Μουσικοαφηγηματικό αφιέρωμα του Συλλόγου Γυναικών Χίου για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας
Με μεγάλη συμμετοχή πραγματοποιήθηκε στη Χίο η εκδήλωση που διοργάνωσε ο Σύλλογος Γυναικών Χίου με τίτλο «Όσα λένε τα τραγούδια», με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. Η εκδήλωση περιλάμβανε μουσική και αφηγήσεις αφιερωμένες στους αγώνες των γυναικών σε διαφορετικές εποχές και χώρες. Ακολουθεί το δελτίο τύπου του Συλλόγου Γυναικών Χίου.
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Δεκάδες γυναίκες ,όλων των ηλικιών ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του Συλλόγου Γυναικών Χίου και απόλαυσαν το μουσικο-αφηγηματικό αφιέρωμα «όσα λένε τα τραγούδια» μια ελεύθερη κατάδυση στους γυναικείους αγώνες του χθες ,ορόσημα για την δράση του σήμερα και τη νικηφόρα πορεία του αύριο , στο ζεστό και κατάμεστο χώρο του καφέ-Ρόδι, την Κυριακή 8 Μάρτη 2026.
Μουσική και αφηγήσεις μας ταξίδεψαν στην ιστορία , γνωρίζοντάς μας όλες εκείνες τις απλές γυναίκες του μόχθου που έγιναν οι πρωταγωνίστριες στον αγώνα για να αλλάξει ο κόσμος , για να διεκδικήσουν δικαιώματα στην εργασία , στη ζωή, στην αξιοπρέπεια.
Ιστορικές στιγμές που κλείνουν μέσα τους την συντονισμένη ανάσα κάποιων γυναικών, που ως κομμάτι του λαού που μοχθούσε , πάλεψαν ακούραστα για να κατακτήσουν την ισότιμη θέση τους πάνω στη γη ,που την πότιζαν με τον ιδρώτα τους και την ομόρφαιναν με τα όνειρά τους. Η αφύπνιση της συνείδησης του ομαδικού συμφέροντος , τις οδήγησε σε συλλογικές αποφάσεις και κοινή δράση, πολλές φορές και στη νίκη, όσο δύσκολος κι αν ήταν ο στόχος.
Τα τραγούδια μας υπενθύμισαν την ιστορία των γενναίων γυναικών της Φουέντε Οβεχούνα, τις Μοντίνες των ριζοχώραφων της Ιταλίας, τις γυναίκες των απεργών των ορυχείων στο Νέο Μεξικό, τις υφάντριες του Πειραιά , τις καπνεργάτριες του Αγρινίου , της Καβάλας, της Θεσσαλονίκης, γυναίκες που πάλεψαν και κέρδισαν ή που ορκίστηκαν να παλέψουν μέχρι την τελική νίκη.
Οι γυναίκες αυτές , κλεισμένες στα τραγούδια και αποθησαυρισμένες στη μνήμη και την καρδιά μας , μας έκαναν να τιμήσουμε την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας με μια πεποίθηση: Το ομορφότερο τραγούδι του κόσμου δεν γράφτηκε ακόμα. Περιμένει να το γράψουμε εμείς οι ίδιες, παίρνοντας τη σκυτάλη των ονείρων και των αγώνων.
Περιμένει να γραφτεί με την αποφασιστικότητα και την αγωνιστικότητά μας , με την αλληλεγγύη μας, έτσι ώστε να ξεφύγει από τις σελίδες και από τα πεντάγραμμα και να απλωθεί στον κόσμο.
Δεν υποτασσόμαστε στη μιζέρια και την εκμετάλλευση, στην ψυχική και σωματική εξόντωσή μας σε χώρους δουλειάς-κάτεργα , στο μέλλον του πολέμου για μας και τα παιδιά μας! Τώρα είναι δικός μας αυτός ο δρόμος…
