Στην Ελλάδα του 2025, η εγκατάλειψη βρεφών παύει να είναι ένα μεμονωμένο, σπάνιο φαινόμενο
και μετατρέπεται σε μια ζοφερή πραγματικότητα που αποκαλύπτει τη βαθιά διάβρωση του
κοινωνικού ιστού και αποτελεί μία από τις πιο δραματικές και τραγικές εκφάνσεις κοινωνικής
κρίσης που φαίνεται να επανεμφανίζεται με αυξητική τάση στην Ελλάδα. Νεογέννητα παιδιά
αφήνονται σε νοσοκομεία, σε εισόδους πολυκατοικιών, ακόμη και δίπλα σε κάδους απορριμμάτων.
Η είδηση δεν προκαλεί πια σοκ – έχει αρχίσει να συνηθίζεται. Και αυτό είναι το πιο τρομακτικό.
Σύμφωνα με στοιχεία κοινωνικών υπηρεσιών και νοσοκομείων, οι περιπτώσεις εγκατάλειψης δεν
περιορίζονται σε κάποια συγκεκριμένη περιοχή, αλλά καταγράφονται σε όλη την επικράτεια. Οι
λόγοι ποικίλουν: από ακραία φτώχεια και κοινωνική απομόνωση, μέχρι ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες
και έλλειψη υποστήριξης από το οικογενειακό ή κρατικό περιβάλλον.
Πίσω από κάθε εγκατάλειψη, μια μάνα σε απόγνωση. Ένα κορίτσι χωρίς στήριξη. Μια οικογένεια
συντριμμένη από τη φτώχεια, την ανεργία, την κοινωνική απομόνωση. Κι ένα κράτος που
απουσιάζει. Ούτε ψυχολογική υποστήριξη, ούτε ουσιαστική πρόνοια, ούτε ασφαλείς δομές για
όσες γυναίκες δεν μπορούν να μεγαλώσουν το παιδί τους.
Οι ειδικοί τονίζουν την ανάγκη άμεσης ενίσχυσης των κοινωνικών δομών, της στήριξης στις
εγκυμονούσες και στις μητέρες που βρίσκονται σε αδιέξοδο, αλλά και την αναβάθμιση των
μηχανισμών πρόληψης και κοινωνικής πρόνοιας. Παράλληλα, η δημιουργία ασφαλών και
ανώνυμων δομών όπως οι «βρεφοθύρες» (baby boxes), που έχουν εφαρμοστεί με επιτυχία σε
άλλες ευρωπαϊκές χώρες, προτείνεται ως εναλλακτική για την αποφυγή τραγικών εξελίξεων.
Το ερώτημα δεν είναι «γιατί μια μάνα εγκαταλείπει το παιδί της». Το πραγματικό ερώτημα είναι
γιατί μια μάνα μένει μόνη της, μέχρι να φτάσει εκεί.
Στην Ελλάδα των επιδομάτων-φαντασμάτων και των αποψιλωμένων κοινωνικών υπηρεσιών, η
εγκατάλειψη βρεφών δεν είναι μόνο δράμα. Είναι κατηγορητήριο.
Παντελής Κυδώνης
