Η Χίος χρειάζεται ένα σύγχρονο και ασφαλές αεροδρόμιο, όμως η αναβάθμισή του δεν μπορεί να σημαίνει πολύμηνο αποκλεισμό του νησιού. Η διακοπή λειτουργίας δεν αφορά μόνο τον τουρισμό και την οικονομία, αλλά κάθε Χιώτη. Αφορά τον ασθενή που πρέπει να ταξιδέψει, την οικογένεια, τον φοιτητή, τον εργαζόμενο, τον επαγγελματία και τον ηλικιωμένο. Η συγκοινωνιακή σύνδεση ενός νησιού δεν είναι πολυτέλεια. Είναι προϋπόθεση ζωής. Είναι κοινωνικό δικαίωμα. Δεν ζητάμε να σταματήσει το έργο. Δεν ζητάμε να παραμείνει η Χίος με ένα αεροδρόμιο που δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες του σήμερα και στις απαιτήσεις του αύριο. Ζητάμε να γίνει το έργο με τον ταχύτερο δυνατό τρόπο, με απόλυτη ασφάλεια, με σαφές χρονοδιάγραμμα και με πραγματικές εναλλακτικές λύσεις για όσο διάστημα το αεροδρόμιο θα παραμένει κλειστό.
Διαδηλώσαμε. Και τώρα τι;
Εδώ, κατά τη γνώμη μου, βρίσκεται το μεγάλο στοίχημα της επόμενης ημέρας. Γιατί μια κινητοποίηση έχει αξία όχι μόνο όταν καταφέρνει να συγκεντρώσει κόσμο, αλλά κυρίως όταν μπορεί να δημιουργήσει
αποτέλεσμα. Δεν μπορούμε να αρκεστούμε σε μια ανακοίνωση, σε μια φωτογραφία από την πλατεία ή σε μια ακόμη υπόσχεση. Τώρα πρέπει να οργανωθεί η επόμενη ημέρα. Αυτό σημαίνει συγκεκριμένα πράγματα.
– Να υπάρξει κοινή εκπροσώπηση όλων των φορέων της Χίου, χωρίς κομματικές ταμπέλες και αποκλεισμούς.
– Να καταρτιστεί ένα σαφές και συγκεκριμένο πλαίσιο αιτημάτων, το οποίο θα τεθεί ενώπιον της κυβέρνησης στο ανώτερο επίπεδο.
– Να ζητηθούν έγγραφες και δεσμευτικές απαντήσεις για τη διάρκεια των εργασιών, το χρονοδιάγραμμα και τα μέτρα που θα ληφθούν για την εξυπηρέτηση των κατοίκων.
– Να οριστεί μια ομάδα παρακολούθησης των δεσμεύσεων, ώστε κάθε καθυστέρηση, κάθε αλλαγή και κάθε απόκλιση από το χρονοδιάγραμμα να γίνεται άμεσα γνωστή στην κοινωνία.
Δεν αρκούν οι διαβεβαιώσεις! Η περίοδος των γενικόλογων υποσχέσεων πρέπει να τελειώσει.
Η κυβέρνηση και τα αρμόδια υπουργεία οφείλουν να απαντήσουν συγκεκριμένα:
- Πως θα περιοριστεί η διάρκεια της διακοπής λειτουργίας του αεροδρομίου;
- Έχουν εξεταστεί όλες οι τεχνικά ασφαλείς δυνατότητες για την επιτάχυνση των εργασιών;
- Ποιο είναι το ακριβές και δεσμευτικό χρονοδιάγραμμα;
- Ποιες συγκεκριμένες εναλλακτικές λύσεις θα εξασφαλιστούν για τη μετακίνηση των κατοίκων;
- Τι προβλέπεται ειδικά για ασθενείς, ηλικιωμένους και ευάλωτες κοινωνικές ομάδες;
- Πώς θα προστατευθεί η οικονομική δραστηριότητα του νησιού;
- Ποιος θα έχει την ευθύνη να παρακολουθεί την εφαρμογή όλων αυτών των δεσμεύσεων;
Αν τα πράγματα δεν εξελιχθούν όπως μας υποσχεθούν, ποια θα είναι η επόμενη αντίδρασή μας;
Γιατί μια σοβαρή διεκδίκηση πρέπει να έχει σχέδιο, συνέχεια και κλιμάκωση. Η Χίος είναι ένα ακριτικό νησί. Δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν να διαθέτει τις εναλλακτικές μετακίνησης μιας ηπειρωτικής πόλης. Δεν έχουμε δρόμο για να πάμε στο διπλανό αεροδρόμιο. Έχουμε θάλασσα. Και αυτό πρέπει να το θυμούνται όσοι σχεδιάζουν πολιτικές από την Αθήνα.
Περιμένω, λοιπόν, από τους διοργανωτές της συγκέντρωσης την άμεση και ανοιχτή πρόσκληση όλων των φορέων και συλλόγων που συμμετείχαν στην κινητοποίηση, προκειμένου να καθίσουμε όλοι στο ίδιο τραπέζι και να οργανώσουμε την επόμενη ημέρα.
Η Χίος απαιτεί τον σεβασμό που δικαιούται. Απαιτεί ισότιμη μεταχείριση. Απαιτεί η ανάπτυξη να γίνεται μαζί με την κοινωνία και όχι εις βάρος της. Συνεχίζουμε. Οργανωνόμαστε. Ενώνουμε τις δυνάμεις μας.
Διεκδικούμε. Ελέγχουμε. Επιμένουμε. Και αν χρειαστεί, κλιμακώνουμε.
Γεώργιος Ισιδώρου Αμέντας
