Η πρόσφατη αντιπαράθεση ανάμεσα σε υπουργό και πρόεδρο κοινοβουλευτικού κόμματος μέσα στην Βουλή των Ελλήνων δεν ήταν
απλώς ένας ακόμη έντονος διάλογος που ξέφυγε από κάθε όριο. Ήταν ένα ακόμη επεισόδιο σε μια μακρά αλυσίδα στιγμών που δείχνουν πως ο δημόσιος πολιτικός λόγος διολισθαίνει από την ουσία στην παράσταση.
Η Βουλή οφείλει να είναι χώρος σύγκρουσης επιχειρημάτων, όχι ανταλλαγής προσβολών. Οφείλει να είναι πεδίο σύνθεσης, όχι σκηνή
προσωπικών μονομαχιών. Όταν όμως η πολιτική αντιπαράθεση μετατρέπεται σε τηλεοπτικό θέαμα, όταν οι τόνοι ανεβαίνουν για το
χειροκρότημα και όχι για την πειθώ, τότε η κοινοβουλευτική διαδικασία χάνει το κύρος της και κινδυνεύει να εκληφθεί ως κωμωδία.
Το πρόβλημα δεν είναι η ένταση κατά την ανταλλαγή επιχειρημάτων, η δημοκρατία αντέχει και χρειάζεται την ένταση. Το πρόβλημα είναι η απουσία περιεχομένου πίσω από την ένταση. Όταν ο πολίτης παρακολουθεί φραστικές συγκρούσεις χωρίς παραγωγή πολιτικής, όταν
βλέπει προσωπικές επιθέσεις αντί για τεκμηριωμένες προτάσεις, απομακρύνεται. Και πρώτοι απ’ όλους απομακρύνονται οι νέοι. Έχει
καταντήσει η Βουλή να χρειάζεται σήμανση ακατάλληλο για ανηλίκους!
Η νεολαία δεν αποστρέφεται την πολιτική επειδή είναι αδιάφορη. Την αποστρέφεται όταν τη βιώνει ως υποκριτική ή κενή. Όταν η Βουλή
μοιάζει με αρένα εντυπώσεων, το μήνυμα που περνά είναι ότι η πολιτική δεν είναι χώρος δημιουργίας αλλά σύγκρουσης για τη σύγκρουση. Κι εκεί ακριβώς γεννιέται η επικίνδυνη αποστασιοποίηση: «Όλοι ίδιοι είναι», «Τίποτα δεν αλλάζει».
Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι ότι αυτό το κενό εμπιστοσύνης συχνά καλύπτεται από ακραίες φωνές. Η απογοήτευση και η απαξίωση του
πολιτικού συστήματος λειτουργούν ως γόνιμο έδαφος για την ενίσχυση της Ακροδεξιάς ή Ακροαριστεράς , που επενδύει στον θυμό, στην
αγανάκτηση και στην αντισυστημική ρητορική. Όταν η δημοκρατική διαδικασία παρουσιάζεται ως φάρσα, τότε η δημοκρατία συνολικά
αποδυναμώνεται. Να φανταστείτε ότι ακόμα και σατιρικές εκπομπές δεν έχουν περιγράψει την πραγματικότητα τόσο ακραία όσο οι ζωντανές συνεδριάσεις των επιτροπών ή της ολομέλειας της Βουλής!
Η ευθύνη βαραίνει όλους. Η πολιτική δεν είναι reality show. Δεν είναι πεδίο προσωπικής προβολής. Είναι λειτούργημα. Η Βουλή δεν μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί ως σκηνή εντυπώσεων χωρίς συνέπειες. Αν θέλουμε οι νέοι να επιστρέψουν στον δημόσιο διάλογο, πρέπει να δουν σοβαρότητα, επιχειρήματα, αυτοσυγκράτηση και σεβασμό. Να δουν πολιτικούς που διαφωνούν σκληρά αλλά δεν αυτογελοιοποιούνται. Να δουν μια δημοκρατία που δεν φωνάζει απλώς, αλλά σκέφτεται.
Γιατί όταν η Βουλή κατηφορίζει, δεν πέφτει μόνο το επίπεδο του λόγου. Πέφτει η εμπιστοσύνη. Και χωρίς εμπιστοσύνη, η δημοκρατία γίνεται εύθραυστη. Εδώ είναι που βρίσκουν χώρο οι «σωτήρες» και ο φόβος.
Τότε είναι εκμεταλλεύονται τα κακώς κείμενα για να «σώσουν» την κοινωνία από τον κατήφορο! Η χώρα μας έχει πληρώσει βαρύ τίμημα στο παρελθών, μην επιτρέψουμε να ξανά ζήσουμε την ιστορία μας ως φάρσα!
