Ετικέτα: Παύλος Καλογεράκης

  Του Παύλου Καλογεράκη Την αφορμή για τα παρακάτω την προκάλεσαν δύο πρόσφατες ειδήσεις για δύο κυρίους «φωτοστεφανωμένης» τηλεοπτικώς, αθηναϊκής προβολής: Ο ένας που λόγω «διασημότητας», οι αρχές του δεν του απαγορεύουν να τρακάρει, λόγω μέθης, ξένα αυτοκίνητα, ο δε άλλος, με τα ξεγυμνωμένα ξυρισμένα ντεκολτέ, ζαλισμένος από τα φώτα των μεγάλων προβολέων της δημοσιότητας, θεώρησε ότι μπορεί να μπει σε φορολογικούς πειρασμούς. Η εποχή μας χαρακτηρίζεται από την κυριαρχία της εικόνας και τη δύναμη της ψηφιακής προβολής. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η έννοια του προτύπου έχει μεταβληθεί. Οι…

Του Παύλου Καλογεράκη Ο δημόσιος χώρος είναι το κοινό μας σπίτι. Είναι εκεί όπου κινούνται οι ζωές μας, έξω από τα όρια του ιδιωτικού. Είναι το πλαίσιο της καθημερινότητας, της συνύπαρξης, της συλλογικής μνήμης και αισθητικής. Παρ’ όλα αυτά, εμείς οι Έλληνες φαίνεται πως δεν έχουμε ακόμη κατανοήσει πόσο μεγάλη σημασία έχει να τον σεβόμαστε – και, τολμώ να πω, να τον αγαπάμε περισσότερο κι από το ίδιο μας το σπίτι. Υπάρχει μια μεγάλη αλήθεια που, ως κοινωνία, συστηματικά αρνούμαστε να δούμε κατάματα. Αυτό που ο δημόσιος χώρος μάς αποκαλύπτει:…

Του Παύλου Καλογεράκη Φέτος θα γιορτάσουμε το Πάσχα οι Ορθόδοξοι την ίδια μέρα με τους Καθολικούς. Είναι γνωστό ότι για τον υπολογισμό της ημερομηνίας εορτής, οι Καθολικοί ακολουθούν το Γρηγοριανό ημερολόγιο, ενώ εμείς το Ιουλιανό (παλαιό ημερολόγιο), προκειμένου να συνεορτάζουμε με όσους ακολουθούν το «παλαιό» ημερολόγιο. Πώς τα καταφέραμε και σε αυτό το θέμα να πάρουμε, χριστιανοί όλοι εμείς, ο καθένας τον χωριστό δρόμο του; Είναι ιδιαιτέρως σημαντικό και ενθαρρυντικό που ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος εξέφρασε πρόσφατα την ελπίδα ότι μπορεί και πρέπει να υπάρξει συνεννόηση και συνεργασία ώστε να…

Του Παύλου Καλογεράκη Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, τέλη Αυγούστου, μού έρχεται στο νου, και ο λόγος είναι προφανής, το συνεχές 15-ωρο περπάτημά μου , το 1973, επί δύο ημέρες για περιπολίες στον Γράμμο! Και τούτο γιατί δεκαετίες τώρα, παρά τα όσα διαβάζω, δεν μπορώ με τίποτα να χωνέψω το πώς αδέλφια έφτασαν σε αυτήν την αδελφοκτόνο σφαγή του 1949. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι τότε βρέθηκαν τόσοι αίτιοι και τόσες αιτίες για να μην μπορεί να βρεθεί μια άλλη λύση πριν τον πόλεμο και για να μην περάσει τα τόσα…