Ετικέτα: Παύλος Καλογεράκης

Αγγελική Πλακωτάρη: Η δασκάλα που δίδαξε πρώτα με τη ζωή της

diafaneia2

-Του Παύλου Καλογεράκη- Υπάρχουν άνθρωποι που, όταν ολοκληρώνουν τη γήινη διαδρομή τους, αφήνουν πίσω τους κάτι πολύ περισσότερο από αναμνήσεις. Αφήνουν ένα ήθος, μια στάση ζωής, ένα παράδειγμα που εξακολουθεί να φωτίζει όσους είχαν την ευλογία να τους γνωρίσουν. Μία τέτοια προσωπικότητα υπήρξε η αγαπητή δασκάλα Αγγελική Πλακωτάρη, της οποίας η πρόσφατη αναχώρηση για το μεγάλο ταξίδι, γέμισε θλίψη την οικογένειά της, τους μαθητές της, τους συναδέλφους της και όλους όσοι συνάντησαν στη ζωή τους τη λεπτότητα του χαρακτήρα και τη γενναιοδωρία της ψυχής της. Η Αγγελική Πλακωτάρη δεν υπηρέτησε…

Περισσότερα

Παράγουμε λιγότερα από όσα αξίζουμε

diafaneia2

Υπάρχουν στιγμές που ένας αριθμός είναι πιο δυνατός από χίλιες λέξεις. Δεν φωνάζει, δεν κατηγορεί, δεν ειρωνεύεται. Απλώς στέκεται απέναντί μας και μας υποχρεώνει να αντικρίσουμε την αλήθεια. Μία τέτοια αλήθεια είναι και η πρόσφατη ανακοίνωση από την EUROSTAT ότι η παραγωγικότητα της ελληνικής οικονομίας εξακολουθεί να βρίσκεται πολύ χαμηλότερα από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Στο 54 % του Μ.Ο. της Ε.Ε. (!!) Η δε ωριαία παραγωγικότητα στο 43% του Μ.Ο. της Ε.Ε. (!!) Δηλαδή ούτε τον Μ.Ο. δεν πιάνουμε!! Δεν είναι απλώς οικονομικά στοιχεία. Είναι ένα ηχηρό κοινωνικό καμπανάκι.…

Περισσότερα

Το δρεπάνι της ασφάλτου

diafaneia2

Υπάρχουν στιγμές που ένας τόπος παγώνει. Που ο χρόνος σταματά ξαφνικά σαν να κόπηκε το νήμα της καθημερινότητας από ένα αόρατο χέρι. Ένα τηλέφωνο μέσα στη νύχτα. Μια σειρήνα ασθενοφόρου που σχίζει τη σιωπή. Μια μάνα που πετάγεται όρθια χωρίς να ξέρει ακόμη γιατί η καρδιά της χτυπά τόσο δυνατά. Ένας πατέρας που αρνείται να πιστέψει όσα ακούει. Ένα σπίτι που πριν από λίγες ώρες είχε γέλια, σχέδια, μικρές ασήμαντες κουβέντες, και ξαφνικά βυθίζεται σε πένθος αβάσταχτο. Ένα θανατηφόρο τροχαίο, (αλλά ακόμα και ένα τροχαίο με σοβαρούς τραυματισμούς), δεν είναι…

Περισσότερα

9η Μαΐου: Μνήμη, ευθύνη και αναζήτηση προοπτικής σε σταθερές

diafaneia2

  Του Παύλου Καλογεράκη 9η Μαΐου: Μνήμη, ευθύνη και αναζήτηση προοπτικής σε σταθερές (Πολιτισμός – Παραγωγικότητα – Περιφέρεια)   Η 9η Μαΐου αποτελεί μία από τις πιο συμβολικές ημερομηνίες της σύγχρονης ευρωπαϊκής Ιστορίας. Είναι η ημέρα κατά την οποία, το 1945, έληξε επίσημα στην ευρωπαϊκή ήπειρο ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, η μεγαλύτερη ίσως ανθρώπινη τραγωδία που γνώρισε ποτέ ο δυτικός κόσμος. Κι όμως, μέσα από αυτά τα ερείπια γεννήθηκε η πιο φιλόδοξη ίσως πολιτική και πολιτισμική προσπάθεια συνεργασίας των ευρωπαϊκών λαών. Πέντε χρόνια αργότερα, στις 9 Μαΐου 1950, ο Ρομπέρ…

Περισσότερα

Καποδίστριας και «Καποδίστριας»

diafaneia2

Του Παύλου Καλογεράκη Περίμενα να δω πρώτα την ταινία. Διαβάζω τις ημέρες αυτές στα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης και κοινωνικής δικτύωσης  κριτικές και άρθρα για το συγκεκριμένο κινηματογραφικό έργο του Γιάννη Σμαραγδή. Προσωπικά η ταινία μου άρεσε. Μπορώ να πω μάλιστα ότι με συγκίνησε αρκετές φορές. Στο τέλος χειροκρότησα μαζί με όλον τον κόσμο, στο ασφυκτικά γεμάτο Ομήρειο. Είναι μια ταινία ευαισθησίας και πατριωτισμού, παρουσιάζοντας το αυτο-θυσιαστικό έργο του Καποδίστρια από κάθε θέση εξουσίας που είχε είτε στην Ρωσία, είτε στην Ελβετία ή ως Κυβερνήτης στην νεοσύστατη Ελλάδα. Με…

Περισσότερα

Ο ναός του Μεγάλου Βασιλείου: Μια σιωπηλή φωνή στην καρδιά της Χίου

diafaneia2

Του Παύλου Καλογεράκη Καθώς ο Δημοτικός Κήπος της Χίου ανανεώνεται,  και τα μονοπάτια παίρνουν νέα μορφή, νιώθω ότι όλοι μας έχουμε μια έγνοια για αυτό που γίνεται στον πιο κεντρικό χώρο της πόλης μας. Όμως, όσο ο Δημοτικός Κήπος αποκτά κάποια νέα ομορφιά και φως, τόσο περισσότερο βαραίνει μέσα μου μια σιωπηλή παρουσία, ένας τόπος που εδώ και χρόνια ζητά κάτι που δεν του δώσαμε: την αναγνώριση που του αξίζει. Μιλώ για τον ναό του Μεγάλου Βασιλείου των Πετροκοκκίνων· για εκείνα τα χαμηλά, πεισματικά υπολείμματα τοίχων που έχουν αντέξει σεισμούς,…

Περισσότερα

Η κοινωνική βαθμίδα: το αληθινό μέτρο της προόδου

diafaneia2

του Παύλου Καλογεράκη Όταν οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης αναβαθμίζουν την ελληνική οικονομία, η δημόσια σφαίρα γεμίζει από θριαμβευτικές δηλώσεις, αριθμούς και προσδοκίες. Μιλούν για σταθερότητα, αξιοπιστία, επενδυτική εμπιστοσύνη. Και πράγματι, η οικονομική βαθμίδα μιας χώρας έχει τη σημασία της: αποτυπώνει την ικανότητά της να τηρεί τους κανόνες των αγορών, να εμπνέει πιστωτές και να διαχειρίζεται τους πόρους της με συνέπεια. Όμως, η αληθινή πρόοδος δεν εξαντλείται στους δείκτες. Υπάρχει μια άλλη βαθμίδα, πιο λεπτή αλλά βαθύτερη, που δεν αποτιμάται σε μονάδες και ποσοστά. Είναι η κοινωνική βαθμίδα.  Εκεί όπου αξιολογείται…

Περισσότερα

Οι ψευδαισθήσεις της δημοσιότητας και η ανάγκη για αυθεντικά πρότυπα

diafaneia2

  Του Παύλου Καλογεράκη Την αφορμή για τα παρακάτω την προκάλεσαν δύο πρόσφατες ειδήσεις για δύο κυρίους «φωτοστεφανωμένης» τηλεοπτικώς, αθηναϊκής προβολής: Ο ένας που λόγω «διασημότητας», οι αρχές του δεν του απαγορεύουν να τρακάρει, λόγω μέθης, ξένα αυτοκίνητα, ο δε άλλος, με τα ξεγυμνωμένα ξυρισμένα ντεκολτέ, ζαλισμένος από τα φώτα των μεγάλων προβολέων της δημοσιότητας, θεώρησε ότι μπορεί να μπει σε φορολογικούς πειρασμούς. Η εποχή μας χαρακτηρίζεται από την κυριαρχία της εικόνας και τη δύναμη της ψηφιακής προβολής. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η έννοια του προτύπου έχει μεταβληθεί. Οι…

Περισσότερα

Το ταξίδι προς την κατάκτηση της Γνώσης

diafaneia2

Του Παύλου Καλογεράκη Κάθε Σεπτέμβριο, με το πρώτο κουδούνι να αντηχεί στις αυλές των σχολείων, ανανεώνεται ένας αέναος κύκλος: η έναρξη της σχολικής χρονιάς. Τα παιδιά επιστρέφουν στα θρανία με νέα εφόδια. Γονείς και δάσκαλοι καλούνται να συμπλεύσουν σε μια κοινή πορεία, και η κοινωνία ολόκληρη στρέφει το βλέμμα της στη νέα γενιά, στη γενιά που θα κρατήσει αύριο το μέλλον της χώρας. Η στιγμή αυτή δεν είναι μόνο τυπική, αλλά βαθιά συμβολική: υπενθυμίζει την αξία της Εκπαίδευσης και της Παιδείας, την ανάγκη για σωστή καθοδήγηση, αλλά και τις προκλήσεις…

Περισσότερα

Σεβασμός στον δημόσιο χώρο: μια αξία ανώτερη από την ιδιοκτησία

diafaneia2

Του Παύλου Καλογεράκη Ο δημόσιος χώρος είναι το κοινό μας σπίτι. Είναι εκεί όπου κινούνται οι ζωές μας, έξω από τα όρια του ιδιωτικού. Είναι το πλαίσιο της καθημερινότητας, της συνύπαρξης, της συλλογικής μνήμης και αισθητικής. Παρ’ όλα αυτά, εμείς οι Έλληνες φαίνεται πως δεν έχουμε ακόμη κατανοήσει πόσο μεγάλη σημασία έχει να τον σεβόμαστε – και, τολμώ να πω, να τον αγαπάμε περισσότερο κι από το ίδιο μας το σπίτι. Υπάρχει μια μεγάλη αλήθεια που, ως κοινωνία, συστηματικά αρνούμαστε να δούμε κατάματα. Αυτό που ο δημόσιος χώρος μάς αποκαλύπτει:…

Περισσότερα