Πήγα σήμερα στη σχολική γιορτή των παιδιών μου. Άκουσα ποιήματα, λόγια, ιστορίες… όπως κάθε χρόνο.
Και αναρωτήθηκα:
Τα λέμε για να τα θυμηθούμε… ή για να τα καταλάβουμε;
Γιατί έτσι όπως γίνονται αυτές οι γιορτές, μοιάζουν περισσότερο με παπαγαλία. Μαθαίνουμε τι έγινε. Δεν μαθαίνουμε τι σημαίνει. Μας λένε ότι το 1821 κερδίσαμε την ελευθερία μας. Αλήθεια;
Γιατί σήμερα βλέπουμε:
Γιατί σήμερα βλέπουμε:
- οικογενειοκρατία να κυβερνά εδώ και δεκαετίες
- τα ίδια επώνυμα να εναλλάσσονται στην εξουσία
- λόμπι, εγχώρια και εξωχώρια, να επηρεάζουν αποφάσεις
- έναν λαό που απλά… προσαρμόζεται
Αυτό δεν είναι ελευθερία. Είναι μια διαφορετική μορφή εξάρτησης. Και αυτό ΔΕΝ θα το ακούσεις ποτέ σε μια σχολική γιορτή.
Κι αν η γιορτή ήταν αλλιώς; Αν αντί για σκετς “του τότε”… υπήρχε ένα σκετς συζήτησης;
Οι αγωνιστές του 1821… να μιλάνε με τη σημερινή Ελλάδα.
Μαθητής:
Για ποια ελευθερία πολεμήσατε;
Αγωνιστής:
Για να μπορείς να σηκώνεις το κεφάλι σου χωρίς φόβο. Για να μην αποφασίζουν άλλοι για τη ζωή σου.
Για να ανήκει η πατρίδα… σε αυτούς που τη ζουν.
Μαθητής:
Να σου πω τι έχουμε σήμερα;
Τα ίδια επώνυμα στην εξουσία, oικογενειοκρατία που δεν σπάει, λόμπι που αποφασίζουν πίσω από κλειστές πόρτες και έναν λαό που έμαθε να αντέχει… αντί να αντιδρά.
Αυτό είναι η ελευθερία που θέλατε;
Αγωνιστής:
Εμείς… αφήσαμε σπίτια. Αφήσαμε παιδιά. Αφήσαμε ζωές…για να μην έχεις αφεντικά.
Μαθητής:
Και τώρα;
Αγωνιστής:
Τώρα… δεν φοράνε στολές. Δεν κρατάνε όπλα…Αλλά αν σε κάνουν να σωπαίνεις…
αν σε κάνουν να συμβιβάζεσαι… αν σε κάνουν να πιστεύεις ότι “έτσι είναι τα πράγματα”… τότε πάλι κάποιος άλλος αποφασίζει για σένα.
Μαθητής:
Και εμείς;
Αγωνιστής:
Εσείς δεν χάσατε την ελευθερία. Την συνηθίσατε… μισή.
Αγωνιστής:
Η ελευθερία δεν τελειώνει όταν τη κερδίζεις.
Τελειώνει… όταν σταματάς να τη διεκδικείς!
Οι εθνικές επέτειοι δεν είναι για να χειροκροτάμε το παρελθόν.
Είναι για να κοιτάμε το παρόν. Γιατί αν εκείνοι πολέμησαν για ελευθερία και εμείς αποδεχόμαστε την οικογενειοκρατία και τα λόμπι ως κανονικότητα… τότε ο αγώνας δεν έχει ολοκληρωθεί.
Ο αγώνας δεν τελείωσε.
Απλά… περιμένει.
