Κατηγορία: Ποίηση

ΠΑΡΑΚΜΗ ΄Ανοιξα τα παραθυρόφυλλα στο χειμωνιάτικο πρωινό. Ένα τσουχτερό ξεροβόρι άρχισε να με διαπερνά. Ο άνεμος μανιασμένος τσάκιζε με λύσσα τα κλαδιά των δέντρων. Ο ουρανός ήταν μουντός,θαρρείς λεκιασμένος. Ο μακρινός ορίζοντας ήταν βουτηγμένος στο αίμα. Αίμα πηχτό,μαβί,αίμα ανθρώπων. Ξάφνου μια πόλη τεράστια απλώθηκε μπροστά μου, κυκλωμένη απο τείχη ψηλά και απροσπέλαστα. Οι άνθρωποι ήταν φυλακισμένοι εκεί. Είδα με τρόμο πολλούς απ΄αυτούς να προσπαθούν να σκαρφαλώσουν απεγνωσμένα τα ουράνια τείχη. Άλλοι έπεφταν στο βάραθρο,ενώ τους περισσότερους τους εκτελούσαν οι φρουροί. Μια αποκρουστική μουσική τους τρυπούσε αδυσώπητα τ΄αυτιά. Φορούσαν ρούχα ελεεινά…

Περισσότερα

Φιλοξενούμενος ποιητής ο Γιάννης Μπερούκας. Σήμερα η στήλη ΠΟΙΗΣΗ έχει την τιμή και την χαρά να φιλοξενεί και να παρουσιάσει στους φίλους της ποιήσεως έναν από τους δημοφιλέστερους σύγχρους ποιητές μας, τον Γιάννη Μπερούκα. Έτσι απλά. Δεν κράτησα τίποτα,  έτσι απλά έβαλα μια τελεία άναψα για λίγο  τις τελευταίες στιγμές  συλλάβισα ένα χαμόγελο  και κρέμασα την αγρύπνια  στην πόρτα μου. Έτσι απλά  διαίρεσα ό,τι μπόρεσα αφαίρεσα ό,τι ένοιωσα έτσι απλά  τώρα προσποιούμαι και βαθαίνω  σε παράταιρους έρωτες που μυρίζουν σκοτάδι. Ήταν τότε, ήταν άλλοτε είναι τώρα  που έτσι απλά προσπερνάω …

Περισσότερα

Θύελλα Είδες την κόρη στ’ ανοικτά Στο κύμα ολόλευκα ντυμένη; Καθώς σ’ ομίχλη σκοτεινή Στις όχθες πέφτει με μανία Και πότε παίζει και γελά Και πότε πάλι αγριεμένο… Κι όταν φωτίζει η αστραπή Εκείνην στην θαυμάδια λάμψη Κι ο αέρας φεύγει με τα’ αχνό Μαντήλι της το κεντημένο; Θαυμάσιο μεσ’ τη θύελλα το κύμα το αφρισμένο! Κι ο ουρανός θαυμάσιες φορές. Μα πίστεψε με, η κόρη εκεί στο βράχο Ακόμα πιο θαυμάσια για εμέ!… Μετάφραση: Σοφία Κωνσταντινίδου Σπάλα. …………………………………………. Αλεξάντρ Σεργκέεβιτς Πούσκιν: 6 Ιουνίου 1799- Μόσχα/10 Φεβρουαρίου 1837 Αγία Πετρούπολη.…

Περισσότερα

Γράφει η Τασσώ Γαΐλα Πρώτη  συμμετοχή στη στήλη μας ΠΟΙΗΣΗ του γνωστού ποιητή Μανώλη Ρουσσάκη και ….ας ξεκινήσουμε με την ανάγνωση του ποιήματος… ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ Τίποτα δεν είναι πια οριστικά δικό μου! Ούτε κι αυτό το σπίτι των αιώνιων θριάμβων και ονείρων· γιατί, ιδρώτας ήταν μέσα στα θεμέλιά του μα τώρα και αυτός αρχίζει να στεγνώνει… Λαμπάδες, εύπλαστες, ήτανε οι κολώνες του μα ως λαμπάδες, κύρτωσαν, και άρχισαν να λιώνουν. Καντήλια ήταν τα παράθυρά του, μα ως καντήλια, σβήστηκαν, και χάθηκε η λάμψη του αρχαίου ανεκτίμητου φωτός τους. Οι…

Περισσότερα

Γράφει η Τασσώ Γαΐλα Την ‘κοσμοπολίτισα’ συγγραφέα, μεταφράστρια, ποιήτρια και αρθογράφο Ιωάννα Καρατζαφέρη έχει την τιμή να φιλοξενεί σήμερα η δημοφιλής στήλη της ποίησης με το ποίημα της Ή Μέρα Πέρασε’. Την ευχαριστώ. Τίτλος: Η ΜΕΡΑ ΠΕΡΑΣΕ Η μέρα πέρασε και το σκοτάδι πέφτει από τα φτερά της νύχτας όπως πέφτει ένα φτερό από το πέταγμα ενός αετού, Τα φώτα του χωριού βλέπω Πως λαμπυρίζουν μέσα από τη βροχή Και την αχλή. Και με τυλίγει ένα αίσθημα λύπης Που η ψυχή μου δεν μπορεί ν’ αντισταθεί Ένα αίσθημα λύπης και…

Περισσότερα

  Γράφει η Τασσώ Γαΐλα Ο λυρικός ποιητής Γιώργος Λιάκος, ποιητής της λεγόμενης ‘γενιάς’ του ’30, γεννήθηκε στην Λέσβο το 1911 και απεβίωσε στην Αθήνα και στο Νοσοκομείο ‘Σωτηρία’  το 1983 μετά από μακροχρόνια άνιση μάχη με την επάρατο νόσο.   ΑΠΑΡΣΗ Απ’ τους πυθμένες οι άγκυρες νοστάλησαν τον ήλιο, ύπνο δε βρίσκουν ήσυχο στο λίκνο αυτό ποτές, όσο, τα μάτια σου αγρυπνούν και τα ταξίδια επάνου και οι πόθοι που σαλεύουνε – φτερούγες ανοιχτές. Ύπνο δε βρίσκουν οι άγκυρες στη λάσπη ποντισμένες, όπου, με θάνατο η σκουριά τις σάρκες…

Περισσότερα

Τίτλος: ΤΑ ΚΑΡΑΒΙΑ Μάταια θεμελιωμένα είναι τα σπίτια μας, Να ταξιδεύουν τώχουν απ’ τη Μοίρα! Μάταια στη γωνιά τους το θεό κρύβουνε Κι’ όλο τον κόσμο πίσω από την θύρα. ………. Κ’ έτσι αρμενίζουν σε ταξίδι αγύριστο, Σαν ξωτικά καράβια αιώνια πάνε, Ούτε αργά, ούτε γλήγορα, μονότονα, Στην άβυσσο του χρόνου και σκορπάνε. ………. Μπροστά, λινμάνι απάνεμο δεν φαίνεται, Πίσω, την καταχνιά σκορπάει η Λήθη, Και κάποτε, που ο πέπλος της ξεσκίζεται, Θολό νησάκι πλέει μακρυά στα βάθη. ………… Και στην ακρογιαλιά, ένας ίσκιος γνώριμος, Σε δύση χειμωνιάτικης ημέρας, Ίσκιος…

Περισσότερα