Κατηγορία: Ποίηση

Ίσως να μη σε είδα.. Ίσως να μη σε γνώρισα ποτέ.. Ίσως όλη σου η ύπαρξη να είναι δημιούργημα της φαντασίας μου.. Ίσως να μην άκουσα τη φωνή σου να ψιθυρίζει το όνομά μου.. Ίσως και να μην άγγιξα το πρόσωπό σου ποτέ.. Ίσως ήσουν πλάσμα της φαντασίας μου.. Ίσως να μη γεύτηκα ποτέ το φιλί σου.. Ίσως να μην ονειρεύτηκα μέσα στην αγκαλιά σου.. Ίσως να μην είδα τη γαλήνη στο πρόσωπό σου καθώς κοιμόσουν.. Ίσως να ήταν όλα ένα ψέμα.. Ένα παιχνίδι του μυαλού.. Ένα παιχνίδι φαντασίας.. Μα…

Η Λίμνη Έχει να βρέξει δυο αιώνες κι η γη παρακαλά το νερό. Περπατώ εκεί όπου κάποτε ήτανε λίμνη όπως περπατά κανείς εκεί όπου κάποτε ήταν αγάπη. Σκασμένο χώμα, τετραγωνικό όσα ψάρια δεν σάπισαν έβγαλαν πόδια έγιναν ερπετά. Λίμνη, της εκμυστηρεύομαι, δεν θα μπορέσω ποτέ να ξεφύγω από εκείνο που ήσουν την ώρα που απελπισμένα δέντρα πριν γείρουν και πέσουν με ουρλιαχτό ασύλληπτο υψώνουν τα τρομώδη χέρια τους μέχρι τον ουρανό ξεκοιλιάζοντας τα άδεια ασκιά του. Ταξίδι… στην Κύπρο σήμερα για να συναντήσουμε τον ποιητή Γιώργο Χριστοδουλίδη, έναν από τους…

Ἔρχεσαι σὰν τὴν νύχτα μὲ τὰ μαλακὰ φτερά της Καὶ εἶσαι ἐσὺ ποὺ καταλαμβάνεις Κάθε κενὸ τοῦ ἐξαπλωμένου χώρου Εἶσαι αὐτὴ ποὺ ἐπιβάλλεται καὶ διαρκεῖ Αὐτὴ ποὺ κυριαρχεῖ Γιατὶ μένεις μόνη ὡς πλατυτέρα τοῦ θόλου Καθολικὴ καὶ πανδαιμόνια Ἔρχεσαι καὶ εἶσαι ἡ μία καὶ ἡ μοναδικὴ Ἡ μία καὶ ἡ παντοτινὴ Ἡ ἀναλάμπουσα μέσα ἀπὸ τὴν στάχτη Κι ἐγὼ μαζί σου τότε Τάσσομαι καὶ ὑποτάσσομαι Ἐνδύομαι καὶ ὑποδύομαι Τὴν αὔρα τῶν μυστηρίων σου Φέγγω Η. Κ. [Aνέκδοτο] Ανέκδοτο, λοιπόν, ποίημα του εξαίρετου των γραμμάτων λόγιου του Ηλία Κεφάλα φιλοξενεί με…

Το τελευταίο βλέμμα σου κτύπησε την καρδιά μου μου έδειχνε το δρόμο σου να φεύγεις μακρυά μου. ………. Με αγωνία κοίταζες βαθειά μεσ’ την ψυχή μου να χάνονται τα όνειρα που έπλαθες μαζί μου. ………. Πρώτη φορά με έβλεπες αδύναμος να είμαι να φέρω πίσω στη ζωή το σώμα που πονούσες. ………. Το δάκρυ σου εκύλησε πάνω στο μάγουλο σου κατάλαβα πολύ καλά τι είχες στο μυαλό σου. ………. Χάος απλώνεται παντού πέφτει βαθύ σκοτάδι κόμπος μου σφίγγει την καρδιά μούρχεται παραζάλη. ………. Να πάρω ανάσα δεν μπορώ θάμπωσε το…

Σε δυο κόσμους περπατώ και στα σύνορα τους αλητεύουν οι άγγελοι δίχως τα φτερά τους. Σε τοπίο ασπρόμαυρο και σκιτσαρισμένο τα μεσάνυχτα γυρνώ και τους περιμένω. ………. Σκοτεινή της μοίρας μου πένθιμη ηλακάτη, στις πληγές μαράθηκε το αίμα και το αλάτι, με παράπονο βραχνό και φτιαγμένο ζάρι καίγεται η άρρωστη ψυχή, σβήνει το φεγγάρι. ………. Αξημέρωτες μετρώ νύχτες και φοβάμαι. Κομματάκια κρύσταλλο ο κόσμος που θυμάμαι κι όλα μου τα μυστικά τα’ χω φυλαγμένα σ’ όνειρα ξιπόλητα και κουρελιασμένα. ………. Μαύρο χάδι, μαύρο φως, μαύρο πεφταστέρι, δάκρυ από φθινόπωρο στο…