Του Κώστα Κυδώνη
Παρά τις μεγαλόστομες δηλώσεις και τις υποσχέσεις χρόνων, ο Χιώτικος λαός βλέπει ξανά πως τα
«έργα» που εξαγγέλλονται, παραμένουν στα χαρτιά. Ο Βουλευτής Χίου, κ. Νότης Μηταράκης,
συνεχίζει να επαναλαμβάνει το ίδιο πολιτικό μοτίβο που έχει κουράσει την τοπική κοινωνία: λόγια
χωρίς πράξεις.
Δεν αποτελεί έκπληξη πλέον. Το πολιτικό σύστημα της χώρας έχει γαλουχηθεί στη λογική της
αναβλητικότητας, της υπόσχεσης χωρίς αντίκρισμα και του ρουσφετιού. Η περίπτωση της Χίου δεν
αποτελεί εξαίρεση. Ο κ. Μηταράκης, που εμφανίστηκε ουρανοκατέβατος στο νησί, κατάφερε να
κερδίσει την εμπιστοσύνη των πολιτών για δύο συνεχόμενες τετραετίες. Όμως, οι προσδοκίες που
καλλιέργησε δεν έγιναν ποτέ πράξη.
Εδώ και επτά χρόνια, δεσμεύσεις για την αναβάθμιση του αεροδρομίου, την ανέγερση δικαστικού
μεγάρου, την ολοκλήρωση του τελωνείου και την υλοποίηση έργων υποδομής όπως το φράγμα,
παραμένουν ανεκπλήρωτες. Και κάθε φορά, για όλα φταίει κάτι άλλο: άλλοτε ο καιρός, άλλοτε οι
διαδικασίες, ποτέ όμως ο υπεύθυνος σχεδιασμός ή η πολιτική βούληση. Όπως λέει και η
παροιμία,“όλο μέλι-μέλι και από τηγανίτα τίποτα”.
Η αλήθεια είναι ότι το μοναδικό «έργο» που έχει στιγματίσει τη θητεία του, είναι η εικόνα ενός
νησιού διχασμένου, με Χιώτες πολίτες να συγκρούονται με τα ΜΑΤ για ζητήματα που θα έπρεπε να
έχουν λυθεί με διάλογο και όχι καταστολή.
Ο Χιώτης πολίτης πρέπει να γνωρίζει: για τον κ. Μηταράκη δεν φαίνεται να αποτελεί
προτεραιότητα το αν η Χίος έχει επαρκές αεροδρόμιο, λειτουργικό τελωνείο, Δικαστικό Μέγαρο,
ασφαλές και πλήρες Νοσοκομείο, ή αν το νησί διαθέτει υποδομές για τον τουρισμό, σύγχρονο
λιμάνι, επαρκή αριθμό ασθενοφόρων και οδηγών, ή καν γιατρούς στα αγροτικά ιατρεία.
Η ανεργία, η μαύρη εργασία, τα πανάκριβα ακτοπλοϊκά εισιτήρια για κατοίκους και τουρίστες, η
υποβάθμιση της καθημερινότητας, όλα μένουν στο περιθώριο. Όχι γιατί δεν υπάρχουν λύσεις,
αλλά γιατί για όσους πολιτεύονται με γνώμονα την προσωπική ανέλιξη και όχι το συλλογικό
συμφέρον, το μέλλον του τόπου δεν αποτελεί πραγματική έγνοια.
Σήμερα είναι εδώ. Αύριο μπορεί να μην είναι καν υποψήφιος. Το πρόβλημα όμως, μένει στους
Χιώτες που καλούνται να ζήσουν με τις συνέπειες των χαμένων υποσχέσεων.
Κωνσταντίνος Κυδώνης
