Άγγελος Κυρίου , προ τριών ημερών, παραγίνεται προς σε την Πανάμωμον, την μετάστασιν γνωρίζον σοι την σήν.
Γράφει ο Επίτιμος Λυκειάρχης
Χριστοφόρος Γ. Γατανάς
Ο πανίερος Ναός, στον οποίο στεγάζεται ο Τάφος της Θεοτόκου, είναι ανάμεσα του λόφου Μορία της Ιερουσαλήμ και του όρους των Ελαιών και στο μέσο του χειμάρου των Κέδρων.
Μπροστά από τον ναό υπάρχει αυλή , στα βόρεια βρίσκεται η είσοδος κατεβαίνοντας 48 σκαλοπάτια καταλήγει στον κυρίως ναό, στο μέσο του οποίου είναι το ιερό κουβούκλιο , όπου ο τάφος της. Το ιερό κουβούκλιο είναι από βράχο μία πέτρα δύο είσοδοι μία στα δυτικά και η άλλη βορεινή .
Ο Τάφος είναι στο ανατολικό μέρος του κουβουκλίου και σκεπάζεται με μάρμαρο΄ ανατολικά από το κουβούκλιο υπήρχαν 24 κανδήλες. Ο χώρος ανατολικά του Τάφου λέγεται πλατυτέρα. Στης γιορτής της την παραμονή (14 Αυγούστου) ψάλλονται εκεί μεγαλυνάρια για την αγία κοίμησή της .Το απόγευμα της παραμονής οι επίγειοι άγγελοι ψάλλουν με τους ουράνιους.
Μετά την γ΄ στάσι, ψάλλονται τα ευλογητάρια, όπως το εξαίσιο τροπάριο΄ Τι θρηνείτε, συμπαθώς, ω γύναια, επ΄ εμοί θνήσκειν μελλούση, η Παρθένος τερπομένη έλεγε, προς τάς γείτονος θρηνολογούσαις΄
παύσασθε υμείς, του θρήνου και ήσθητε΄ και θανούσα γάρ ημών ουκ αφίσταμαι.
Παρατίθενται μεγαλυνάρια κατ΄ επιλογήν από διαφόρους κώδικες και ψάλλονται εκεί στο Θεομητορικό μνήμα.
ΣΤΑΣΙΣ Α΄
Μέτρα γης ο στήσας, Θεός Λόγος, Αγνή, χορητός
τη ση νηδύι εγένετο΄ πώς εν τάφω σμικροτάτω σύ χωρείς ;
Διά σου ο Άδης , εγυμνώθη ,Σεμνή,και ημείς
δόξαν Θεού ενεδύθημεν΄ πώς ουν κύπτεις τοις της φύσεως θεσμοίς ;
Ω θαυμάτων ξένων, ω πραγμάτων καινών! Η πνοής μου
τον δοτήρα κυήσασα, άπνους κείται και κηδεύεται νεκρά.
Νοερών συντρέχει , στρατιών η πληθύς, Αποστόλοις
σύν αγίοις κηδεύσαι σε, την Πανάχραντον Μητέρα του Θεού.
Ουρανός ως άλλος, ανεδείχθη ,Αγνή, δεξαμένη
το σον σκήνος το άχραντον, η αγία και Σεπτή Γεσθημανή.
Την γάρ σην γαστέρα, ο Υιός του Θεού, πλατυτέραν
ουρανών απειργάσατο και την μήτραν θρόνον θείον αληθώς.
Τους τον Λόγον μύστας , θάμβος είχεν, Αγνή, σε νεκράν
ούσαν και άφωνον βλέποντας ,χρηματίσασαν Μητέρα της ζωής.
Πύλη σωτηρίας, εγενήθης ημίν, αρχηγός τε νοητής
αναπλάσεως, κάν υπείκης τη της φύσεως φθορά.
Ράβδος η το άνθος, το ευώδες Χριστόν, αξανθήσασα τω τάφω,
νυν τέθαπται , ίνα φύση σωτηρίας τον καρπόν.
Έχαιρον χορείαι, ουρανίων νοών, από γης
σε φερομένην δεχόμεναι, εις ουράνια σκηνώματα, Αγνή.
Νεύσον ουρανόθεν, και ημίν τοις εν γη ,και κατάπεμψον
το άπειρον έλεος , τοις τιμώσιν σου την κοίμησιν Αγνή.
Ω χαρίτων βρύσις, ω θαυμάτων πηγή, ως αμέτρητον
το έλεος έχουσα, μη ελλείπης κατοικτείρουσα ημάς.
Κοινωνούς γενέσθαι, και ημάς Αγαθή, βασιλείας του Υιού σου
αξίωσον, μεσιτεύουσα αλήκτως προς αυτόν.
ΣΤΑΣΙΣ Β΄
Οίκος του Θεού, χρηματίσασα η Θεοτόκος του παντός
τον συνοχέα χωρήσασα , νύν μεθίσταται οικείν τους ουρανούς.
Κλίμαξ προς Θεόν, ο σος τάφος, Παναγία, πέλει
άγουσα τους πίστει υμνούντας σε, και τιμώντας σου την κοίμησιν σεπτώς.
Ύμνους και ωδάς, εξοδίους ώσπερ μύρα, Κόρη, επικήδεια σοι
προσφέροντες, εξαιτούμεθα πταισμάτων ιλασμόν.
Ούτως ο αιθήρ, ηγιάσθη σή ανόδω, Κόρη, ώσπερ εφωτίσθη
το πρότερον ,η γη πάσα εν τω τόκω σου, Αγνή.
Οίκος ο παρών, η σεπτή εν ω σορός σου κείται ,
και ψυχής και σώματος , Άχραντε, ιατρείον ασφαλές ημίν εστί.
Ένθα οι χοροί, Αποστόλων τε και των Αγγέλων ,
ίσταντο κυκλούντες εν άσμασι, παριστάμεθα , Παρθένε και ημείς.
Γόνιμος ως γη, αεί δείκνυται , Παρθενομήτορ,
πάσι τοίς θερίζειν εθέλουσι, σωτηρίαν η σεπτή Γεσθημανή.
Δήλον ούν ημίν, ω Παρθένε, μη ισχύειν δίχα,
σού της μεσιτρίας ορθοβατείν, τοις πανσέπτοις ίχνεσι του Χριστού.
Βάτον εν Σινά, ακατάφλεκτον ειδέ σε πάλαι,
Μωυσής γαστρί σου το θείον πύρ, ως χωρήσασα αφλέκτως Μαριάμ.
Άμπελος ημίν, ζωηφόρος ανεδείχθη μόνη, φύσασα τον βότρυν
τον πέπειρον, τον ευφραίνοντα ημάς τους ευσεβείς.
Φως το εκ φωτός, τοις εν σκότει και σκιά, Παρθένε,
τέτοκας τα πέρατα φαίνουσα πλανωμένοις γενομένη οδηγός.
Χαίρε Μαριάμ, δι ης έλαμψε χαρά τω κόσμω και αρά
η καθ΄ ημών εξωστράκισται , τον Σωτήρα κυησάσης επί γης.
Μέτοχοι ζωής, της αφθάρτου τε και αϊδίου , τω σω τόκω
πάντες γεγόναμεν΄ δι΄ ό άδομεν το χαίρε σοι Σεμνή.
Δέξαι και ωδάς ,ας προσάγομέν σοι Παναγία,
ως ευώδη μύρα, τω τάφω σου, παριστάμενοι νυνί δουλοπρεπώς.
Άνασσα παντός, τοις σοίς δούλοις ιλέωσαι πάσι,
ταίς σαίς μεσιτείαις τον Κύριον ,όταν μέλη κρίναι πάντας τους βροτούς.
ΣΤΑΣΙΣ Γ΄
Αι γενεαί πάσαι, ύμνον τη ταφή σου,
προσάγουσι, Παρθένε.
Η γη πανηγυρίζει, ο ουρανός χορεύει,
σου άνω αιρομένης.
Εν ουρανώ εστάναι, νομίζομεν Παρθένε,
εστώτες τω ναώ σου.
Όπως καταξιώση, χαράς ανεκλαλήτου,
τους ορθοδόξους πάντας.
Πάντες οι λαοί σε, Δέσποιναν, Παρθένε,
καλούσι προσκυνούντες.
Φυλαί λοιπαί και γλώσσαι, τον τάφον σου κυκλούσι,
σε ανυμνολογούσαι.
Πάντες εξαιτούνται , την σκέπην σου ,Παρθένε,
και την αντίληψίν σου.
Αγαθοίς και φαύλοις, παρέχεις τάς αιτήσεις,
μιμήσει του Υιού σου.
Ο τάφος σου ,Παρθένε, παθών ημάς λυτρούται,
την δόξαν σου κηρύττων.
Πάντες γάρ εθέλεις, σωθήναι μετασχόντας,
της σής μεγαλωσύνης.
Τις δ΄ απαριθμήσει, τας σας ευεργεσίας,
ας πάσιν επινέμεις.
Όσα γάρ θέλεις πράττεις, τα πάντα δυναμένη,
ως Μήτηρ του Υψίστου.
Απάλλαξον Παρθένε, ημάς του αιωνίου,
πυρός και της γεέννης.
Σύ γάρ Μαρία πέλεις, ο γλυκασμός Αγγέλων,
χαρά των θλιβομένων.
Αλλά μη απορρίψης, από του σου προσώπου,
ημάς , Παρθενομήτορ.
Σέ και ημείς αξίως, εκ πόθου προσκυνούμεν,
και ανυμνολογούμεν.
Διά σου και γάρ ,Κόρη, ανέπλασε το γένος,
ημών ο Θεός Λόγος.
Αγάθυνον ούν πάντας, ως οίδας, τους σους δούλους,
Παρθένε Θεοτόκε.
Έρραναν τον Τάφον, μύροις το Σόν Σκήνος,
κηδεύσαντες Παρθένε.
Ω Τριάς αγία, Πατήρ Υιός και Πνεύμα,
τους λατρευτάς σου σώσον.
Μετά την γ΄ στάσι, ψάλλονται τα τροπάρια, όπως τα εξαίσια΄
Μυροφόρων, Παρθένε, τάξιν αναλαβόντες , προς το μνήμα σου ύμνους εξοδίους
προσκομίζομεν , ανυμνούντες σε, Κόρη, την μετά νεκρών λογισθείσαν ως άνθρωπον
, ως Θεού δε μεταστάσαν γεννήτριαν.
Και το άλλο΄ Τί θρηνείτε, συμπαθώς, ω γύναια, επ΄ εμοί θνήσκειν μελλούση, η
Παρθένος τερπομένη έλεγε, προς τάς γείτονας θρηνολογούσας΄ παύσασθε υμείς,
του θρήνου, και ήσθητε΄ και θανούσα γάρ ημών ουκ αφίσταμαι.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
Ύμνοι τελετών και λιτανειών της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων. Έκδοσις του Ιερού Κοινού του Παναγίου Τάφου επί Πατριάρχου της Αγίας πόλεως Ιερουσαλήμ και πάσης Παλαιστίνης ΔΙΟΔΩΡΟΥ 1986.
Αρχιμανδρίτου Γερμανού Μαμαλάδη. Οδηγός των προσκυνητών. Ιερουσαλήμ 1955.
Ο αοίδιμος Πατριάρχης Ιεροσολύμων Διόδωρος κατά κόσμον Δαμιανός Καρίβαλης καταγόταν από τον Βροντάδο.
Ο Αρχιμανδρίτης Γερμανός Μαμαλάδης και μετέπειτα Μητροπολίτης Πέτρος, καταγόταν από το χωριό Βουνό της Νοτίας Χίου.
Γράφονται ιερά κείμενα σε απόδοση του γράφοντος, και αναφέρονται στην ιερά μνήμην του αοιδίμου Πρωτοπρεσβυτέρου Ελευθερίου Μιχ. Κιουράνη, Μικρασιατικής καταγωγής, και είναι αφιέρωμα στην ιερά του μνήμη.
Αξέχαστη η μνήμη του εσαεί αιωνία να είναι!
Όσοι εβάδιζαν τον στενό τον δρόμο και έμειναν τέλεια ευτυχισμένοι.
Ελευθέριος Μιχ. Κιουράνης, έχοντας καταγωγή από την Κάτω Παναγιά της Μικράς Ασίας, της Επαρχίας Κρήνης.
Αδελφή του είναι η Άννα, σύζυγος Δημητρίου Θωμά, κάτοικος του Καταρράκτη της Νοτίου Χίου.
Πάντα με αγάπη Χριστού !
Πάντα με χαρά !
ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ Γ. ΓΑΤΑΝΑΣ.
Πτυχιούχος Τμημάτων Ιστορίας – Αρχαιολογίας και Κλασσικής
Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Εθνικού
και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Πτυχιούχος Διδασκαλείου Μέσης Εκπαιδεύσεως Αθηνών,
μείζονος διαρκείας.
Έπαινος Ακαδημίας Αθηνών.
Βραβείο α΄ με έπαινο της Γλωσσικής Εταιρείας Αθηνών.
Χρυσούς Σταυρός του Αγ. Ισιδώρου, ανώτατο παράσημο της Χιακής Εκκλησίας.
Έπαινος της Γλωσσικής Εταιρείας Αθηνών.
Μέλος της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών.
Συγγραφέας. Επίτιμος ανταποκριτής και αρθρογράφος της Χιακής εφημερίδος
« Η ΠΡΟΟΔΟΣ» από τα 1970- 2011.
