Σε έναν από τους πιο γραφικούς οικισμούς της βόρειας Χίου, τα Λιμνιά της Βολισσού, η εικόνα
που συναντά ο επισκέπτης κάθε άλλο παρά τουριστική είναι. Αντί για ένα παραθαλάσσιο χωριό
έτοιμο να υποδεχθεί επισκέπτες, η πραγματικότητα αποκαλύπτει μια σειρά από απαξιωτικά
φαινόμενα που υπονομεύουν όχι μόνο την αισθητική του τόπου, αλλά και τις βασικές του
προοπτικές ανάπτυξης.
Παλιά σπίτια που έχουν αφεθεί να καταρρεύσουν, οικόπεδα που μετατρέπονται σε πρόχειρες
αποθήκες ή μικροί σκουπιδότοποι, έργα που ξεκίνησαν και παραμένουν ημιτελή εδώ και μήνες,
χωρίς καμία πρόνοια συντήρησης ή αποπεράτωσης. Κοινό χαρακτηριστικό: η απουσία σχεδίου και
στοιχειώδους ενδιαφέροντος για μια περιοχή που θα μπορούσε να αποτελεί πρότυπο ήπιας
τουριστικής ανάπτυξης. Η κατάσταση αυτή δεν είναι μόνο ζήτημα αισθητικής. Δείχνει βαθύτερες παθογένειες στη διαχείριση έργων υποδομής, στην έλλειψη ουσιαστικών μελετών και στη χρόνια αδιαφορία της πολιτείας και των τοπικών φορέων. Όταν έργα ξεκινούν χωρίς επαρκή σχεδιασμό και σταματούν στην πορεία, όταν δεν υπάρχουν ελεγκτικοί μηχανισμοί ή προτεραιότητα στη βιώσιμη διαχείριση του δημοσίου χώρου, το αποτέλεσμα είναι αυτό που βλέπουμε στα Λιμνιά: εγκατάλειψη.
Η τουριστική ανάπτυξη δεν γίνεται με προσκλήσεις και λογότυπα. Γίνεται με σεβασμό στον τόπο,
φροντίδα για την καθημερινότητα, αξιοποίηση της τοπικής αρχιτεκτονικής και δημιουργία
συνθηκών που σέβονται τόσο τους κατοίκους όσο και τους επισκέπτες.
Ίσως είναι καιρός, αντί να μιλάμε διαρκώς για τουρισμό, να κοιτάξουμε κατάματα την εικόνα της
παραμέλησης και να αναλάβουμε δράση. Γιατί κανείς δεν θέλει να κάνει διακοπές δίπλα σε
ερείπια, σκουπίδια και μισοτελειωμένες κατασκευές.
