Κατηγορία: Απόψεις

Οι λέξεις προσδιορίζουν συνεχώς το παρελθόν , το παρόν και το μέλλον. Καθορίζουν και εκφράζουν τα αισθήματα και τις αισθήσεις . Μερικές φορές τις χρησιμοποιούμε λάθος η εκφραζόμαστε λάθος . Όμως οι λέξεις είναι η έκφραση της ζωής μας , το χάδι στ’ αυτιά του αγαπημένου μας, η έκφραση της δυσαρέσκειας, η χαρά μας, ο πόνος μας. Οι λέξεις είναι οι ίδιες, πως τις παντρεύεις είναι η διαφορά . Στον προφορικό η στον γραπτό λόγο οι λέξεις κάνουν την έκφραση να είναι ολοκληρωμένη. Σε χαροποιούν η σε θλίβουν. Τις ίδιες…

Έμαθα να αγαπώ τους ανθρώπους για αυτό που είναι. Γιατί δεν μπορώ να τους αλλάξω, όσο και αν προσπαθώ. Έμαθα να γελάω με τα ελαττώματά τους, τα λάθη τους, να προσπαθώ να βλέπω τη θετική πλευρά τους. Δε θέλω πια να τους κρατάω κακία, βαρέθηκα να χαραμίζω την ψυχή μου σε πάθη και μίση. Έμαθα να αγαπώ τους ανθρώπους, και εκείνους που με πίκραναν, μου φέρθηκαν άσχημα ή με εγκατέλειψαν. Παραπλανημένοι άνθρωποι μπορεί να ήταν και αυτοί που δεν χρειαζόντουσαν το μίσος μου. Ίσως το χαστούκι της αγάπης να είναι…

Η γυναίκα του Καίσαρα δεν πρέπει να είναι μόνο τίμια αλλά και να φαίνεται τίμια! Αυτή η φράση πολλές φορές χρησιμοποιείται όταν θέλουμε να θεμελιώσουμε με πειστικό τρόπο την σημασία μιας πολιτικής πράξεως αμφιβόλου ποιότητας και ενέργειας! Έχει ειπωθεί από τον ίδιο τον Ιούλιο Καίσαρα το 67 π.χ. σε ηλικία 33 χρόνων όταν χώρισε με μεγάλη σκευωρία την δεύτερη γυναίκα του Πομπηία Σύλλα. Όσοι γνωρίζουν ιστορία θυμούνται τα ιστορικά γεγονότα που συνέβησαν την εποχή που ήθελε κάποιος ισχυρός άρχων να αλλάξει με το έτσι θέλω γυναίκα, όπως φυσικά συμβαίνει και…

Το… Je suis antifasciste, δεν φτάνει. Άντε και το ‘βαλες το σήμα με το «Δεν είναι αθώοι». Ίσως με περισσότερη σοβαρότητα από το χαζοχαρούμενο “je suis…” που κοτσάρουν πολλοί, κατά καιρούς. Αυτό που τελικά καταφέρνεις, πέρα από την αισθητική επιβάρυνση της φάτσας σου, που, τέλος πάντων, να δεχτεί η κοινωνία πως κι εμείς οι άσχημοι έχουμε δικαιώματα προβολής, είναι να προκαλείς και την παραμένουσα, επιμόνως, λογική κάποιων ελάχιστων. Είναι ένοχος, λοιπόν, ο φασισμός. Εξανίστασαι με τον βίο και την πολιτεία του φασισμού, αγανακτείς, διαμαρτύρεσαι για τις δολοφονίες του, το ματοκύλισμα…

Παράδειγμα να το δείχνουμε στα παιδιά μας είναι η δημοκρατία του Σόλωνα. Σε λόγο πεζό θέλω να ειπώ ότι, όσο ο άνθρωπος θα ζει σε τούτο το γαλαζοπράσινο πλανήτη, και όσο η πολιτική του συνείδηση θα αναζητεί το τέλειο πολίτευμα για να συμβιώνει ειρηνικά και δίκαια στις κοινωνίες του,πάντα θα σημαδεύει σαν στόχο την Δημοκρατία του Σόλωνα. Προσέχετε.. όχι η Δημοκρατία του Περικλή και του Εφιάλτη. Η κατασαθρη και ιμπεριαλιστικη που οδήγησε στον εμφύλιο πόλεμο και στον αφανισμό της Αρχαίας Ελλάδας. Αλλά η Δημοκρατία του Σόλωνα. Η θαλερή, η τραχεία…