Η επιδραστικότητα ενός προσώπου γίνεται περισσότερο κατανοητή μετά θάνατον. Η επεμβατικότητα του Μίκη Θεοδωράκη δεν εξαντλήθηκε στα όρια της τέχνης του, της μουσικής, σκόρπισε σε όλο το κοινωνικό φάσμα κι έγινε συνώνυμο της δημιουργικότητας και της αγωνιστικότητας στις ανθρώπινες κατακτήσεις.
Σήμερα ο Μίκης όλων των Ελλήνων έχει περάσει στη σφαίρα του μύθου και καθετί που περιπλέκεται γύρω από αυτόν παίρνει από την αύρα του και ενισχύεται.
Ένα χρόνο πριν όλη η χώρα επισήμως το πληροφορήθηκε. Το Υπουργείο Πολιτισμού ανακήρυξε το 2025 ως “Αφιερωματικό Έτος Μίκη Θεοδωράκη” με αφορμή τη συμπλήρωση στις 29 Ιουλίου τρέχοντος των 100 χρόνων από τη γέννηση του. Η περίσταση όρισε τη Χίο ως το σημείο που η πολυδιάστατη σύγχρονη ελληνική προσωπικότητα είδε το πρώτο φως της ημέρας κι ας είχε αδιαμφισβήτητη Κρητική καταγωγή. Κάθε αναφορά στη βιογραφία του ξεκινά με τη φράση “γεννήθηκε στη Χίο”.
Ο ίδιος αναγνώρισε με τον πιο εμφατικό τρόπο αυτή τη σύνδεση του με τον τόπο μας, τιμώντας με την παρουσία του τα, επί Μ. Μεννή, “Θεοδωράκεια” στο επωνομαζόμενο ως “Μίκης Θεοδωράκης” ανοιχτό θέατρο του Καστρομηνά. Κι έπειτα από τόσα χρόνια η απόλυτη σιγή…
Οι πολιτιστικοί ταγοί του νησιού τερμάτισαν ως … πολυδάπανες τις εκδηλώσεις σύνδεσης της Χίου με τον σύγχρονο πυλώνα του ελληνισμού και σήμερα, που ο χρόνος το καλλεί, θα περιοριστούν σε μια – δυο τιμητικές εκδηλώσεις της επετείου. Κάτι πήρε το αυτί μου για μια συναυλία της Ορχήστρας “Μίκης Θεοδωράκης” από το Δήμο Χίου και μια φιλότιμη προσπάθεια από τη “Μούσα Ελληνική”. Αυτά όλα κι όλα, αποσπασματικά κι ασύνδετα.
Μια εμπνευσμένη ηγεσία θα άρπαζε την ευκαιρία να φωτιστεί το νησί από τη λάμψη του μεγάλου Έλληνα. Θα έπειθε τη συμπατριώτισσα μας υπουργό Πολιτισμού η Χίος να γίνει ο βασικός τόπος αναφοράς του αφιερωματικού έτους.
Τι λέω τώρα… Εδώ τα 200 χρόνια από τη Σφαγή τα τιμήσαμε με κάμποσες αφίσες περιμετρικά του Δημοτικού μας Κήπου, τα 100 χρόνια της γέννησης Θεοδωράκη θα μας γυάλιζαν;
Οι χρυσές ευκαιρίες ανάδειξης της ιστορικότητας και της συμβολής στον πολιτισμό αυτού του τόπου διαρκώς χάνονται. Ίσως γιατί τα διαμετρήματα που καλούνται να τις αξιοποιήσουν είναι περιορισμένα.
Νίκος Γεωργούλης
