Σε μια εποχή που πολλές ελληνικές παραλίες έχουν ταυτιστεί με ξαπλώστρες, ομπρέλες, beach bars, δυνατή μουσική και υψηλές χρεώσεις, η συζήτηση για τις λεγόμενες «απάτητες» παραλίες αποκτά όλο και μεγαλύτερη σημασία. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που βλέπουν με ανακούφιση την προστασία ακτών από την υπερβολική τουριστική εκμετάλλευση, θεωρώντας ότι η παραλία πρέπει να παραμένει δημόσιος, ελεύθερος και προσβάσιμος χώρος.
Φέτος, οι περιοχές της ελληνικής ακτογραμμής στις οποίες απαγορεύονται κατασκευές, ξαπλώστρες, ομπρέλες και προσωρινές εγκαταστάσεις ανέρχονται σε 251. Πρόκειται για παραλίες που εντάσσονται σε ζώνες του δικτύου Natura 2000 και τίθενται υπό αυστηρότερο καθεστώς προστασίας, λόγω της ιδιαίτερης περιβαλλοντικής, αισθητικής και γεωμορφολογικής τους αξίας.
Η απόφαση αυτή δεν αφορά μόνο την προστασία της φύσης. Αφορά και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε το δικαίωμα στην παραλία. Για χρόνια, σε αρκετές περιοχές της χώρας, ο αιγιαλός αντιμετωπίστηκε ως χώρος εμπορικής εκμετάλλευσης, με αποτέλεσμα οι πολίτες να αισθάνονται συχνά ότι πρέπει να πληρώσουν για να απολαύσουν κάτι που κανονικά ανήκει σε όλους.
Οι παραλίες χωρίς ξαπλώστρες προσφέρουν κάτι που τείνει να γίνει σπάνιο: ησυχία, ελεύθερο χώρο, άμεση επαφή με τη φύση και τη δυνατότητα να απλώσεις απλώς την πετσέτα σου χωρίς να αναζητάς «ελάχιστη κατανάλωση».
Για πολλούς, αυτό δεν είναι επιστροφή σε κάτι παλιό, αλλά διεκδίκηση του αυτονόητου.
Παράλληλα, η προστασία τέτοιων ακτών λειτουργεί ως ανάχωμα απέναντι στην ανεξέλεγκτη τουριστική ανάπτυξη. Τα beach bars, τα ξενοδοχεία και οι οργανωμένες επιχειρήσεις έχουν τη θέση τους όπου επιτρέπεται και όπου τηρούνται οι κανόνες. Δεν μπορούν όμως να καταλαμβάνουν κάθε σπιθαμή άμμου, αλλοιώνοντας το φυσικό τοπίο και αποκλείοντας όσους δεν θέλουν ή δεν μπορούν να πληρώσουν.
Η Ελλάδα δεν είναι μόνο οι κοσμοπολίτικοι προορισμοί των social media. Είναι και οι ήσυχες ακτές, οι μικροί όρμοι, οι παραλίες χωρίς φασαρία και χωρίς εμπορική πίεση. Εκεί όπου οι διακοπές σημαίνουν ξεκούραση, απλότητα και πραγματική επαφή με το τοπίο.
Το ζητούμενο, τελικά, δεν είναι να καταργηθεί η οργανωμένη παραλία. Είναι να υπάρχει μέτρο. Να προστατεύονται οι ευαίσθητες ακτές, να τηρείται η νομιμότητα και να μη χάνεται ο δημόσιος χαρακτήρας του αιγιαλού. Γιατί η παραλία δεν είναι προνόμιο λίγων. Είναι κοινός χώρος, φυσικός πλούτος και δικαίωμα όλων.
EIPHNH KOYTHPH
