Πόσα παιδιά πρέπει να κακοποιηθούν, να βασανιστούν ή να δολοφονηθούν για να μπει ένα τέλος στην ατιμωρησία; Πόσες υποθέσεις τύπου Πισπιρίγκου πρέπει να δούμε για να σταματήσει η πολιτεία να στέκεται αδιάφορη; Η Ελλάδα έχει φτάσει στο απροχώρητο. Η παιδική κακοποίηση δεν είναι πλέον μεμονωμένα περιστατικά – είναι εθνική ντροπή.
Η Δικαιοσύνη αποδεικνύεται εξοργιστικά ανεπαρκής. Οι ποινές είναι ελαφρές. Οι κακοποιητές βγαίνουν πρόωρα από τις φυλακές, πολλές φορές χωρίς καν να έχουν μετανιώσει. Οι υποθέσεις καθυστερούν χρόνια. Και το σημαντικότερο; Καμία πολιτική βούληση δεν φαίνεται στον ορίζοντα για ουσιαστικές αλλαγές.
Οι παιδοκτόνοι δεν αξίζουν επιείκεια – αξίζουν ισόβια και μόνο
Πόσα παιδιά πρέπει να κακοποιηθούν, να βασανιστούν ή να δολοφονηθούν για να μπει ένα τέλος στην ατιμωρησία; Πόσες υποθέσεις τύπου Πισπιρίγκου πρέπει να δούμε για να σταματήσει η πολιτεία να στέκεται αδιάφορη; Η Ελλάδα έχει φτάσει στο απροχώρητο. Η παιδική κακοποίηση δεν είναι πλέον μεμονωμένα περιστατικά – είναι εθνική ντροπή.
Η Δικαιοσύνη αποδεικνύεται εξοργιστικά ανεπαρκής. Οι ποινές είναι ελαφρές. Οι κακοποιητές βγαίνουν πρόωρα από τις φυλακές, πολλές φορές χωρίς καν να έχουν μετανιώσει. Οι υποθέσεις καθυστερούν χρόνια. Και το σημαντικότερο; Καμία πολιτική βούληση δεν φαίνεται στον ορίζοντα για ουσιαστικές αλλαγές.
Οι παιδοκτόνοι δεν αξίζουν επιείκεια – αξίζουν ισόβια και μόνο
Δεν είναι δυνατόν, σε μια ευρωπαϊκή χώρα, κάποιος που κακοποιεί ή σκοτώνει παιδί να έχει το παραμικρό δικαίωμα σε πρόωρη αποφυλάκιση. Δεν γίνεται να ισχύουν ευνοϊκές ρυθμίσεις, να αναγνωρίζονται ελαφρυντικά ή να υπάρχει περιθώριο απονομής χάριτος. Δεν χωρούν “επιεικείς ποινές” για βασανιστές παιδιών.
Αυστηροποίηση ποινών εδώ και τώρα. Με ρητές προβλέψεις:
- Καταδίκες χωρίς αναστολή
- Ισόβια χωρίς δυνατότητα αποφυλάκισης
- Αυτόματη αφαίρεση της γονικής μέριμνας με την πρώτη ένδειξη βίας
- Ποινική δίωξη και σε όσους γνώριζαν και σιώπησαν
Δεν γίνεται να είναι πιο δύσκολο να παρκάρεις παράνομα παρά να βλάψεις ανεπανόρθωτα ένα παιδί και να ξεγλιστρήσεις.
Η σιωπή και η ανοχή είναι συνενοχή
Κανείς δεν έχει δικαίωμα να λέει «δεν ήξερα» όταν ένα παιδί δείχνει σημάδια κακοποίησης. Ούτε ο γείτονας, ούτε ο δάσκαλος, ούτε ο γιατρός. Η αδιαφορία σκοτώνει δεύτερη φορά. Και η πολιτεία που δεν οργανώνει δομές και δεν υποχρεώνει σε καταγγελίες, έχει εξίσου αίμα στα χέρια της.
Φτάνει πια. Ήρθε η ώρα για πράξεις.
Η κοινωνία ζητά και απαιτεί:
- Αυστηρές ποινές χωρίς εξαιρέσεις για εγκλήματα κατά ανηλίκων
- Ανεξάρτητη αρχή παιδικής προστασίας με ουσιαστική παρέμβαση
- Εθνική γραμμή καταγγελιών που να λειτουργεί πραγματικά
- Υποχρεωτική επιμόρφωση όλων όσων εργάζονται με παιδιά
- Δημόσιο μητρώο κακοποιητών – να μην κρύβονται πια στο σκοτάδι
Δεν είναι απλώς θέμα δικαιοσύνης. Είναι ζήτημα επιβίωσης. Είναι ζήτημα ηθικής. Αν δεν μπορούμε να προστατεύσουμε τα παιδιά μας, τότε ποια κοινωνία χτίζουμε;
Ο χρόνος της ανοχής τελείωσε. Ο νόμος πρέπει να γίνει αμείλικτος. Και αυτό δεν είναι τιμωρητική διάθεση. Είναι καθήκον. Είναι η μόνη ανθρώπινη απάντηση σε ένα απάνθρωπο έγκλημα.
δεν αξίζουν επιείκεια – αξίζουν ισόβια και μόνο
Δεν είναι δυνατόν, σε μια ευρωπαϊκή χώρα, κάποιος που κακοποιεί ή σκοτώνει παιδί να έχει το παραμικρό δικαίωμα σε πρόωρη αποφυλάκιση. Δεν γίνεται να ισχύουν ευνοϊκές ρυθμίσεις, να αναγνωρίζονται ελαφρυντικά ή να υπάρχει περιθώριο απονομής χάριτος. Δεν χωρούν “επιεικείς ποινές” για βασανιστές παιδιών.
Αυστηροποίηση ποινών εδώ και τώρα. Με ρητές προβλέψεις:
- Καταδίκες χωρίς αναστολή
- Ισόβια χωρίς δυνατότητα αποφυλάκισης
- Αυτόματη αφαίρεση της γονικής μέριμνας με την πρώτη ένδειξη βίας
- Ποινική δίωξη και σε όσους γνώριζαν και σιώπησαν
Δεν γίνεται να είναι πιο δύσκολο να παρκάρεις παράνομα παρά να βλάψεις ανεπανόρθωτα ένα παιδί και να ξεγλιστρήσεις.
Η σιωπή και η ανοχή είναι συνενοχή
Κανείς δεν έχει δικαίωμα να λέει «δεν ήξερα» όταν ένα παιδί δείχνει σημάδια κακοποίησης. Ούτε ο γείτονας, ούτε ο δάσκαλος, ούτε ο γιατρός. Η αδιαφορία σκοτώνει δεύτερη φορά. Και η πολιτεία που δεν οργανώνει δομές και δεν υποχρεώνει σε καταγγελίες, έχει εξίσου αίμα στα χέρια της.
Φτάνει πια. Ήρθε η ώρα για πράξεις.
Η κοινωνία ζητά και απαιτεί:
- Αυστηρές ποινές χωρίς εξαιρέσεις για εγκλήματα κατά ανηλίκων
- Ανεξάρτητη αρχή παιδικής προστασίας με ουσιαστική παρέμβαση
- Εθνική γραμμή καταγγελιών που να λειτουργεί πραγματικά
- Υποχρεωτική επιμόρφωση όλων όσων εργάζονται με παιδιά
- Δημόσιο μητρώο κακοποιητών – να μην κρύβονται πια στο σκοτάδι
Δεν είναι απλώς θέμα δικαιοσύνης. Είναι ζήτημα επιβίωσης. Είναι ζήτημα ηθικής. Αν δεν μπορούμε να προστατεύσουμε τα παιδιά μας, τότε ποια κοινωνία χτίζουμε;
Ο χρόνος της ανοχής τελείωσε. Ο νόμος πρέπει να γίνει αμείλικτος. Και αυτό δεν είναι τιμωρητική διάθεση. Είναι καθήκον. Είναι η μόνη ανθρώπινη απάντηση σε ένα απάνθρωπο έγκλημα.
Παντελής Κυδώνης
