Δύο ονόματα. Μία θυσία. Μία μνήμη που δεν σβήνει.

Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία ενός λαού που δεν γράφονται απλώς σε βιβλία.

Χαράζονται στη μνήμη.
Χαράζονται στην καρδιά.
Και περνούν από γενιά σε γενιά.

Έχουν περάσει 30 χρόνια αλλά ο Τάσος Ισαάκ και ο Σολωμός Σολωμού είναι δύο από αυτά τα ονόματα που θα μείνουν ανεξίτηλα στην μνήμη μας.

Τάσος Ισαάκ:

Στις 11 Αυγούστου 1996, κατά τη διάρκεια αντικατοχικής εκδήλωσης στη νεκρή ζώνη της Δερύνειας στην Κύπρο, ο 24χρονος Τάσος Ισαάκ περικυκλώθηκε και ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου από ομάδα ατόμων. Η δολοφονία του συγκλόνισε την Κύπρο και τον Ελληνισμό.

Σολωμός Σολωμού:

Τρεις ημέρες αργότερα, στις 14 Αυγούστου 1996, ο 26χρονος Σολωμός Σολωμού, συγγενής του Τάσου Ισαάκ, πήγε στη νεκρή ζώνη της Δερύνειας κατά τη διάρκεια εκδήλωσης μνήμης. Επιχείρησε να ανέβει σε ιστό για να κατεβάσει την τουρκική σημαία και πυροβολήθηκε θανάσιμα.

Οι δύο νέοι έμειναν στην ιστορία ως σύμβολα της κυπριακής τραγωδίας και της μνήμης των ανθρώπων που αγωνίστηκαν για την ελευθερία και την επανένωση της Κύπρου.

Δεν ήταν στρατιώτες, ήταν νέοι άνθρωποι, ήταν παιδιά μιας πατρίδας που εξακολουθεί να περιμένει.Και οι εικόνες εκείνων των ημερών έμειναν ανεξίτηλες στη συλλογική μνήμη του Ελληνισμού.

Ο Τάσος και ο Σολωμός δεν είναι απλώς δύο ονόματα.

Είναι μια υπενθύμιση ότι η ιστορία ενός τόπου δεν αποτελείται μόνο από ημερομηνίες και γεγονότα.

Αποτελείται από ανθρώπους, από όνειρα που δεν πρόλαβαν να ολοκληρωθούν, από οικογένειες που περίμεναν και δεν ξαναείδαν τους ανθρώπους τους. Από μια πατρίδα που ακόμη αναζητά τη δικαίωση και την επανένωσή της.

Η θυσία τους αποτελεί κομμάτι της σύγχρονης ιστορίας της Κύπρου και της συλλογικής μνήμης του Ελληνισμού. Σήμερα, τόσα χρόνια μετά, η μνήμη τους παραμένει ζωντανή. Γιατί ένας λαός που ξεχνά την ιστορία του, κινδυνεύει να χάσει ένα κομμάτι της ταυτότητάς του.

Εμείς δεν ξεχνούμε.