Υποτίθεται πως η μετάβαση στην ψηφιακή τηλεόραση θα έφερνε καλύτερη εικόνα, περισσότερες δυνατότητες και τεχνολογικό εκσυγχρονισμό για όλους. Στην πράξη όμως, για πολλά χωριά της Βόρειας Χίου, έφερε το ακριβώς αντίθετο: οθόνες χωρίς σήμα, συνεχείς διακοπές και κατοίκους που αισθάνονται ότι έμειναν εκτός εποχής.
Σε αρκετές περιοχές της Αμανής και των απομακρυσμένων χωριών του νησιού, η λήψη τηλεοπτικού σήματος παραμένει προβληματική ή ανύπαρκτη. Το παράδοξο είναι ότι στην εποχή της αναλογικής τηλεόρασης, οι περισσότεροι κάτοικοι μπορούσαν –έστω με δυσκολίες– να παρακολουθούν κανονικά τα κανάλια. Με την πλήρη ψηφιακή μετάβαση, όμως, πολλές περιοχές βυθίστηκαν στο «μαύρο».
Και ίσως για κάποιον που ζει σε μια μεγάλη πόλη, με δεκάδες επιλογές ενημέρωσης και ψυχαγωγίας, αυτό να μοιάζει μικρό πρόβλημα. Για τους ανθρώπους όμως στα χωριά της Βόρειας Χίου, η τηλεόραση δεν είναι απλώς μια συσκευή. Είναι συντροφιά. Είναι ενημέρωση. Είναι η φωνή που ακούγεται μέσα σε ένα σπίτι όπου συχνά μένει μόνο ένας ηλικιωμένος άνθρωπος.
Σε χωριά με ελάχιστους μόνιμους κατοίκους, όπου οι χειμώνες είναι δύσκολοι και η απομόνωση έντονη, η απώλεια πρόσβασης ακόμη και στα βασικά τηλεοπτικά κανάλια δημιουργεί αίσθημα εγκατάλειψης. Η «ψηφιακή πρόοδος» πέρασε, αλλά δεν άγγιξε όλους με τον ίδιο τρόπο.
Το πρόβλημα επανέρχεται διαρκώς στις συζητήσεις των κατοίκων, χωρίς όμως να έχει δοθεί μια οριστική και ουσιαστική λύση. Και όσο οι τεχνολογικές εξελίξεις προχωρούν με όρους μεγάλων αστικών κέντρων, τόσο μεγαλώνει το χάσμα με τις ακριτικές και ορεινές περιοχές.
Γιατί ο εκσυγχρονισμός δεν κρίνεται μόνο από το τι προσφέρει στις πόλεις, αλλά και από το αν αφήνει πίσω του ανθρώπους που μέχρι χθες είχαν τουλάχιστον τα αυτονόητα. Και στη Βόρεια Χίο, για αρκετούς κατοίκους, η τηλεόραση έγινε τελικά ένα ακόμη σύμβολο της εγκατάλειψης της υπαίθρου.
