Γράφει η Αγγελική Αναστ. Τριπολίτη
Πολλοί άνθρωποι, ζουν μια απώλεια, που δεν έχει τελετουργία, δεν έχει λόγια, δεν έχει μαρτυρίες… Όπως για παράδειγμα:
- Μια αποβολή…
- Μια προδιάθεση ασθένειας που αλλάζει τη ζωή…
- Ένας χωρισμός που μοιάζει με έναν μικρό θάνατο, και πονάει για πάρα πολλά χρόνια την ψυχή…
- Μια καθημερινότητα φροντίδας ενός ανθρώπου που νοσεί και σε φθείρει σιωπηλά, καθημερινά, όπως μια τρέλα ή μια άνοια ή το Alzheimer ή μια κατάθλιψη ή γενικά μια αναπηρία για παράδειγμα…
(Όταν ένας παππούς ή μια γιαγιά παθαίνει άνοια, τότε ξεμωραίνεται, τρελαίνεται και τους κάνει όλους/ες άνω κάτω!!! Είναι πολύ κουραστικό και πολύ ψυχοφθόρο…). Γιατί κανείς δεν τους είπε ότι κι αυτό είναι πένθος, κι αυτοί οι άνθρωποι που τους φροντίζουν νιώθουν ότι δεν έχουν «δικαίωμα» να πονάνε!… Θα πρέπει να συνεχίσουν τη ζωή τους σαν να μην έγινε τίποτα, ότι «υπερβάλουν», ότι αυτό το πένθος είναι μικρό, ότι είναι απλώς αόρατο…
Παιδιά, η αγάπη δεν είναι κάτι το σεξουαλικό!!! Είναι κάτι το εγκεφαλικό, το πνευματώδες, το ψυχολογικό, το συναισθηματικό… Για παράδειγμα, τον μπαμπά σου δεν τον βλέπεις σεξουαλικά!!! Κι όταν χάνεις κάποιον/κάποια που αγαπάς, τότε αυτοκαταστρέφεσαι… Κι αν δεν βάλεις απευθείας τέλος στη ζωή σου, αργοπεθαίνεις… (αυτός που επιλέγεις στη ζωή σου μοιάζει πάρα πολύ με το μπαμπά σου σε όλα – το Σύνδρομο της Ηλέκτρας)!… Ένα κουβάρι μπερδεμένο είμαστε οι άνθρωποι, που ούτε ξέρουμε τι κουβαλάμε μέσα μας…
Μάτια ψυχής δώσε μας Κύριε να βλέπουμε τη διάσπαρτη βρωμιά μας, διότι και γλώσσα έχουμε, και κακία έχουμε, και ζήλια, και φθόνο, και εγωισμό έχουμε! Απ’ όλα έχουμε! Ο Θεός να μας ελεήσει!…
Τους ανθρώπους να τους μετράς στο δάκρυ σου… Ποιοι το προκάλεσαν… Ποιοι το σκούπισαν… Και ποιοι δεν το άφησαν ούτε καν να κυλήσει… Αν και το δάκρυ είναι μια εξιλέωση, μια αποφόρτιση, μια εκτόνωση της ψυχής και του οργανισμού! Μια μετάνοια κοινώς…
Έχω δύναμη, γιατί έμαθα ν΄ αντιμετωπίζω τις αδυναμίες μου…
Έχω ομορφιά, γιατί αποδέχομαι τις ατέλειές μου…
Έχω σοφία, γιατί μαθαίνω από τα λάθη μου…
Έχω αλήθεια μέσα μου, γιατί ξέρω να αναγνωρίζω το ψεύτικο…
Τέλος, χαμογελώ, γιατί ένιωσα τη πίκρα και τη θλίψη!!!
Πάντως, να μην ξεχνάμε και την ενδοοικογενειακή βία και καταπίεση, που με το κίνημα “Me too”, αντί να πάμε προς το καλύτερο πήγαμε μόνο προς το πολύ χειρότερο, που πρέπει να βιντεοσκοπείς τις σκηνές για να έχεις αποδεικτικά στοιχεία, γιατί πολλοί/ές δεν σε στηρίζουν, μόνο από συμφέρον ή επειδή αυτό θεωρείται taboo στην κοινωνία, και τέλος επειδή είναι σόγια και για να μη γίνουν ρεζίλι και άρα από συμφέρον…
Αν ρωτάς κάποιον 10 φορές τη μέρα αν έχει νεύρα, τελικά: θα αποκτήσει νεύρα… Κι αν παρακαλάς το Θεό να φύγουν απ ’τη ζωή αυτοί που σού ‘καναν το κακό, μετά θα πεθάνεις κι εσύ από ενοχές.
Κάποια στιγμή, θα κοιτάξεις πίσω και θα δεις ότι ανησυχούσες για πράγματα που δεν είχαν πραγματική αξία!!! Αλλά τέλος πάντων, ας προσπαθήσουμε να επιβιώνουμε καθημερινά και να απολαμβάνουμε την κάθε στιγμή… Και μην ξεχνάμε ότι η τέλεια σχέση είναι να μιλάμε σαν κολλητοί με τον/την σύντροφό μας, να τσακωνόμαστε σαν παντρεμένοι, αλλά να αγαπιόμαστε σαν να είμαστε παιδιά!!!
Παρά τις δυσκολίες δεν τα παρατάμε… αλλά προσπαθούμε και συνεχίζουμε, με χαμόγελο!!! Η ζωή ταξιδεύει μόνο μια φορά…
Η γιαγιά μου έλεγε ένα ωραίο: «Όταν τα δέντρα σκύβουν, τα χόρτα πιστεύουν ότι ψήλωσαν»! Ξέρω πως δεν μπορώ να τα έχω όλα σ’ αυτή τη ζωή…, αλλά προσπαθώ να κρατάω αυτά που με κάνουν να χαμογελάω…
Χαμογελάστε… Δεν στοιχίζει κι όμως αξίζει!!!…
Δεν χρειάζεται όλοι να ξέρουν ποιος/α πραγματικά είσαι… Άστους αυτοί να κρίνουν αυτό που νομίζουν ότι πραγματικά είσαι!!!
Από εικόνες, κρατάω μόνο τις όμορφες… Από λόγια, μόνο τα αληθινά…
Κι από ανθρώπους, μόνο αυτούς που απέδειξαν ότι αξίζουν να είναι στη ζωή σου…
Το να μπαίνεις στην ψυχή ενός ανθρώπου είναι τέχνη… Το να μένεις όμως είναι αριστούργημα!!!
Ποια χέρια πήραν, πήραν τα κεριά
κι ήρθε ξανά, κι ήρθε ξανά το βράδυ
Και δεν μπορεί η παρηγοριά
να μ’εύρει στο, να μ’εύρει στο σκοτάδι
Ποια χέρια γίναν, γίνανε σπαθιά
Χριστέ και Πα, Χριστέ και Παναγιά μου
κι από το στήθος, στήθος μου βαθιά
θα κόψουν την, θα κόψουν την καρδιά μου
Αυτά τα χέρια είναι δικά σου
και τα’χεις στείλει για να με δικάσουν
Είναι μαχαίρια πού’χουν τ’όνομά σου
αυτά τα χέρια, τα χέρια τα δικά σου…
(Λ. Παπαδόπουλος)
Και για όσους έχουν πιάσει πάτο… να θυμάστε… από τα ναυάγια βγαίνουν οι μεγαλύτεροι θησαυροί!!!
Σας ευχαριστώ, για άλλη μια φορά, που με ανεχθήκατε…
Αγγελική Α. Τριπολίτη
Υ.Γ.: Όταν αγαπάς αυτά που έχεις… έχεις αυτά που χρειάζεσαι!!!
