Η αφιλτράριστη μαρτυρία του 48χρονου δρομέα του Chiosrunning από τα βουνά της Ρουμανίας
Την Κυριακή 24 Μαΐου 2025, ο Δημήτρης Φραγκάκης συμμετείχε στον Transylvania 100 στη Ρουμανία,
έναν απαιτητικό αγώνα ορεινού τρεξίματος 100 χιλιομέτρων. Με χρόνο τερματισμού 29 ώρες, 58 λεπτά και 41 δευτερόλεπτα, ο 48χρονος δρομέας του Chiosrunning μας μεταφέρει, μέσα από μια αυθεντική και
συγκινητική αφήγηση, την εμπειρία του στα βουνά του Μπραν, την ιστορική κατοικία του Δράκουλα.
Από μικρός είχε ακούσει ιστορίες για τον Δράκουλα, αλλά πάντα του φαινόταν αστείο, θυμούμενος τον
Δρακουμέλ και τα στρουμφάκια. Όταν πριν δύο χρόνια είδε στο Facebook το κάλεσμα για τον αγώνα
«Τρανσυλβανία 100», μαγεύτηκε και αποφάσισε να το βάλει στο πρόγραμμά του.
Φτάνοντας στη Ρουμανία, ανακάλυψε μια υπέροχη χώρα με απέραντο πράσινο και το μαγευτικό κάστρο του Μπραν να στέκει επιβλητικό. Ο αγώνας ξεκίνησε στις 05:00 το πρωί, αλλά το προηγούμενο βράδυ είχε το Final Four της Ευρωλίγκας, που δεν τον άφησε να κοιμηθεί, δημιουργώντας του υπερένταση πριν την εκκίνηση.
Η διαδρομή ξεκίνησε με μαγευτικά τοπία, αλλά και συνεχείς προκλήσεις: από απότομες ανηφόρες, χιόνια και ορειβατικά καρφιά, μέχρι επικίνδυνες κατηφόρες που απαιτούσαν προσοχή και δεξιότητα. Ανάμεσα στα αξιοσημείωτα στιγμιότυπα ήταν και η θέα μιας σκοτωμένης αρκούδας, η οποία του προκάλεσε έντονα συναισθήματα.
Στον σταθμό ανεφοδιασμού του 50ου χιλιομέτρου βρήκε μόνο λίγα μακαρόνια με σάλτσα, τα οποία, παρότι δεν ήταν η προτίμησή του, κατανάλωσε με το πείσμα του αστείρευτου μαχητή. Μετά ακολούθησαν δύσκολες στιγμές με έντονη βροχή, ομίχλη και λασπωμένο έδαφος, που τον έφεραν στα όρια της υποθερμίας.
Στα μεσάνυχτα, σε έναν ακόμα σταθμό, του έδωσαν μάλλινη κουβέρτα που τον βοήθησε να αντιμετωπίσει το κρύο, ενώ η ψυχική του δύναμη δοκιμάστηκε με σκέψεις εγκατάλειψης, που όμως απέρριψε με σθένος.
Οι παλμοί της καρδιάς του έπεσαν σε απίστευτα χαμηλά επίπεδα (50-55), πιθανόν ένδειξη υπολειτουργίας του οργανισμού υπό αυτές τις συνθήκες.
Η σκέψη στα αγαπημένα του πρόσωπα, η αγάπη για τη σύζυγό του Παρασκευή και τα παιδιά του, τον
κράτησαν όρθιο. Παρά τις πτώσεις, τις κακουχίες και το συνεχές τρέμουλο, δεν σταμάτησε, μέχρι που
τελικά βγήκε στην άσφαλτο και είδε τον τερματισμό.
Η αγκαλιά και το χαμόγελο της γυναίκας του ήταν το τέλος μιας περιπέτειας που μόνο ένας πραγματικός
μαραθωνοδρόμος μπορεί να κατανοήσει. Μια ιστορία δύναμης, υπομονής και αστείρευτου πνεύματος, που εμπνέει όλους όσοι αγαπούν το τρέξιμο και την αθλητική πρόκληση.
