Με φόντο το μαύρο αποτύπωμα της μεγάλης πυρκαγιάς του Ιουνίου, που άφησε πίσω της
αποκαΐδια και οικολογική ερημοποίηση, οι αρμόδιοι ανακοινώνουν, με περισσή αισιοδοξία,
«ολοκληρωμένο σχέδιο αποκατάστασης» για τα καμένα … έως το 2026. Το σχέδιο
παρουσιάστηκε με πανηγυρικό τόνο στη Δημοτική Κοινότητα Χίου, λες και μιλάμε για έργο
πνοής και όχι για κατεπείγουσα ανάγκη μετά από μια από τις μεγαλύτερες οικολογικές
καταστροφές στο νησί μας.
Σύμφωνα με τον υπεύθυνο δασοτεχνικών έργων Τόλη Φλιούκα, ξεκινούν παρεμβάσεις «με
χρονοδιάγραμμα», «τεχνικό σχεδιασμό» και «συντονισμό», αφού προηγουμένως έγινε
–κρατηθείτε– αυτοψία! Λες και η φωτιά χρειάζεται επιβεβαίωση για να θεωρηθεί
πραγματική. Και ενώ τα δέντρα έγιναν κάρβουνο και το χώμα σκόνη, τώρα θυμήθηκαν την
αντιδιαβρωτική προστασία, τα αντιπλημμυρικά έργα και τις αναδασώσεις. Όλα καλά
σχεδιασμένα, στα χαρτιά.
Φυσικά, δε λείπει το κλασικό σενάριο: σύσκεψη επί σύσκεψη, ο δήμαρχος με τον
αντιπεριφερειάρχη, με τις τεχνικές υπηρεσίες, με το Υπουργείο, με τη Διεύθυνση Δασών…
Με άλλα λόγια, όλοι με όλους, χωρίς κανείς να είχε έγκαιρο σχέδιο πρόληψης. Και τώρα,
«κατόπιν καταστροφής», βάζουν μπρος τα έργα με χρηματοδότηση από το Πράσινο Ταμείο.
Δηλαδή με χρήματα που πληρώνει ο πολίτης και δικαιούται να βλέπει αποτέλεσμα, όχι
απλώς προθέσεις.
Ο κ. Φλιούκας διαβεβαιώνει πως «έχουμε το πλάνο, τη χρηματοδότηση και το υλικό». Το
μόνο που λείπει, λέει, είναι «ο χρόνος και η πιστή εφαρμογή». Θα του υπενθυμίσουμε ότι ο
χρόνος δεν περιμένει: η πρώτη βροχή σε καμένη γη φέρνει καταστροφή μεγαλύτερη από τη
φωτιά.
Όσο για το πολυδιαφημισμένο πρόγραμμα Antinero, αυτό φαντάζει σαν απόπειρα εκ των
υστέρων ηρωικής πρόληψης. Αφού πρώτα καταστράφηκαν οι αρχικές περιοχές όπου
επρόκειτο να γίνει καθαρισμός, τώρα εντάσσονται νέες τοποθεσίες – από τη Λαυρίνα και τη
Σικελιά, έως τα Σκλαβιά και τη Φούσκα – σε μια απέλπιδα προσπάθεια να πειστούν οι
πολίτες ότι κάτι κινείται.
Ακόμη κι αν οι εργασίες ξεκινήσουν άμεσα, η πραγματική πρόληψη χάθηκε μαζί με τα
δέντρα που έγιναν κάρβουνο. Η Χίος χρειάζεται μια νέα φιλοσοφία προστασίας της φύσης,
όχι απλώς προγράμματα που ενεργοποιούνται μετά την καταστροφή, με προσχηματικές
συνεργασίες και βαρύγδουπες φράσεις περί «πράσινης επανεκκίνησης».
Δυστυχώς, για μια ακόμη φορά αποδεικνύεται ότι η κρατική και αυτοδιοικητική
μηχανή θυμάται το περιβάλλον μόνο όταν αυτό καίγεται.
Παντελής Κυδώνης
