του Φιλίππου Καραγιώργη
μέλους της Περιφερειακής Οργάνωσης Βορείου Αιγαίου του Κινήματος Δημοκρατίας
Η πραγματικότητα είναι πεισματάρα — και αδυσώπητη για όσους επιμένουν να ζουν μέσα στο σύννεφο της προπαγάνδας.
Την ώρα που Αμερικανοί και Ρώσοι διπλωμάτες διαπραγματεύονται την έκβαση του πολέμου στη Σαουδική Αραβία, οι Ευρωπαίοι ηγέτες είναι παντελώς απόντες. Όχι απλώς ανίσχυροι — ανύπαρκτοι. Όχι μόνο δεν αποφασίζουν, αλλά δεν τους καλούν καν στο τραπέζι.
Κι ενώ η Ευρώπη ταπεινώνεται, η Ελλάδα έχει ξεπεράσει και το τελευταίο ίχνος αξιοπρέπειας. Ο «ηγέτης» που μας παρουσίαζαν τα κανάλια σαν ρυθμιστή των εξελίξεων, ο «πρωθυπουργός-πυλώνας σταθερότητας», δεν είναι καν καλεσμένος ούτε στο Παρίσι ούτε στη Γερμανία. Δύο διεθνείς συνάξεις που αφορούν το μέλλον της Ευρώπης, αλλά ο Μητσοτάκης απουσιάζει. Γιατί; Γιατί δεν μετράει. Γιατί δεν τον υπολογίζει κανείς.
Γιατί τον βλέπουν. Τον βλέπουν στα Τέμπη, στις υποκλοπές, στη συντριβή της ελευθερίας του Τύπου, στην κατάρρευση της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης, στη σαπίλα που καλύπτεται με γυαλιστερά δελτία Τύπου.
Οι «σύμμαχοι» δεν ξεχνούν ότι η Ελλάδα είναι πλέον στον πάτο της Ευρώπης στην ελευθερία των ΜΜΕ. Ότι ο ίδιος ο πρωθυπουργός κατηγορείται για την παρακολούθηση πολιτικών και δημοσιογράφων. Ότι ακόμα και μετά από την τραγωδία των Τεμπών, η κυβέρνηση συνεχίζει να ψεύδεται και να κρύβει. Δεν είναι τυχαία η απουσία του. Είναι σκόπιμη. Είναι αποτέλεσμα πολιτικής απομόνωσης.
Την ίδια ώρα, στις ΗΠΑ, ο Έλον Μασκ —ναι, αυτός που τα εγχώρια ΜΜΕ λοιδορούν με λύσσα— αποκαλύπτει ότι 1,5 εκατομμύριο άνθρωποι λαμβάνουν επιδόματα ενώ είναι άνω των 150 ετών. Στην Ελλάδα, κανείς δεν τολμά να αγγίξει το πάρτι των «επιδοματικών στρατών», γιατί εκεί βασίζεται το εκλογικό σώμα της κυβέρνησης: στην εξάρτηση, στη σιωπή, στο βόλεμα. Και όποιος μιλάει, γίνεται «ψεκασμένος», «λαϊκιστής» ή «γραφικός».
Ο Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ ξεκαθαρίζει πως ο εχθρός της Ευρώπης δεν βρίσκεται εκτός — αλλά εντός: είναι όσοι φιμώνουν τη δημοκρατία, χτίζουν εξαρτημένους ψηφοφόρους, και καταστρέφουν την πολιτική ηθική από τα μέσα. Κι εμείς στην Ελλάδα, ξέρουμε πολύ καλά σε ποιον καθρέφτη αντανακλά αυτή η φράση.
Δεν υπάρχουν πια δικαιολογίες. Η υποτέλεια δεν είναι στάση ανάγκης. Είναι επιλογή. Είναι στρατηγική. Είναι πολιτική πράξη — και η σημερινή κυβέρνηση την υπηρετεί πιστά, με σκυμμένο το κεφάλι και το βλέμμα στο Βερολίνο ή στην Ουάσινγκτον, ποτέ στον ελληνικό λαό.
Και όσο η κοινωνία δεν αντιδρά, όσο δεν φωνάζει, τόσο οι ανύπαρκτοι θα παριστάνουν τους σωτήρες.
