Το αίμα στην άσφαλτο της γειτονικής Λέσβου δεν έχει ακόμη στεγνώσει. Δύο νέα παιδιά, μόλις 16
και 18 ετών, έχασαν τη ζωή τους σε ακόμη ένα τραγικό τροχαίο δυστύχημα που συγκλόνισε
ολόκληρο το Αιγαίο. Το ένα από τα δύο παιδιά είχε καταγωγή από τη Χίο, βυθίζοντας στο πένθος
συγγενείς, φίλους και μια τοπική κοινωνία που αδυνατεί να πιστέψει πως δύο νέες ζωές χάθηκαν
τόσο άδικα και τόσο πρόωρα.
Πίσω από τους αριθμούς και τις ανακοινώσεις της Τροχαίας υπάρχουν οικογένειες που από τη μία
στιγμή στην άλλη είδαν τον κόσμο τους να καταρρέει. Μητέρες και πατέρες που περίμεναν να δουν
τα παιδιά τους να μεγαλώνουν, να δημιουργούν τη δική τους ζωή, να χαμογελούν. Φίλοι που δεν
θα ξαναμοιραστούν καλοκαιρινές βόλτες, όνειρα και στιγμές ανεμελιάς. Δεν υπάρχουν λόγια που
μπορούν να απαλύνουν τον πόνο όταν η άσφαλτος μετατρέπεται σε τόπο θρήνου.
Και όμως, σχεδόν κάθε φορά, το ίδιο ερώτημα επιστρέφει βασανιστικά: «Γιατί;». Ένα λάθος. Μία
κακή εκτίμηση. Μία στραβοτιμονιά. Υπερβολική ταχύτητα. Ένα κινητό που αποσπά την προσοχή
για λίγα δευτερόλεπτα. Μία λανθασμένη προσπέραση. Ακόμη και ένας επικίνδυνος δρόμος με
κακό σχεδιασμό ή ελλιπή συντήρηση. Μερικά δευτερόλεπτα αρκούν για να αλλάξουν τα πάντα και
να αφήσουν πίσω μόνο συντρίμμια, δάκρυα και αμέτρητα «αν».
Τα νησιά του Αιγαίου, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, γεμίζουν ζωή, επισκέπτες,
οχήματα και αυξημένη κίνηση. Οι δρόμοι όμως σε πολλές περιπτώσεις παραμένουν στενοί,
φθαρμένοι και επικίνδυνοι. Η καθημερινότητα στους επαρχιακούς δρόμους της Χίου, της Λέσβου
και των υπόλοιπων νησιών αποδεικνύει ότι οι υποδομές δεν συμβαδίζουν πάντα με τις αυξημένες
ανάγκες της εποχής. Στροφές χωρίς επαρκή σήμανση, ελλιπής φωτισμός, κατεστραμμένο
οδόστρωμα και απουσία προστατευτικών μέτρων δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα κινδύνου.
Ωστόσο, όσο σημαντικές κι αν είναι οι ευθύνες της Πολιτείας, η ανθρώπινη συμπεριφορά
παραμένει καθοριστικός παράγοντας. Η μεγάλη ταχύτητα δεν κερδίζει χρόνο· πολλές φορές
αφαιρεί ζωές. Το αλκοόλ και η οδήγηση δεν συμβαδίζουν ποτέ. Το κινητό τηλέφωνο πίσω από το
τιμόνι μπορεί να αποδειχθεί φονικό. Και η ψευδαίσθηση πως «σε εμένα δεν θα συμβεί» είναι ίσως
το πιο επικίνδυνο λάθος από όλα.
Χρειάζεται επιτέλους να αλλάξει η νοοτροπία μας. Για χρόνια στην Ελλάδα μάθαμε να ψάχνουμε
πάντα τον φταίχτη στους άλλους. Στον δρόμο, στην κακή στιγμή, στην τύχη. Όμως η οδική
ασφάλεια είναι υπόθεση όλων μας. Οδηγός, συνεπιβάτης, πεζός, Πολιτεία και τοπική αυτοδιοίκηση
έχουν μερίδιο ευθύνης. Όταν όλοι φταίνε, τελικά κανείς δεν αναλαμβάνει πραγματικά την ευθύνη.
Και έτσι, οι τραγωδίες επαναλαμβάνονται.
Το φετινό καλοκαίρι δεν πρέπει να γραφτεί ξανά με μαύρα γράμματα. Δεν πρέπει να δούμε άλλες μανάδες να ντύνονται στα μαύρα ούτε άλλες παρέες νέων παιδιών να χάνουν φίλους στην άσφαλτο.
Η πρόληψη δεν είναι απλώς ένα σύνθημα· είναι στάση ζωής. Λιγότερη ταχύτητα, περισσότερη προσοχή.
Ζώνη ασφαλείας και κράνος πάντα. Σεβασμός στον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας και κυρίως σεβασμός στην ανθρώπινη ζωή.
Γιατί κανένα ταξίδι δεν αξίζει περισσότερο από την επιστροφή στο σπίτι. Και κανείς δεν πρέπει να γίνει ακόμη ένας αριθμός στη μαύρη λίστα των τροχαίων δυστυχημάτων.
