Τα όσα συνέβησαν στην Κρήτη, με τις σκληρές συγκρούσεις ανάμεσα σε αγρότες και ΜΑΤ, άφησαν πίσω τους μόνο πίκρα και ντροπή. Αναποδογυρισμένα περιπολικά, τραυματισμοί, χημικά, κραυγές οργής – μια χώρα που για ακόμη μια φορά βλέπει τα προβλήματά της να ξεσπούν με τον χειρότερο τρόπο.
Η οργή των αγροτών δεν έπεσε από τον ουρανό. Είναι αποτέλεσμα χρόνων πίεσης, οικονομικής ασφυξίας και αδιαφορίας. Κι απέναντί τους, αστυνομικοί που βρίσκονται κάθε φορά στη μέση ενός πολέμου που δεν τους ανήκει.
Και το μεγάλο ερώτημα παραμένει: Γιατί πρέπει να φτάνουμε σε αυτό το σημείο; Η απόγνωση των αγροτών συναντά την πίεση των αστυνομικών και η κοινωνία βρίσκεται ξανά παγιδευμένη ανάμεσα σε δύο κόσμους που δεν θα έπρεπε ποτέ να συγκρούονται.
Οι εικόνες αυτές δεν τιμούν κανέναν. Δεν τιμούν τον τόπο, δεν τιμούν την ιστορία μας. Είναι η απόδειξη ότι λείπει διάλογος, λείπει σχέδιο, λείπει σεβασμός απέναντι σε ανθρώπους που παλεύουν για να ζήσουν.
Ως Έλληνες, αισθανόμαστε απογοήτευση. Γιατί η χώρα μας αξίζει καλύτερα από πέτρες, χημικά και σκηνές που θυμίζουν εμφύλιο.
Γιατί η λύση δεν βρίσκεται ποτέ στη βία αλλά στην ειλικρινή προσπάθεια να ακουστεί η φωνή των ανθρώπων πριν ξεχειλίσει η οργή.
Η Ελλάδα δεν χρειάζεται συγκρούσεις. Όχι χημικά, όχι αίμα, όχι βία.
Αξίζει λύσεις πριν γίνει η ζημιά. Αξίζει δικαιοσύνη, σεβασμό, σχέδιο, σοβαρότητα.
Μια Ελλάδα που δεν θα ντρέπεται για τις εικόνες της.
