Η νέα χρονιά μπήκε, όμως τα προβλήματα στο λιμάνι της Χίου θα παραμείνουν… άλυτα και επικίνδυνα; Κάθε χρόνο ευχόμαστε «να μας βρει ο καινούργιος χρόνος καλύτερα», όμως αυτή η ευχή μοιάζει να μην αφορά τη Χίο. Μπορεί να ισχύει για άλλους τόπους, για άλλα νησιά. Εδώ, όμως, η στασιμότητα των έργων και η διαχρονική ανευθυνότητα των αρμοδίων συνεχίζουν να ταλαιπωρούν τους δημότες – και όχι μόνο.
Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά και ταυτόχρονα εξοργιστικά παραδείγματα είναι η μη λειτουργία του πράσινου φανού λιμένα στο κεντρικό λιμάνι της Χίου για 20 ημέρες περίπου μέσα στις μέρες των εορτών. Ένα πρόβλημα μικρό σε κόστος, αλλά τεράστιο σε σημασία. Ένα πρόβλημα που έπρεπε να λύνεται πάντα άμεσα.
Το λιμάνι της Χίου δεν είναι ένας απλός δρόμος. Είναι η βασική πύλη εισόδου και εξόδου του νησιού, σημείο διέλευσης πλοίων, οχημάτων, επαγγελματιών, κατοίκων και επισκεπτών. Και όμως, σε αυτό το κρίσιμο σημείο, ο πράσινος φανός λιμένα παρέμενε τις ημέρες των εορτών εκτός λειτουργίας, δημιουργώντας σύγχυση, επικίνδυνες καταστάσεις και καθημερινό εκνευρισμό.
Αλήθεια, τι περιμένατε κύριε Λιμενάρχη;
Την προσάραξη πλοίου; Ένα σοβαρό ατύχημα για να γίνει τελικά η αντικατάσταση μιας… ρημαδιασμένης λάμπας; Ένα τηλέφωνο στην υπηρεσία Φάρων, για τις άμεσες διαδικασίες επιδιόρθωσης του προβλήματος δεν θα κόστιζε τίποτα από το χρόνο σας, αλλά η μη ενημέρωση και επικοινωνία μαζί του, μπορεί να κόστιζε ανθρώπινες ζωές που φυσικά θα ψάχναμε μετά εορτών τους υπευθύνους.
Δεν μιλάμε για μεγάλα έργα, μελέτες ετών ή χρηματοδοτήσεις εκατομμυρίων. Μιλάμε για τα απολύτως στοιχειώδη. Για την ασφάλεια. Για τη στοιχειώδη λειτουργικότητα ενός λιμανιού που υποτίθεται πως αποτελεί προτεραιότητα. Και; Ο μοναδικός που ασχολήθηκε για να λυθεί το θέμα, επικοινωνώντας μαζί σας, με το διαδημοτικό λιμενικό ταμείο και με την υπηρεσία Φάρων, ήταν ο καπετάνιος και περιφερειακός σύμβουλος Γεώργιος Αρβανίτης.
Η ανοχή, όμως, έχει όρια. Και στη Χίο αυτά τα όρια έχουν ξεπεραστεί εδώ και καιρό. Η αδιαφορία δεν είναι απλώς ενοχλητική· είναι επικίνδυνη. Και όσο δεν αναλαμβάνεται καμία ευθύνη, τόσο το λιμάνι – και μαζί του το νησί – παραμένει καθηλωμένο στην ίδια απαράδεκτη εικόνα.
