Έχουν περάσει αρκετές 10ετίες αφότου γνώρισα 1 τον Μπιλ Γκέιτς!…
Αλλά ας ξεκινήσομε την ιστορία από την αρχή.
Νέος και φιλόδοξος γιατρός με αρκετή προϋπηρεσία στην Ιατρική, 12 χρόνια στο «ΛΑΪΚΟ» («Βασιλεύς Παύλος» τότε) ως πανεπιστημιακός, 4 χρόνια στο Λονδίνο (Χάμερσμιθ) με «κάποιο» μυαλό και καλούτσικα αγγλικά, αποφάσισα να ασχοληθώ με κάτι «νέο» για την εποχή εκείνη, με τους υπερήχους (εφαρμογή βέβαια στην Ιατρική).
Έτσι βρέθηκα στο Σηάτλ (πολιτεία Ουάσινγκτον, Βρετανική Κολομβία), με «κάποιο» μυαλό, κάποια γλωσσομάθεια, λίγα χρήματα και αρκετή φιλοδοξία!…
Πράγματι, πηγαίνοντας στο Σηάτλ έτυχα καλής υποδοχής (μου παραχώρησαν στην πανεπιστημιούπολη χώρο να μείνω) και ο προϊστάμενός μου, ο Καθηγητής Ευγένιος Στράντνες, με περιέβαλε με στοργή!…
Όμως (αχ! αυτό το όμως πάλι), κάποια στιγμή τα χρήματα που κρατούσα… τελείωσαν, και μέχρι να μεταφερθούν χρήματα από κάποια τράπεζα των ανατολικών ακτών, κάποια μέρα έμεινα… νηστικός!…
Με ρώτησαν οι υπόλοιποι τι μου συμβαίνει και τους απήντησα ότι… κάνω δίαιτα! Κάτι κατάλαβε όμως o προϊστάμενός μου, ο Καθηγητής Ευγένιος Στράντνες, με κάλεσε στο γραφείο του και με ρώτησε τι ξοδεύω μηνιαίως.
Εγώ του απάντησα ότι… τη βγάζω με 420 δολάρια περίπου μηνιαίως (ήδη γράφω ότι ενδιαίτημα μού είχε παραχωρήσει ήδη το Πανεπιστήμιο)!
Εντός 48 ωρών μου ήλθαν (σε επιταγή) 1.200 δολάρια από τον γείτονά μας τον Μπιλ Γκέιτς, ο οποίος ήταν (είναι) 10-20 χρόνια νεώτερος από εμένα και – ήδη από τότε – επιτυχημένος επιχειρηματίας.
Έτσι έμεινα στο Σηάτλ κάτι λιγότερο από δύο χρόνια, πλούσιος… σε χρήμα και γνώσεις υπερήχων (τρίπλεξ). Να σημειωθεί εδώ ότι ήμουν ο μοναδικός άνθρωπος εντός των Ηνωμένων Πολιτειών ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ, αφενός μεν διότι έμενα εντός του χώρου του πανεπιστημίου, δίπλα στη δουλειά μου (στην πανεπιστημιούπολη δηλαδή), αφετέρου διότι γνωρίστηκα με Έλληνες της διασποράς, ιδιαιτέρως με την Οικογένεια Τουρίκη (άραγε ζουν;) εκ Θηβών, οι οποίοι με περιποιόντουσαν σαν να ήμουν παιδί τους!…
Σημειώνω ότι το Σηάτλ είχε δύο ορθόδοξες ενορίες, την Παναγίτσα και τον Αγ. Δημήτριο, και οι εκεί Έλληνες ζούσαν όπως ζούσαμε εμείς στην επαρχία (είμαι Χιώτης, για όσους δεν το γνωρίζουν), με τον πόνο και τη χαρά του διπλανού τους, όχι όπως εδώ στην Αθήνα όπου την «καλημέρα» την παίρνεις με το ζόρι από το γείτονά σου!…
Αλλά πολύ σας κούρασα. Σας ευχαριστώ που με διαβάσατε. Και πάλι «Χριστός Ανέστη»!…
Με εκτίμηση,
Αναστ. Ι. Τριπολίτης
Ιατρός-
Αγγειοχειρουργός
1) Στην πραγματικότητα «γνώρισα» την υποτροφία του και όχι τον ίδιο!…
