Η Χίος, το νησί που είναι συνώνυμο της μαστίχας και της ναυτοσύνης, βίωσε στις 22 έως και τις 24
Ιουνίου μία από τις μεγαλύτερες καταστροφές της σύγχρονης ιστορίας της. Η πύρινη λαίλαπα που
ξεκίνησε από πολλά μέτωπα σχεδόν ταυτόχρονα, εξελίχθηκε σε μια άνευ προηγουμένου
καταστροφή, σβήνοντας μέσα σε λίγες ώρες πολύτιμα φυσικά και πολιτιστικά αποθέματα του
νησιού.
Η φωτιά, έπληξε με σφοδρότητα όχι μόνο τα δάση και τους οικισμούς, αλλά και την καρδιά της
τοπικής ταυτότητας: τα μαστιχόδεντρα, την αγροτική οικονομία, την παράδοση του νησιού.
Στα Μαστιχοχώρια και τις νότιες περιοχές, όπου η καλλιέργεια της μαστίχας αποτελεί βασικό
στοιχείο επιβίωσης και πολιτιστικής συνέχειας εδώ και αιώνες, η φωτιά κατέκαψε μεγάλες εκτάσεις
με σχίνα. Αγρότες, συνεταιρισμοί και ολόκληρες οικογένειες βλέπουν τον κόπο μιας ζωής να γίνεται
στάχτη μέσα σε λίγα λεπτά. Ανυπολόγιστες είναι οι ζημιές και στην υποδομή: αποθήκες, αρδευτικά
συστήματα, ζωοτροφές και εξοπλισμός έχουν καταστραφεί.
Την ίδια στιγμή, περιοχές ιστορικής και κοινωνικής σημασίας, όπως ο Άγιος Μακάριος, ο Άγιος
Μάρκος, ο Βροντάδος, οι Καρυές, η Βέσσα, ο Άγιος Γεώργιος Συκούσης και ο Δαφνώνας,
βρέθηκαν αντιμέτωπες με φλόγες ύψους δεκάδων μέτρων. Χιλιάδες κάτοικοι αναγκάστηκαν να
εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, ενώ κατασκηνώσεις και εγκαταστάσεις εθελοντικών οργανώσεων
υπέστησαν σοβαρές ζημιές.
Δεν είναι υπερβολή να πούμε πως η Χίος δεν φλέγεται απλώς· τη στραγγαλίζουν μεθοδικά, μέρα
με τη μέρα, φωτιά με τη φωτιά. Πάνω από 15 οικισμοί έχουν εκκενωθεί, δεκάδες σπίτια έχουν καεί,
οι ζημιές σε καλλιέργειες είναι τεράστιες, ενώ οι εικόνες με καμένα ζώα και κατεστραμμένες
υποδομές συγκλονίζουν.
Και όλα αυτά, σε ένα νησί που αποτελεί σύμβολο της ελληνικής ναυτοσύνης, με παράδοση
αιώνων στη θάλασσα, τη γνώση και την επιχειρηματικότητα. Οι άνθρωποι που με κόπο και
περηφάνια στηρίζουν ακόμα τη γη και τις θάλασσες του τόπου τους, βλέπουν την καθημερινότητά
τους να μετατρέπεται σε πεδίο επιβίωσης.
Το νησί της μαστίχας και της ναυτιλίας πληγώνεται βαριά. Η ανάγκη για άμεση κινητοποίηση,
ουσιαστική στήριξη, αποκατάσταση ζημιών και πρόληψη με πραγματική στρατηγική δεν είναι
απλώς επιτακτική· είναι όρος επιβίωσης.
Ο πολιτισμός ενός τόπου δεν φαίνεται μόνο στα μουσεία, αλλά και στους ανθρώπους που
επιμένουν να καλλιεργούν τη γη και να κρατούν ζωντανές τις κοινότητές τους. Αν αυτοί
εγκαταλειφθούν, δεν θα χαθεί απλώς η παραγωγή, αλλά η ταυτότητα του νησιού.
Η Χίος καίγεται. Αλλά δεν πρέπει να μείνει μόνη.
Κωνσταντίνος Κυδώνης
