Στο πλαίσιο των δράσεων κοινωνικής ευθύνης και συμμετοχής στο πρόγραμμα «Σχολεία – Πρέσβεις του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου 2025-2026», το 2ο ΓΕΛ Χίου δημοσιοποιεί το άρθρο του μαθητή της Β’ Λυκείου και junior ambassador EPAS, Αργύρη Σέρμπου, με θέμα τα ασυνόδευτα παιδιά πρόσφυγες και το δικαίωμα στο άσυλο.
Το άρθρο δημιουργήθηκε με αφορμή τη συνεργασία του σχολείου με τη Metadrasi.org και τις δράσεις που πραγματοποιήθηκαν στον άξονα «Ανθρώπινα Δικαιώματα» και στη θεματική «Πρόσφυγες και Δικαίωμα στο Άσυλο».
Οι ελπίδες και τα όνειρα σε μια βάρκα
Του Αργύρη Σέρμπου, junior ambassador EPAS του 2 ου ΓΕΛ Χίου
Μια ανοιχτή πληγή στο πρόσωπο της ανθρωπότητας σήμερα αποτελεί η μετανάστευση. Με αφορμή τις δράσεις του σχολείου μου για το Ευρωπαϊκό πρόγραμμα EPAS, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις εμπειρίες που αποκόμισα από αυτό το ταξίδι.
Όλα ξεκίνησαν ένα συνηθισμένο πρωινό όπως όλα τα άλλα. Η Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2025 είχε φτάσει και στο σχολείο θα απολαμβάναμε την χριστουγεννιάτικη γιορτή. Η ανυπομονησία μας κορυφώθηκε, όταν μάθαμε, πως θα μας επισκέπτονταν τα παιδιά από τη Metadrasi.org Χίου για να γιορτάσουμε μαζί τα Χριστούγεννα. Η «Μετάδραση» είναι η ελληνική οργάνωση που στηρίζει πρόσφυγες, ιδιαίτερα ασυνόδευτα παιδιά. Τα βοηθά να βρουν προστασία, να μπουν στο σχολείο, να μάθουν τη γλώσσα και να σταθούν ξανά στα πόδια τους μετά από δύσκολες εμπειρίες.
Αυτό, όμως, που αντικρύσαμε ήταν παιδιά στην ηλικία μας. Παιδιά που πέρασαν δύσκολα. Παιδιά που άφησαν την πατρίδα τους. Παιδιά που έβαλαν τις ελπίδες και τα όνειρά τους σε μια βάρκα. Παιδιά που διέσχισαν την θάλασσα με προορισμό το άγνωστο. Παιδιά ασυνόδευτα χωρίς τους γονείς τους. Ο θαυμασμός και η συμπόνια για αυτά τα παιδιά δεν μπορεί να αποδοθεί με λόγια.
Εκείνη τη μέρα κάναμε νέους φίλους. Χαρήκαμε μαζί τους. Μάθαμε νέες γλώσσες. Και το πιο σημαντικό πήραμε ένα μάθημα ζωής. Αυτά τα παιδιά μας δίδαξαν πως πίσω από κάθε χαμόγελο, πίσω από κάθε εθνικότητα, πίσω από κάθε ψυχή και πίσω από κάθε καρδιά, όλοι κρύβουμε ένα ασυνόδευτο παιδί μέσα μας. Ένα παιδί που φωνάζει και ζητάει βοήθεια. Ένα παιδί που κλαίει γιατί η λέξη «σ’ αγαπώ» δεν φτάνει στα αυτιά των γονιών του. Ένα παιδί που μάχεται την αδικία του κόσμου και παρακαλάει τους λαούς να ανοίξουν την αγκαλιά τους για να το υποδεχτούν. Είναι καθήκον όλων μας να φροντίσουμε αυτή την ψυχή και να της προσφέρουμε το σπίτι που η ανθρώπινη συμπεριφορά της στέρησε.
