Στο 9ο Δημοτικό Σχολείο και το 5ο Νηπιαγωγείο Χίου ξεκινούν εργασίες την ώρα που ανοίγουν τα σχολεία – Ερωτήματα για την ασφάλεια των μαθητών και την προστασία του προαύλιου χώρου
Με ένα μεγάλο ερωτηματικό ξεκινά η νέα σχολική χρονιά για δεκάδες οικογένειες στη Χίο.
Στο 9ο Δημοτικό Σχολείο και στο 5ο Νηπιαγωγείο Χίου δρομολογούνται εργασίες που μετατρέπουν τμήμα του σχολικού περιβάλλοντος σε εργοτάξιο, την ίδια στιγμή που μικρά παιδιά επιστρέφουν στις αίθουσες και στους χώρους παιχνιδιού. Ποιος έχει σχεδιάσει τη συνύπαρξη σχολείου και εργοταξίου; Ποιος εγγυάται ότι οι μαθητές θα είναι απολύτως ασφαλείς;
Και ποιος θα αναλάβει την ευθύνη εάν κάτι πάει στραβά;
Η σχολική χρονιά δεν έχει ξεκινήσει και ένα σοβαρό ζήτημα έρχεται να προστεθεί στην καθημερινότητα της σχολικής κοινότητας.
Στο 9ο Δημοτικό Σχολείο και το 5ο Νηπιαγωγείο Χίου ξεκινούν εργασίες για τη δημιουργία του Ειδικού Σχολείου, με αποτέλεσμα να αλλάζουν οι συνθήκες στον χώρο όπου καθημερινά βρίσκονται και παίζουν μικρά παιδιά.
Το έργο μπορεί να είναι αναγκαίο και να υπηρετεί έναν σημαντικό σκοπό. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η ασφάλεια των μαθητών μπορεί να περάσει σε δεύτερη μοίρα.
Γιατί ένα σχολείο δεν είναι ένα απλό εργοτάξιο.
Είναι ένας χώρος γεμάτος παιδιά.
Παιδιά μικρής ηλικίας, τα οποία δεν μπορούν να αντιληφθούν τους κινδύνους μιας οικοδομικής δραστηριότητας, δεν μπορούν να γνωρίζουν πού επιτρέπεται να κινηθούν και πού όχι και, πολύ περισσότερο, δεν μπορούν να προστατεύσουν μόνα τους τον εαυτό τους από έναν πιθανό κίνδυνο.
ΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΣΧΕΔΙΑΣΕΙ ΤΗΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑ;
Το βασικό ερώτημα που τίθεται πλέον είναι εάν πριν από την έναρξη των εργασιών έχει υπάρξει
ένας ολοκληρωμένος σχεδιασμός για την ασφαλή λειτουργία των σχολικών μονάδων.
Πώς θα διαχωριστεί το εργοτάξιο από τους χώρους των παιδιών;
Ποια θα είναι η απόσταση ασφαλείας;
Πώς θα κινούνται οι μαθητές κατά την προσέλευση, την αποχώρηση και τα διαλείμματα;
Ποιος θα ελέγχει ότι οι χώροι παραμένουν ασφαλείς κάθε ημέρα;
Και, κυρίως, ποιος έχει την τελική ευθύνη για την ασφάλεια των μαθητών;
Πρόκειται για ερωτήματα που δεν μπορούν να απαντηθούν μετά από ένα πιθανό ατύχημα.
Πρέπει να έχουν απαντηθεί πριν ανοίξει το σχολείο.
Γιατί τότε δεν θα έχει σημασία ποιος ήταν υπεύθυνος για το εργοτάξιο, ποιος ήταν ο εργολάβος ή ποιος είχε την ευθύνη μιας συγκεκριμένης εργασίας.
Θα έχει σημασία ότι ένα παιδί τραυματίστηκε.
Και αυτό είναι κάτι που κανείς δεν θέλει να συμβεί.
ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΟΥΜΕ ΤΟ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ
Την ώρα που υπάρχουν ερωτήματα για την ασφάλεια μέσα στο σχολικό περιβάλλον, προκαλεί προβληματισμό το γεγονός ότι η δημόσια συζήτηση φαίνεται να εστιάζει σε ζητήματα όπως το πεζοδρόμιο έξω από το σχολείο.
Το πεζοδρόμιο ασφαλώς έχει σημασία.
Όμως προτεραιότητα πρέπει να είναι ο χώρος όπου βρίσκονται καθημερινά τα παιδιά.
Δεν μπορεί να θεωρείται επαρκής ένας σχεδιασμός που αντιμετωπίζει τις εξωτερικές προσβάσεις, αλλά δεν δίνει ξεκάθαρη απάντηση για το πώς θα προστατευθούν οι μαθητές μέσα στον ίδιο τον σχολικό χώρο.
Η ασφάλεια πρέπει να ξεκινά από την αυλόπορτα και να καλύπτει κάθε σημείο στο οποίο κινούνται οι μαθητές.
ΤΟ ΠΡΑΣΙΝΟ ΣΤΟ ΜΙΚΡΟΣΚΟΠΙΟ
Ένα ακόμη ζήτημα αφορά το πράσινο του σχολικού χώρου.
Οι εργασίες δημιουργούν εύλογες απορίες για την τύχη των δέντρων που βρίσκονται στην περιοχή όπου πρόκειται να πραγματοποιηθούν παρεμβάσεις.
Πόσα δέντρα θα επηρεαστούν;
Πόσα μπορούν να διατηρηθούν;
Υπάρχει σχέδιο προστασίας τους;
Και εάν κάποια πρέπει να απομακρυνθούν, υπάρχει πρόβλεψη για την αντικατάστασή τους;
Το ζήτημα αποκτά ιδιαίτερη σημασία σε μια εποχή κατά την οποία όλοι μιλούν για την ανάγκη περισσότερου πρασίνου στις πόλεις και για τη δημιουργία καλύτερων συνθηκών για τα παιδιά.
Ένα σχολείο χρειάζεται σύγχρονες υποδομές, αλλά χρειάζεται και πράσινο.
Χρειάζεται χώρους στους οποίους τα παιδιά μπορούν να παίξουν, να κινηθούν και να αναπνεύσουν.
ΟΙ «ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΙ» ΠΟΥ ΤΩΡΑ ΔΕΝ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ
Το θέμα δημιουργεί και ένα ακόμη ερώτημα.
Πού βρίσκονται σήμερα όλοι εκείνοι που κατά καιρούς παρεμβαίνουν δυναμικά για ζητήματα
περιβάλλοντος, πρασίνου και προστασίας του δημόσιου χώρου;
Η περιβαλλοντική ευαισθησία δεν μπορεί να εμφανίζεται μόνο όταν εξυπηρετεί μια αντιπαράθεση.
Και η προστασία των παιδιών δεν μπορεί να αποτελεί σύνθημα.
Εδώ χρειάζεται πραγματική παρουσία, έλεγχος και παρέμβαση.
ΤΟ ΕΡΓΟ ΝΑΙ – Η ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΠΡΩΤΑ
Κανείς δεν υποστηρίζει ότι ένα αναγκαίο έργο δεν πρέπει να γίνει.
Το αντίθετο.
Οι σχολικές υποδομές πρέπει να αναβαθμίζονται και τα παιδιά με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες πρέπει να έχουν τις εγκαταστάσεις που δικαιούνται.
Αλλά ένα έργο δεν μπορεί να προχωρά χωρίς να υπάρχει απόλυτη διασφάλιση της σχολικής λειτουργίας.
Οι αρμόδιοι οφείλουν να παρουσιάσουν ένα συγκεκριμένο σχέδιο.
Με σαφή όρια, μέτρα προστασίας, διαχωρισμό εργοταξίου και μαθητών, καθημερινό έλεγχο, με ξεκάθαρες αρμοδιότητες και με συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα.
ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ «ΠΑΡΑΠΛΕΥΡΗ» ΥΠΟΘΕΣΗ
Η έναρξη της σχολικής χρονιάς δεν μπορεί να συνοδεύεται από την αγωνία γονέων για το εάν το παιδί τους θα είναι ασφαλές στο σχολείο.
Δεν μπορεί η λειτουργία ενός εργοταξίου να γίνει μέρος της καθημερινότητας των μαθητών χωρίς να έχει προηγηθεί πλήρης ενημέρωση και σχεδιασμός.
Το ζητούμενο δεν είναι να σταματήσει ένα έργο.
Το ζητούμενο είναι να γίνει σωστά.
Και σωστά σημαίνει πρώτα απ’ όλα ένα πράγμα:
ΝΑ ΜΗΝ ΚΙΝΔΥΝΕΨΕΙ ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ.
Η Χίος έχει ανάγκη από σύγχρονα σχολεία. Έχει ανάγκη από ασφαλείς υποδομές. Έχει ανάγκη από έργα που θα βελτιώσουν την καθημερινότητα των μαθητών.
Αλλά έχει πάνω απ’ όλα ανάγκη από υπευθυνότητα.
Γιατί το σχολείο μπορεί να περιμένει μία ημέρα για έναν καλύτερο σχεδιασμό.
Ένα παιδί, όμως, δεν πρέπει να πληρώσει ποτέ το τίμημα μιας κακής συνεννόησης.
