Γράφει ο Αναστάσιος Ι. Τριπολίτης, Ιατρός και Χιώτης (= σύνορα με Τουρκία)
Φίλοι και φίλες (Έλληνες βέβαια),
Σας παρακαλώ μη βιαστείτε να βγάλετε νόημα (ή συμπεράσματα) από τον τίτλο! ΔΕΝ θα κάνω τον δικηγόρο του διαβόλου, αλλά, αλλά, αλλά!…
Φεβρουάριος λοιπόν του 2026! Ελλάδα και Τουρκία απέναντι (κυριολεκτικώς και μεταφορικώς), Χίος και Κρήνη (Τσεσμές) επίσης!… Γνωστή η ιστορία μας και η αντιπαλότητά¹ μας με την γείτονα. Βέβαια γνωστή, όπως κυρίως μεταδίδεται από στόμα σε στόμα, διαβάζοντας όμως σοβαρά βιβλία, γραμμένα από Έλληνες ή ξένους δεν έχει σημασία, βλέπεις (μαθαίνεις) ότι φρικαλεότητες διεπράχθησαν ένθεν κακείθεν!…
Σταματώντας την αναδρομή στο παρελθόν και επιστρέφοντας στο παρόν (στα πρόσφατα σχετικώς χρόνια) επαναφέρω στη μνήμη μου ένα γεγονός που επιβεβαιώνει ότι καλοί και κακοί άνθρωποι υπάρχουν σε όλες τις εθνικότητες, σε όλες τις κοινωνίες.
Ευρισκόμενος λοιπόν στο Σηάτλ² (Ουάσινγκτον, Βρετανική Κολομβία) συνεχίζοντας τη μετεκπαίδευσή μου μετά το Λονδίνο, βλέπω κάποια μέρα έξω από την πανεπιστημιούπολη όπου ζούσα κάποιον κύριο, κάποιο νέο άνθρωπο τέλος πάντων, να κοιτάζει δεξιά κι αριστερά σαν να έψαχνε να βρει κάτι!… Εγώ, από ευγένεια ανάμικτη με περιέργεια, ρώτησα αν μπορούσα να βοηθήσω. Η απάντηση ήταν ότι ήταν γιατρός, είχε γυναίκα και παιδί (ένα αγοράκι) κι έψαχνε να βρει σπίτι, να βρει κάπου να μείνει, για να κάνει κι εκείνος τη μετεκπαίδευσή του. Εγώ, γνωρίζοντας τον υπεύθυνο, προσφέρθηκα να τον βοηθήσω. Όταν λοιπόν την επομένη βρήκα τον υπεύθυνο, αυτός με πλησίασε και τελείως εμπιστευτικά με ρωτάει (μου εμπιστεύεται, αν προτιμάτε): «Κύριε Τριπολίτη, γνωρίζετε ότι ο κύριος αυτός είναι Τούρκος;». Εγώ του απάντησα αμέσως ότι δεν έχει σημασία, γυναίκα και παιδί έχει κι αυτός!…
Πράγματι, ο συνάδελφος τακτοποιήθηκε, έφθασε να γίνει στο Πανεπιστήμιο των Αδάνων μέχρι Κοσμήτωρ, και επί 20-30 χρόνια μετά μου έστελνε ευχετήριες κάρτες στις χριστιανικές εορτές!…
Για να επανέλθομε στο παρόν, το σπίτι μου στην πατρίδα μου τη Χίο είναι σχεδόν μέσα στη θάλασσα κι έχω μαζέψει πολλά σωσίβια (ευτυχώς όχι πτώματα) από την παραλία μου!… Τα καλοκαίρια λοιπόν που… δεν βγαίνω σχεδόν όλη την ημέρα από τη θάλασσα (υπήρξα και ναυτικός – και του Εμπορικού και του Πολεμικού Ναυτικού – και ψαράς στο παρελθόν) αρκετοί άνθρωποι που κολυμπούν στα παράλια της Χίου είναι Τούρκοι! Είναι όλοι αξιοπρεπείς και σωστοί στις συναλλαγές τους, όχι βέβαια ιδιαίτερα ανοιχτοχέρηδες. Κάποια στιγμή έμαθα ότι κατά το 2024 υπήρξαν… 4.200 Τούρκοι στη Χίο, με αποτέλεσμα ο τοπικός πληθυσμός (οι επαγγελματίες) να… τρίβουν τα χέρια τους!
Αγαπητοί μου,
Εντύπωσή μου είναι ότι ο κ. Μητσοτάκης έχει χειριστεί το ελληνο-τουρκικό θέμα αρκετά σωστά (και δεν πολιτικολογώ με τα γραφόμενά μου) διότι, σκεφθείτε, αν χρειαζόμασταν περισσότερους εξοπλισμούς και έξοδα προετοιμαζόμενοι για πόλεμο, τι θα γινόταν ο ήδη χειμαζόμενος ελληνικός πληθυσμός!…
Σε σοβαρές εφημερίδες («ΕΣΤΙΑ», Παρασκευή 13/2/2026) βλέπω άρθρα όπως του σωστού δημοσιογράφου κ. Δημητρίου Καπράνου, ο οποίος συμφωνεί ότι (καλώς ή κακώς) «η συμβίωσις είναι πλέον συμφέρουσα του χωρισμού» και ότι «ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο Ταγίπ Ερντογάν συμφώνησαν ότι υπάρχουν μερικά πράγματα που είναι απολύτως βέβαια και που –τουλάχιστον για τα επόμενα είκοσι χρόνια– δεν δείχνουν να αλλάζουν»!…
Εγώ, βαδίζοντας προς το 85ο έτος της ηλικίας μου, αφήνω τον προβληματισμό σε εσάς, ευχόμενος «καλή ξεκούραση»!…
Με εκτίμηση,
Αναστ. Ι. Τριπολίτης
Ιατρός-Αγγειοχειρουργός
Υ.Γ.: Υπάρχουν πολλά κείμενα (άρθρα) υπέρ της ελληνο-τουρκικής προσέγγισης υπογεγραμμένα από σοβαρά πρόσωπα, όπως ο Στρατής Μπαλάσκας, ο Γιάννης Τζούμας, η Ειρήνη Αναγνώστου, η Ευγενία Κώττη, ο Θεόδωρος Πυλιώτης, η Αγγελική Χατζηδημητρίου, η Χριστίνα Ψυλλή και άλλα πολλά!…
- Δεν είναι η κατάλληλη λέξη!…
- Προ 50 περίπου ετών για μετεκπαίδευση στην Αγγειολογία και την Αγγειοχειρουργική (υπερήχους κλπ.), μεγάλη ιστορία…
