Από κάθε γωνιά της Ελλάδας, πυροσβέστες και εθελοντές ένωσαν τις δυνάμεις τους στη Χίο – Τιμή σε όσους υπερασπίστηκαν τον τόπο μας σαν να ήταν δικός τους
Μέσα στον πύρινο όλεθρο που έπληξε τη Χίο, μέσα στη στάχτη, στον φόβο και στην απώλεια, αναδείχθηκε κάτι πολύτιμο: η αλληλεγγύη. Η έμπρακτη, η γενναία, η αθόρυβη. Εκατοντάδες πυροσβέστες και εθελοντές ταξίδεψαν στο νησί από κάθε γωνιά της Ελλάδας, χωρίς δεύτερη σκέψη, για να υπερασπιστούν ό,τι κινδύνευε να χαθεί. Τη γη, τα δάση, τους ανθρώπους, τα ζώα, τις μνήμες και το μέλλον μας.
Από την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, την Καβάλα, τη Λέσβο, τη Σάμο και άλλες περιοχές της χώρας, 444 πυροσβέστες έφτασαν στη Χίο και εντάχθηκαν αμέσως στη μάχη, σαν να πολεμούσαν για τη δική τους πατρίδα. Πλάι τους, δεκάδες εθελοντές, από το νησί και από αλλού, κινήθηκαν με αυταπάρνηση μέσα σε δύσβατες εκτάσεις, προσφέροντας όχι μόνο χέρια αλλά και ψυχή.
Ομάδες δασοκομάντο, πεζοπόρα τμήματα, οδηγοί, τεχνικοί, απλοί πολίτες που κρατούσαν λάστιχα ή μοίραζαν νερά, όλοι μαζί συνέθεσαν μια εικόνα ελπίδας απέναντι σε μια ανεξέλεγκτη καταστροφή.
Αν η Χίος στάθηκε όρθια, το οφείλει πρώτα απ’ όλα σε αυτούς. Στην επαγγελματική τους ετοιμότητα, στην ανθρώπινη αντοχή τους, στην πίστη τους ότι τίποτα δεν αξίζει να χαθεί χωρίς μάχη. Και η μάχη αυτή δεν ήταν εύκολη. Είχε θερμοκρασίες που έκαιγαν τα ρούχα, ανέμους που άλλαζαν κατεύθυνση κάθε ώρα, εστίες που αναζωπυρώνονταν σε κάθε πλαγιά.
Πόσες ζωές σώθηκαν; Πόσες αυλές, σπίτια, καλλιέργειες; Πόσες φλόγες έσβησαν πριν φουντώσουν επειδή κάποιος, από την Ηλεία, την Ημαθία ή τη Μαγνησία, ήταν εκεί την κρίσιμη στιγμή; Δεν θα τα μάθουμε ποτέ όλα με αριθμούς. Αλλά το ξέρουμε στην καρδιά μας.
Σε όλους αυτούς, το νησί της Χίου οφείλει περισσότερα από ένα τυπικό ευχαριστώ. Οφείλει τιμή, αναγνώριση και μνήμη. Όταν όλα θα έχουν καταλαγιάσει, όταν τα φώτα θα σβήσουν και τα πρωτοσέλιδα θα αλλάξουν θέμα, εμείς εδώ θα θυμόμαστε ότι κάποια στιγμή, κάποιοι ξένοι έγιναν δικοί μας. Και μας προστάτεψαν.
Χωρίς αυτούς, τα πράγματα θα ήταν πολύ χειρότερα.
Παντελής Κυδώνης
