Σε ένα νησί όπως η Χίος, όπου το νερό δεν είναι αυτονόητο, η σπατάλη του αποτελεί πρόκληση.
Κι όμως, καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες μιας απίστευτης αδιαφορίας: βρύσες που τρέχουν με τις
ώρες, λάστιχα που ποτίζουν δρόμους αντί για κήπους και καμία αίσθηση ευθύνης από μερίδα
πολιτών που θεωρούν ότι το νερό είναι ανεξάντλητο.
Η ανομβρία, οι περιορισμένες υποδομές και η αυξανόμενη ανάγκη τους καλοκαιρινούς μήνες
κάνουν την κατάσταση ακόμη πιο κρίσιμη. Δεν φταίει πάντα το κράτος, ο δήμος ή οι «άλλοι».
Φταίμε κι εμείς, όταν δεν κλείνουμε τη βρύση, όταν δεν φροντίζουμε το σπίτι μας να μην έχει
διαρροές, όταν δεν ενδιαφερόμαστε για το συλλογικό καλό.
Αν δεν αλλάξουμε νοοτροπία, πολύ σύντομα θα πούμε το νερό… νεράκι. Και τότε, δεν θα φταίνε οι
"καιροί", αλλά η ασυνειδησία μας.
Η Χίος δεν αντέχει άλλη σπατάλη. Το νερό δεν είναι αυτονόητο. Είναι ευθύνη.
