γράφει ο Λευτέρης Πυκνής
ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΚΑΛΑΜΑΚΗΣ
Μηχανικός Ε Ν
Μια παροιμία λέει “Αγαπά ο Θεός τον κλέφτη, αλλά πιότερο τον νοικοκύρη” τι θέλω να γράψω και πού θέλω να καταλήξω:
Επειδή το κείμενο μου σήμερα αφορά μία δεκαετία έντονης ζωής και δραστηριότητας που την έχω καταγράψει σε πολλά άρθρα μου δημοσιευμένα σε ΜΜΕ και αναφέρονται στην περιοχή του Αγιασμένου και της λεωφόρου από Μιχαήλ Λιβανού και με προέκταση Σταύρου Λιβανού όπως ο “δρόμος είχε την δική του ιστορία ” ή “Εξοχικόν Κέντρο Κασσαπάκη” ή την ιστορία του “ΝΟΧ” ή το ξενοδοχείο “ΞΕΝΙΑ” ή το τρίγωνο επί Γερμανών με τον Βράχο ή Πύργο (σημερινό ξενοδοχείο Χανδρής) και το ΚΥΜΑ και δίπλα το κόκκινο πέτρινο “ΜΑΓΕΡΑΚΙΚΟ” και αποτελεί μία ζωντανή εξιστόρηση γεγονότων ας κοιτάξουν ορισμένες ηλεκτρονικές ιστοσελίδες να μην αντιγράφουν δικά μου δημοσιεύματα!
Ένα μπουκέτο Χιώτικο Γιασεμί στο χέρι του Μαστρο-Διονύση Καλαμάκη χθες το πρωί (9 Ιουλίου 2022) στην πλατεία της Χίου Βουνακίου ή Νικ. Πλαστήρα όπου έπινα το καφεδάκι μου μόλις το αντίκρισα μου ξύπνησαν χιλιάδες αναμνήσεις όπως τον πατέρα μου Σπύρο που καθημερινά ερχόταν με την γαρδένια ή τα διατσίντα ή τα γαρύφαλλα ή το Χιώτικο Γιασεμί στο πέτο ή στο χέρι!
Μόλις είδα την φυσιογνωμία του Μαστρο-Διονύση Καλαμάκη κατάλαβα ότι αυτόν τον άνθρωπο τον γνωρίζω από την εποχή πού έμενα στην περιοχή του Αγιασμένου το 1959.
Αφού τον καλημερίζω του είπα αμέσως εσείς δεν είσαστε στην Βίλα του Λιβανού και αμέσως ήρθε κοντά μου κάθισε και αρχίσαμε να ξετυλίγουμε και να ανακατεύουμε την τράπουλα της ιστορίας της εποχής εκείνης από το 1957 που ο Μαστρο-Διονύσης πήγε ως έμπιστος μηχανικός αλλά για όλες τις δουλειές του Γιώργου Λιβανού μέχρι το 1965 που μάλλον πέθανε ο Λιβανός και ο ΜαστροΔιονύσης μπαρκάρισε με τα καράβια του ως δεύτερος Μηχανικός στην αρχή γιατί ήταν εμπειρικός από τα μηχανουργεία της εποχής της κατοχής και παλαιότερα.
Θυμηθήκαμε την έντονη ζωή της βίλας (σήμερα Ιδρύματος Μαρία Τσάκου) όπου πάνω από 30 παιδιά μπαινοβγαίναμε και παίζαμε μαζί με τα τρία παιδιά του Λιβανού την Μαρία την Τζίνη και τον Μιχάλη όπως Πινκ- Πονκ κάτω από την Βόρεια βεράντα της βίλας ή μπέιζμπολ απ έξω στην περιοχή πού τότε ήταν βούρλα μέχρι το λιμάνι εκτός από τον Βράχο ή Πύργο, το ΚΥΜΑ και το πέτρινο της Μαγεράκενας δεν υπήρχε τίποτα άλλο από ένα δύο νεοκλασικά πού υπάρχουν ακόμη λίγο προς την πόλη στην άκρη του λιμανιού, γιατί μπροστά μέσα στο λιμάνι υπήρχε η Γκαζαποθήκη κάτι σαν τεράστιο φαρδύ πλοίο για τα καύσιμα της Χίου.
Ο ΜαστροΔιονύσης Καλαμάκης ταξίδευε και συντηρούσε τα σκάφη αναψυχής τόσο του Γιώργου Λιβανού όσο και το κότερο του George karras από το 1957 έως το 1965.
Τότε όλοι οι εφοπλιστές πού είχαν κρις-κραφ ή κότερο πήγαιναν στις διάφορες παραλίες της Χίου ή και σε άλλα νησιά μ αυτά και ποτέ δεν πήγαιναν με αυτοκίνητο γιατί τα χρόνια εκείνα και οι δρόμοι μας ήταν καρόδρομοι και κατσικόδρομοι με χώμα ή πέτρες.
Είχα την τύχη τότε στο τένις να γνωρίσω πολύ καλά και να παίξω μαζί τους τένις και με τα δύο κορίτσια και την Μαρία και την Τζίνη και μην νομίζετε ότι πήγα στο τένις για διασκέδαση αλλά πήγα στην αρχή για να μαζεύω τα μπαλάκια και να καθαρίζω και να φτιάχνω το κόκκινο χώμα του τερέν μαζί με τον “Μπήχτη” τον Δημήτρη Κεσπέρη, αλλά έμαθα γρήγορα να παίζω τένις και να γίνω και πρωταθλητής εφήβων μέχρι το 1964 γιατί ήδη τότε πήγα στην κλινική του μεγάλου μου δασκάλου Γιάννη Αυγουστή.
Το διάστημα αυτό η Μαρία Λιβανού βάφτισε και την μία από τις δύο κόρες του Διονύση οι οποίες σπούδασαν η Μαρία πού βρίσκεται στην ζωή είναι εκπαιδευτικός και ο σύζυγός της έχει Φροντιστήριο Ξένων γλωσσών “ΦΟΥΤΡΑΚΗΣ”.
Έχει πέντε εγγόνια με περγαμηνές σπουδών στην Αγγλία και δύο δισέγγονα, είχε την ατυχία δυστυχώς να χάσει την μία κόρη του και πριν λίγα χρόνια την γυναίκα του 86 χρονών.
Θυμηθήκαμε επίσης τα μηχανουργεία όπου είχε μάθει την δουλειά όπως του Γιώργου Βασιλειάδη μαζί με κοινούς μας γνωστούς και παλαιούς μου φίλους τον Ματθαίο Κυπραίο και τον Γιάννη Μαμαλή καθώς επίσης και του Σταμπόλου δίπλα στου Μελέκου στο REX … Και μάλιστα σ αυτό το μηχανουργείο έζησε από κοντά στίς 7 και 8 Φεβρουαρίου 1944 τον βομβαρδισμό του πλοίου του Ερυθρού Σταυρού στο λιμάνι της Χίου το Wiril από έξι Εγγλέζικα βομβαρδιστικά αεροπλάνα με εμπρηστικές βόμπες και με πολυβόλα με αποτέλεσμα 18 αθώοι νεκροί και 50 τραυματίες από λάθος πληροφορίες ότι ήταν Γερμανικό πλοίο!
Τότε προκλήθηκε μεγάλη ζημιά και στο μηχανουργείο του Σταμπόλου και στην γύρω περιοχή και στην παραλία της Χίου.
Η ιστορία για το Wiril είναι πολλάκις γραμμένη από πολλούς συγγραφείς και ΜΜΕ του διεθνούς τύπου της εποχής εκείνης.
Θα εμπλουτίσω το κείμενο μου με φωτογραφίες της εποχής εκείνης όπως ήταν η βίλα Γεωργίου Λιβανού, ο Αγιασμένος και όλη η περιοχή όπως την ζήσαμε τα χρόνια εκείνα από το 1959 μέχρι το 1965 και οι δυο μας καθώς επίσης και πως ήταν η παραλία της Χίου με το πλοίο ΑΔΩΝΙΣ και τα τραπεζάκια στην άκρη του λιμανιού.
Ο ΜαστροΔιονύσης ήταν αγαπητός εκτός από την οικογένεια του Γιώργου Λιβανού αλλά και από όλα τα παιδιά που μπαινοβγαίναμε στην βίλα και στην πραγματικότητα ήταν ο φύλακας άγγελος της νεολαίας μας.
Η καταγωγή του είναι από την Αίγινα και όταν πρωτοήρθε ο πατέρας του να εγκαταστήσει μηχανές στα βυρσοδεψεία του Γιώργου Ζαφειράκη στα ταμπάκικα παντρεύτηκε στην Χίο και δημιούργησε την οικογένεια του και έκανε πέντε αγόρια και ένα κορίτσι και όλα τα αγόρια όπως και ο Μαστρο-Διονύσης ακολούθησαν το επάγγελμα του πατέρα τους και έγιναν Μηχανικοί αλλά ο Μαστρο-Διονύσης από Μηχανικός στην στεριά στην αρχή μεταπήδησε Μηχανικός Ε Ν καθώς και τα αδέρφια του.
Είναι σήμερα 94 χρονών ακμαιότατος με τα ουζάκια του και την πρωινή κάθοδο στην παραλία της Χίου με τα Χιώτικα Γιασεμάκια του.
Ίσως γράψω και στην συνέχεια περισσότερα στοιχεία και γεγονότα της εποχής εκείνης.
Καλημέρα και καλή Κυριακή Ελληνίδες και Έλληνες απανταχού γης με Υγεία και Χαρά και προπαντός Αισιοδοξία και Ειρήνη.
Λευτέρης Πυκνής
(Μαλλιάς) Καλλιμασιώτης
