του Αριστείδη Ζαννίκου Αναγνώστες-στριες «Χριστός Ανέστη». Το κείμενο που ακολουθεί γράφεται στον απόηχο του φετινού (2026) ρουκετοπόλεμου, που, δυστυχώς, δεν ήταν αναίμακτος. Γεννημένος (το 1947) και μεγαλωμένος στην Ενορία Αγίου Μάρκου, με το σπίτι μας να βρίσκεται απέναντι και δυτικά της εκκλησίας, (άρα εντός «εμπόλεμης ζώνης»), τους «ρουκετοσύρτες» να στήνονται, από παλιά έως σήμερα, λίγο πιο κάτω από το πατρικό μας, ήταν φυσικό να γίνω φανατικός του ρουκετοπόλεμου και ας μην έκανα ποτέ ρουκέτες. Ρουκέτες και μάλιστα πολύ καλές έκανε ο πατέρας μου, μηχανικός στα καράβια, καθώς και γείτονες, φίλοι…

Ο Ρουκετοπόλεμος στον Βροντάδο αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά πασχαλινά θεάματα και έθιμα της Ελλάδας, με ρίζες που χάνονται στους αιώνες. Ωστόσο, ο απόηχος των φετινών εκδηλώσεων σημαδεύτηκε από σοβαρά περιστατικά, όπως ο τραυματισμός γυναίκας το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου, αλλά και τραυματισμοί ρουκετατζήδων κατά την κατασκευή των ρουκετών σε εντελώς ακατάλληλους και μη ασφαλείς χώρους. Τα γεγονότα αυτά αναδεικνύουν με τον πιο έντονο τρόπο την ανάγκη επανεξέτασης του τρόπου διεξαγωγής του εθίμου. Σύμφωνα με την επικρατέστερη ιστορική εκδοχή, το έθιμο διαμορφώθηκε την περίοδο της Τουρκοκρατίας, όταν οι κάτοικοι…