Σημερινό δημοσιογραφικό σημείωμα, με τίτλο «Στρατιώτης του Θεού ο Δημήτρης Κόκκινος», πληροφορούσε επιγραμματικά ότι ο εκ Μεστών Ταξίαρχος ε.α. Κόκκινος Δημήτριος του Θεοδοσίου «ψυχωμένος πιστός και φιλότιμος στρατιωτικός, ένας αγνός πατριώτης …. ΄Εφυγε αθόρυβα, όπως έζησε, την Τρίτη 1/9/26 από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου, βυθίζοντας στο πένθος τους χωριανούς του, αλλά και όσων τον έζησαν, όταν σε δύσκολους για την πατρίδα καιρούς, ακόμα και αυτούς της
επιστρατεύσεως του 1987, υπηρετούσε από την θέση του Υποδιοικητή και αργότερα του Διοικητή του 218 Τ.Ε. της Καλαμωτής, αλλά και αργότερα ως υποδιοικητή της Ταξιαρχίας».
Στα παραπάνω ας μας επιτραπεί να σημειώσουμε και τα ακόλουθα, καθὠς ο μεταστάς αξιωματικός, ο πάντα ευγενικός, πρόσχαρος και χαμογελαστός, υπἠρξε στα πρώτα στάδια της υπηρεσίας του συνεργάτης μας στενός και έκτοτε φίλος μας εκλεκτός και αγαπητός.
Συγκεκριμένα, στην επιστράτευση του 1974 ο γράφων ως ΄Εφεδρος Υπολοχαγός Πεζικού είχε οριστεί Διοικητής Λόχου Επιστράτων (δυνάμεως με τα υποστηρικτικά σώματα 200 περίπου ανδρών) με τομέα ευθύνης από την Μπέλα Βίστα μέχρι το τέλος του Αεροδρομίου νότια, της πλέον δηλαδή ευαίσθητης από απόψεως αμυντικής της νήσου μας περιοχής. Ο λόχος ανήκε στο 218 Τάγμα Πεζικού με έδρα την Καλαμωτή, αλλά δόθηκε δανεικός (υπό διοίκηση) στο 248 Τ. Π. που είχε έδρα το στρατόπεδο στη Φάρκαινα, και το οποίο με την εξαγγελία της επιστρατεύσεως μετακινήθηκε στην πίσω πλευρά που λόφου του Αγίου Μηνά. Δεν θα αναφερθούμε στο λόγο του δανεισμού μας ούτε στον επίπονό μας αγώνα για την εκ του μηδενός οργάνωση των επιστράτων, την αμυντική τους διάταξη, τη σίτιση και όλα τα συναφή, τα οποία αφέθηκαν εξ ολοκλήρου σε εμάς χωρίς καμία των ανωτέρων μας συνδρομή ή έστω και προφορική οδηγία, υπόδειξη ή συμβουλή.
Μετά από ένα σχεδόν μήνα μετατέθηκε στο Λόχο μας ο μόνιμος Υπολοχαγός Πεζικού Δημήτριος Κόκκινος, ο οποίος (προηγούμενος ως μόνιμος ιεραρχικά) ανέλαβε τη διοίκηση του Λόχου και ο γράφων είχε την υποδιοίκηση.
Συνεργαστήκαμε αρμονικότατα και με ομοψυχία, και συνδεθήκαμε έκτοτε με στενότατη και άρρηκτη φιλία, την οποία ανανέωσε και η νέα μας συνεργασία κατά τη δεύτερη επιστράτευσή μας του 1987 διάρκειας δύο και πλέον εβδομάδων, όταν ο αλησμόνητος Δημήτρης ως ανώτερος αξιωματικός πλέον υπηρετούσε στο 218 Τ.Π. της Καλαμωτής.
Τα παραπάνω ας είναι ένα μικρό μνημόσυνο του αείμνηστου Δημήτρη Κόκκινου, αλλά και όσων εκ των επίστρατων ανδρών μας του 1974 και 1987 έχουν ατυχώς απέλθει από τη ζωή.
Κ. Ε. Φραγκομίχαλος
(΄Εφ. Ταγμ/ρχης ΠΖ)
