα αίσθημα ανασφάλειας στους κατοίκους.
Σε κρίσιμες περιπτώσεις, ο χρόνος μετρά διαφορετικά. Μια αεροδιακομιδή μπορεί να αποδειχθεί σωτήρια, αλλά προϋποθέτει μια αλυσίδα παραγόντων που πρέπει να λειτουργήσουν άψογα: διαθεσιμότητα μέσων, καιρικές συνθήκες, ιατρική σταθεροποίηση του ασθενούς και γρήγορη μεταφορά. Για τους νησιώτες, η απόσταση από ένα τριτοβάθμιο νοσοκομείο δεν μετριέται μόνο σε χιλιόμετρα αλλά και σε πολύτιμα λεπτά.
Η υπόθεση της 36χρονης γιατρού συγκλονίζει ακόμη περισσότερο επειδή αφορά έναν άνθρωπο του χώρου της υγείας, μια γυναίκα που είχε αφιερώσει τη ζωή της στη φροντίδα των άλλων. Ταυτόχρονα, υπενθυμίζει ότι η υγειονομική ισότητα δεν μπορεί να αποτελεί πολυτέλεια για όσους ζουν στα σύνορα του Αιγαίου.
Οι κάτοικοι των νησιών δεν ζητούν προνόμια. Ζητούν το αυτονόητο: να έχουν τις ίδιες δυνατότητες πρόσβασης σε ποιοτικές υπηρεσίες υγείας με κάθε πολίτη της ηπειρωτικής Ελλάδας. Γιατί όταν η ζωή κρίνεται σε λίγες ώρες, η γεωγραφία δεν πρέπει να καθορίζει τις πιθανότητες επιβίωσης.
Η τραγωδία της Μυτιλήνης ας αποτελέσει αφορμή όχι μόνο για τη διερεύνηση των αιτιών ενός θανάτου, αλλά και για έναν ουσιαστικό διάλογο γύρω από την υγειονομική θωράκιση των ακριτικών νησιών. Για να μη χρειάζεται κανείς να αναρωτιέται αν η απόσταση από το κέντρο της χώρας μπορεί να αποδειχθεί μοιραία.
