Υπάρχουν επαγγέλματα που απαιτούν δύναμη, αντοχή και αποφασιστικότητα. Υπάρχουν όμως και επαγγέλματα που δοκιμάζουν καθημερινά όχι μόνο εκείνον που τα υπηρετεί, αλλά ολόκληρη την οικογένειά του. Η ναυτική ζωή είναι ένα από αυτά.
Πίσω από κάθε ναυτικό που ταξιδεύει σε μακρινές θάλασσες υπάρχει μια οικογένεια που περιμένει. Ένα σπίτι που ξυπνά και κοιμάται με την αγωνία ενός τηλεφωνήματος, μιας «καλημέρας», ενός μηνύματος που θα πει πως όλα είναι καλά.
Αυτή είναι η ιστορία ενός γονιού. Η ιστορία του Κώστα, ενός παιδιού που αποφάσισε να ανοίξει τα φτερά του και να κοιτάξει τη ζωή κατάματα. Να φύγει από την ασφάλεια της οικογένειας και να ταξιδέψει, ξεκινώντας το πρώτο του μεγάλο βήμα ως πρωτόμπαρκος δόκιμος μηχανικός, με την εταιρεία του Σ. Λιβανού.
Ένα παιδί με ήθος, δυναμικότητα και διάθεση να παλέψει. Ένα παιδί «για όλα», όπως συνηθίζουν να λένε οι γονείς για εκείνα τα παιδιά που δεν έμαθαν ποτέ να λένε «όχι» όταν η οικογένεια ή ένας άνθρωπος τα χρειάζεται.
Ο Κώστας γνωρίζει από μικρός τι σημαίνει δουλειά. Γνωρίζει τι σημαίνει οικογένεια, σεβασμός και αξιοπρέπεια. Και τώρα καλείται να αποδείξει όλα όσα έμαθε, μέσα σε ένα περιβάλλον δύσκολο, απαιτητικό και μακριά από τους ανθρώπους που αγαπά.
Το πρώτο ταξίδι ξεκίνησε από τη Χίο
Πριν από λίγες μόλις ημέρες ξεκίνησε από τη Χίο για το πρώτο μεγάλο ταξίδι της επαγγελματικής του ζωής. Από το νησί έφτασε στον Πειραιά και από εκεί άρχισε ένα ακόμη μεγαλύτερο ταξίδι, πριν καν πατήσει στο κατάστρωμα του πλοίου.
Δύο αεροπλάνα χρειάστηκε να αλλάξει ο Κώστας, ακολουθώντας μια διαδρομή που τον έφερε μέχρι την Τεργέστη της Ιταλίας. Εκεί βρίσκεται το πλοίο m/t STRYMON, το οποίο καλείται να παραλάβει και να αποτελέσει πλέον τον πρώτο μεγάλο σταθμό στη ναυτική του πορεία.
Για τον ίδιο, όλα αυτά είναι ένα μεγάλο επαγγελματικό βήμα.
Για την οικογένειά του, όμως, κάθε χιλιόμετρο που τον απομακρύνει από τη Χίο είναι και μια νέα στιγμή αγωνίας.
Γιατί το πρώτο μπάρκο δεν είναι απλώς ένα επαγγελματικό ξεκίνημα.
Είναι ένας αποχωρισμός.
Για τον ίδιο τον ναυτικό, είναι η πρώτη μεγάλη δοκιμασία. Για τους γονείς, όμως, είναι κάτι πολύ διαφορετικό. Είναι η στιγμή που συνειδητοποιούν πως το παιδί τους μεγάλωσε. Πως εκείνο το παιδί που κάποτε περίμενε τη μητέρα και τον πατέρα του για να το προστατεύσουν, τώρα βρίσκεται μόνο του, πάνω σε ένα πλοίο, χιλιάδες μίλια μακριά.
Και κάπως έτσι αρχίζει η αναμονή.
Κάθε πρωί περιμένουμε την πρώτη «καλημέρα». Κάθε φορά που χτυπά το τηλέφωνο, η καρδιά χτυπά λίγο πιο δυνατά. Θέλουμε να μάθουμε πού βρίσκεται, αν έφτασε καλά, πώς είναι, τι κάνει, αν κουράστηκε, αν έφαγε, αν κοιμήθηκε.
Μπορεί κάποιος να πει: «Δεν είναι ο πρώτος ναυτικός, ούτε ο τελευταίος».
Για μια οικογένεια ναυτικού, όμως, αυτή η φράση δεν σημαίνει απολύτως τίποτα.
Γιατί κάθε παιδί είναι μοναδικό.
Κάθε μάνα έχει τη δική της αγωνία. Κάθε πατέρας κρύβει μέσα του φόβους που πολλές φορές δεν θα εκφράσει ποτέ. Και όσο κι αν περνούν οι ημέρες, όσο κι αν συνηθίζει κάποιος την απουσία, η αγκαλιά παραμένει το μέρος όπου θα ήθελε να βρίσκεται το παιδί του.
Ιδιαίτερα η μάνα.
Η μάνα μπορεί να χαμογελά, να δείχνει δυνατή, να λέει πως «όλα θα πάνε καλά». Όμως μέσα της μετρά τις ημέρες. Μετρά τα τηλεφωνήματα. Μετρά τις ώρες μέχρι να ακούσει ξανά τη φωνή του παιδιού της.
Γιατί η μάνα, όσο κι αν μεγαλώσει το παιδί της, δεν παύει ποτέ να το βλέπει σαν εκείνο το παιδί που κάποτε κρατούσε στην αγκαλιά της.
Και ο ναυτικός, όσο δυνατός κι αν είναι, κάποιες στιγμές λυγίζει.
Όπως λυγίζουν και οι γονείς του.
Όπως λυγίζει η σύζυγος όταν υπάρχει οικογένεια. Όπως λυγίζουν τα παιδιά που περιμένουν τον πατέρα τους να γυρίσει.
Η θάλασσα μπορεί να χωρίζει ανθρώπους και σπίτια. Δεν μπορεί όμως να χωρίσει την αγάπη.
Ο Κώστας τώρα ανοίγει τα δικά του φτερά. Κάνει το πρώτο του μεγάλο ταξίδι και γράφει τη δική του ιστορία. Μια ιστορία γεμάτη ευθύνη, προσπάθεια, όνειρα και προσδοκίες.
Και πίσω του, στη Χίο, υπάρχει μια οικογένεια που περιμένει.
Περιμένει την επιστροφή του.
Γιατί για τον κόσμο μπορεί να είναι ένας ακόμη ναυτικός που ταξιδεύει.
Για τους γονείς του, όμως, είναι το παιδί τους.
Το καμάρι τους.
Και για κάθε μάνα και κάθε πατέρα ναυτικού, αυτό δεν αλλάζει ποτέ.
Η θάλασσα παίρνει το παιδί μακριά. Η αγάπη, όμως, δεν το αφήνει ποτέ.
Καλά ταξίδια, Κώστα μας!
Οι γονείς σου, τα αδέλφια σου, οι παππούδες και οι γιαγιάδες σου, οι φίλοι σου είναι πάντα εδώ και σε περιμένουν με αγάπη.
Να έχεις πάντα ήρεμες θάλασσες, καλούς ανθρώπους στον δρόμο σου και δύναμη να πραγματοποιήσεις όλα τα όνειρά σου.
Να προσέχεις τον εαυτό σου και να θυμάσαι πως, όσο μακριά κι αν ταξιδέψεις, υπάρχει πάντα ένα σπίτι και μια αγκαλιά στη Χίο που σε περιμένουν.
Καλά ταξίδια! Με το καλό να γυρίσεις κοντά μας.
Του Παντελή Κυδώνη
