Κατηγορία: Πολιτισμός

  Άγνωστος πίνακας του Ελ Γκρέκο (Δομήνικος Θεοτοκόπουλος: 1541,Κρήτη/1614,Τολέδο) βρέθηκε σε ιδιωτική συλλογή- Ο ιδιοκτήτης πίστευε ότι αγόρασε αντίγραφο αλλά μόλις ταυτοποιήθηκε η αυθεντικότητα του έργου. Πρόκειται για ένα μικρών διαστάσεων πίνακα που ανήκει σε ιδιώτη συλλέκτη και απεικονίζει τον Ιησού με το αγκάθινο στεφάνι να φέρει τον σταυρό και τελικά αποδόθηκε στον κορυφαίο ζωγράφο Δομήνικο Θεοτοκόπουλο, ο οποίος έχει μείνει γνωστός με το ισπανικό προσωνύμιο «Ελ Γκρέκο». H αυθεντικότητα του έργου, o οποίος παρουσιάζει ομοιότητες με τον πίνακα «Ο Χριστός φέρων τον Σταυρόν» (1580), πιστοποιήθηκε έπειτα από εκτεταμένη ανάλυση και έρευνα που πραγματοποιήθηκε…

    Ο γνωστός διανοούμενος Τάσος Νικολόπουλος, εκλεκτός λόγιος και ποιητής μας πρόσφατα σε ανάρτηση του παρουσίασε αυτό το άτιτλο ποίημα του που χρήζει της προσοχής των φίλων της ποίησης. Μέσα σε λίγους στίχους η γλαφυρή περιγραφή της σκοτεινής σύγχρονης πραγματικότητας…   Τάσος Νικολόπουλος: Άτιτλο. Χάθηκα σε δρόμους γνωστούς κι όμως τόσο ξένους… τόσο κρύους, μαρμάρινα μνήματα… Χάθηκα μέσα στη πόλη μου, που μ’ έθρεψε και την βύζαξα… στις πλατείες λεωφόρους με τα μεγάλα δέντρα, τα καλοκαίρια να σκιάζουν το δρόμο και τους χειμώνες απειλητικά και θυμωμένα με τα γυμνά…

  Αγιασμός Υδάτων, Θεοφάνεια, μία κορυφαία εορτή της Ορθοδόξου Πίστεως που την φετινή χρονιά δεν εορτάστηκε λόγω της πρωτόγνωρης πανδημίας που πλήττει την ανθρωπότητα. Γράφτηκαν πολλά, ειπώθηκαν ακόμη περισσότερα, υπήρξαν παρατράγουδα. Εμείς σήμερα αφιερώνουμε στους αναγνώστες της στήλης τον αριστουργηματικό πίνακα του Χιώτη διεθνούς φήμης  εικαστικού Γιώργου Ζυμαράκη. Τίτλος της δημιουργίας του: Τα Θεοφάνεια στην Χίο το 1996. Τέλεια τοπιογραφία του δημιουργού που αποτυπώνει – αναπαριστά μοναδικά την εκκλησιαστική αυτή εορτή στο νησί της Χίου. Χίος-1996-Θεοφάνεια. Και του Χρόνου. Εδώ να σημειώσω ότι τώρα με τον κατ’ οίκον εγκλεισμό είναι…

  Γράφει η Αγγελική Συρρή-Στεφανίδου. Η Πρωτοχρονιά έφθανε σπίτι μας πολύ ήρεμα και απλά, χωρίς γλέντια και ρεβεγιόν, χωρίς χαρτοπαιξίες και άλλα ξενόφερτα έθιμα.  Έφθανε πάντα σαν αρχοντονοικοκυρά, φορτωμένη κάλαντα, παινέματα, λουκουμάδες, μασουράκια μ’ αμύγδαλα, καρύδια και μέλι, τεράστια πολύχρωμα μπαλόνια, «αγιοβασιλιάτικα» και συγγενείς που μπαινόβγαιναν για ευχές και «χαιρετίσματα». Τα κάλαντα αρχίζανε από το πρωί της Παραμονής κι όλη τη μέρα κι ως τη νύχτα και την άλλη μέρα το πρωί, αντιλαλούσαν οι γειτονιές κι οι δρόμοι από παινέματα, σφυρίγματα και κανονιοβολισμούς, από τα «βαποράκια» με τα φωνακλάδικα πληρώματά…

  Τα κάλαντα τις ψυχές φωτίζουν… Την γέννηση του Χριστού καλοσωρίζουν Στο σπήλαιο το ταπεινό…  Με των ζώων το χνώτο το ζεστό… Και στο τέλος… Στο τέλος έδιναν πολλές ευχές… Και  έπαιρναν παλιά τις δραχμές… Που τώρα είναι τα ευρώ… Και οι άνθρωποι λένε: κάτσε να τα βρω… Μα κερνούσαν και μέλι ξερά σύκα…  Χουρμάδες όλο γλύκα… Γλυκά μελένια….. Με χάρι ζυμωμένα… Και όταν δεν έδιναν τίποτα από αυτά.. Έλεγαν χαμογελαστά: << Αφέντη μου στην κάπα σου χίλιες χιλιάδες ψείρες….>> Άλλες γεννούν άλλες κλωσούν…. Και άλλες αυγά μαζώνουν…. Και έφευγαν…