Υπάρχουν ειδήσεις που δεν πρέπει απλώς να τις διαβάζουμε και να τις προσπερνάμε. Ειδήσεις που, πέρα από τη θλίψη και το σοκ που προκαλούν, οφείλουν να μας κάνουν να σταθούμε για λίγο και να αναρωτηθούμε.
Οι τελευταίες εβδομάδες έφεραν στο προσκήνιο τις απώλειες πολύ νέων ανθρώπων. Στην Ξάνθη, ένας 24χρονος φοιτητής βρέθηκε νεκρός στο διαμέρισμά του, ενώ λίγες ημέρες αργότερα η είδηση του θανάτου μιας 16χρονης μαθήτριας στην Κοζάνη συγκλόνισε την εκπαιδευτική κοινότητα και ολόκληρη τη χώρα. Πρόκειται για διαφορετικές υποθέσεις, με διαφορετικές συνθήκες, και δεν είναι σωστό να αναζητούμε αυθαίρετες συνδέσεις μεταξύ τους.
Υπάρχει, όμως, ένας κοινός προβληματισμός που αφορά όλους μας: πόσο έτοιμη είναι η κοινωνία να ακούσει έναν νέο άνθρωπο όταν δυσκολεύεται;
Τα στοιχεία δείχνουν ότι πίσω από τις ειδήσεις που φτάνουν σε εμάς υπάρχει ένα πολύ μεγαλύτερο ζήτημα. Το «Χαμόγελο του Παιδιού» ανακοίνωσε ότι μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2026 διαχειρίστηκε 491 περιστατικά αυτοκτονικού ιδεασμού και μη αυτοκτονικής αυτοτραυματικής συμπεριφοράς σε παιδιά και νέους. Μόνο τους μήνες Ιούνιο, Ιούλιο και Αύγουστο καταγράφηκαν ακόμη 345 περιστατικά.
Αυτοί οι αριθμοί δεν είναι απλώς στατιστικές. Πίσω από κάθε περιστατικό υπάρχει ένα παιδί, ένας έφηβος, ένας νέος άνθρωπος και μια οικογένεια που προσπαθεί να διαχειριστεί κάτι που πολλές φορές δεν είχε καταφέρει να δει εγκαίρως.
Και εδώ βρίσκεται ίσως το μεγαλύτερο ερώτημα.
Μιλάμε αρκετά με τα παιδιά μας; Τους δίνουμε χώρο να πουν ότι φοβούνται, ότι πιέζονται,
ότι αισθάνονται μόνοι; Ή περιμένουμε από εκείνα να συνεχίσουν κανονικά, να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του σχολείου, των εξετάσεων, της κοινωνικής ζωής και των προσδοκιών όλων των άλλων;
Η ψυχική υγεία των παιδιών δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται μόνο μετά από μια τραγωδία. Η παρουσία ειδικών στα σχολεία είναι σημαντική, όπως σημαντική είναι και η δυνατότητα άμεσης πρόσβασης των νέων σε υπηρεσίες ψυχικής υγείας. Αλλά εξίσου σημαντική είναι η καθημερινή σχέση μέσα στην οικογένεια, στο σχολείο και στην κοινωνία.
Δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις. Και κυρίως δεν υπάρχουν απλές εξηγήσεις για μια αυτοκτονία. Κάθε περίπτωση έχει τη δική της ιστορία και τις δικές της συνθήκες.
Υπάρχει όμως κάτι που μπορούμε να κάνουμε όλοι: να ακούμε περισσότερο και να κρίνουμε λιγότερο.
Να μην προσπερνάμε μια αλλαγή στη συμπεριφορά. Να μη θεωρούμε υπερβολή κάθε έκφραση απόγνωσης. Να μη φοβόμαστε να ρωτήσουμε έναν νέο άνθρωπο αν είναι καλά και, όταν χρειάζεται, να αναζητήσουμε μαζί του τη βοήθεια ενός ειδικού.
Γιατί ίσως το πιο σημαντικό μήνυμα που μπορούμε να δώσουμε σε ένα παιδί ή έναν νέο άνθρωπο δεν είναι ότι πρέπει πάντα να είναι δυνατός.
Είναι ότι δεν χρειάζεται να αντιμετωπίσει μόνος του ό, τι τον δυσκολεύει.
ΕΙΡΗΝΗ ΚΟΥΤΗΡΗ
