ΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ ΤΟΡΠΕΝΤΟ (Μέρος δεύτερο)

  Γράφει ο Κώστας Γραμματικόπουλος.   Πέρασε μισή ώρα,χωρίς να μπεί,η να βγεί κάποιος ένοικος.Άρχισε να ψιχαλίζει.Άνοιξε το ράδιο.Του άρεσαν τα μπλουζ των μαύρων.Έψαξε τους σταθμούς και έπεσε πάνω σε ένα τραγούδι του Χάουλιν Γουλφ.Του έφτιαξε την διάθεση.Σιγοτραγουδούσε, όταν είδε έναν παχύσαρκο έγχρωμο άνδρα να κατευθύνεται προς την είσοδο της πολυκατοικίας.Βγήκε αμέσως από το αμάξι και τον πλησίασε. -Συγγνώμη,μήπως ξέρεις σε ποιόν όροφο μένει ο Τόνυ Μορέτι; -Ο Τόνυ; Στον τρίτο.Τι τον θες;απάντησε ο έγχρωμος με δυσπιστία. -Είμαι φίλος από τα παλιά και ήρθα να τον δω,απάντησε φιλικά ο Τζιμι…

Περισσότερα

ΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ|| ΤΟΡΠΕΝΤΟ Γράφει ο Κώστας Γραμματικόπουλος. (ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ)

  Διέσχισε την Fifth Avenue ανάμεσα σε ένα πολύβουο πλήθος.Περπατούσε γρήγορα και σταθερά.Ήταν γύρω στα σαράντα,ψηλός,με γλυκό παρουσιαστικό,μαύρα μαλλιά καλοχτενισμένα προς τα πάνω και περασμένα με μπριγιαντίνη, φρεσκοξυρισμένος,μύριζε υπέροχα,λεβάντα και πούδρα. Κρατούσε στό αριστερό του χέρι μια δερμάτινη τσάντα.Φορούσε μπεζ καμπαρντίνα,σακάκι γκρι και γιλέκο κουμπωμένο με τρεις σειρές μαύρα κουμπιά.Ένα ρολ’οι με χρυσή αλυσίδα ξεχώριζε στην δεξιά τσέπη του παντελονιού του. Ήταν πρωί και το Μανχαταν Έσφυζε απο ζωή.Κατευθύνθηκε στο ξενοδοχείο Βεεkman.Μετά απο λίγα λεπτά έφθασε στην είσοδο. Τον χαιρέτησε ο πορτιέρης,ντυμένος με λευκή στολή που έμοιαζε με ναύαρχο,βγάζοντας ελαφρά…

Περισσότερα

Ερωτήματα από κάποια στιγμιότυπα. Γράφει ο Κώστας Λιάκος 

ΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ.   Η παραλία εκείνο το μεσημέρι, φάνταζε με απέραντο χώρο άπλετης ηδονικής σαγήνης. Οι κενές ξαπλώστρες σού έδιναν την αίσθηση πώς ήταν το εφαλτήριο, όπου το βλέμμα τιναζόταν σαν ολοφωτο – δίδυμο – τόπι και ανήμπορο, αποκαμωμένο, έπεφτε σ’ εκείνες που φιλοξενούσαν τις αισθησιακές περιφέρειες και τα χυμώδη στήθη που με τόση γαλαντομία ο Θεός χάρισε, των υπέροχων – αυτό το ηλιόλουστο μεσημέρι – γυναικών. Νόμιζες πώς η φύση, εκείνες τις στιγμές, σε μιά αδιάκοπη αντάρα βρισκόταν. Και πως διαφορετικά θα μπορούσε να γίνει; Παρουσίες, από…

Περισσότερα

Το Διήγημα του Σαββάτου. Των δειλινών τα σήμαντρα.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Βολάκης. Ανέβα στητός κ’ αγέρωχος σκαλί – σκαλί και περίμενε με ύφος αλαζονικό κυρίαρχος του φόβου σου, μπροστά στ’ άδεια κουτιά απ’ τις κονσέρβες του μεσημεριάτικου φαγητού, π’ άφησαν οι άνεργοι οικοδόμοι πάνω στην ξεραμένη λάσπη, ατενίζοντας με πόθο την ώρα του μεροκάματου, που θα πιάσουν με τα σκασμένα απ’ τον ασβέστη χέρια τους. Κ’ αν, ήχος καμπάνας πένθιμος, στο δειλινό συρθεί, ανατριχιάζοντας τα χαμόκλαδα, το σταυρό σου κάνε και χώμα πιάσε χιλιοπατημένο από τα κουρασμένα χοντροπάπουτσα που βάδισαν στων αμπελιών και των λιόδεντρων το μάζεμα και…

Περισσότερα

Το διήγημα του Σαββάτου. Φθινοπωρινά φύλλα ψυχής.

Γράφει ο Κώστας Βασιλάκος. Ο ουρανός έχει φορέσει για τα καλά το μολυβί χρώμα που του χαρίζουν τα σύννεφα και το ελαφρύ αεράκι με τη δροσιά της πρώτης βροχής φέρνει πιο κοντά την ανάγκη για ζεστασιά. Η περπατησιά του ήλιου λοξοδρόμησε προς τον Βορρά και έκανε πιο μακρινή την απόσταση Δύση – Ανατολή. Το φως της μέρας λιγοστεύει, σε αντίθεση με τη νύχτα που όλο και μακραίνει. Από το παράθυρο χαζεύω τα κιτρινοπράσινα φύλλα της μουριάς που μαζεύονται γύρω από τον γέρικο κορμό και σχηματίζουν ένα παχύ στρώμα, ενώ τα…

Περισσότερα

Το κορίτσι με το καναρινί μπλουζάκι και τις άσπρες μαργαρίτες

Γράφει ο Κώστας Λιάκος. Ι Σ’ ένα από τα γραφικά ταβερνάκια μιάς εξαίσιας αιγαιοπελαγίτικης παραλίας, στο Φανάρι της Μυτιλήνης, κάθεται ο Ορφέας. Ο ανάλαφρος αέρας που φυσά τα μαλλιά του, κάνει πιο έντονο το γκρίζο χρώμα μιάς ανεπιθύμητης ωριμότητας. Μαζί με την γλυκόπιοτη γεύση του πλωμαρίτικου ούζου, έχει την αίσθηση πώς μέσα στα μάτια της κοπέλας που είναι συντροφιά του, βλέπει την απέραντη γαλήνη μόνο και ομορφιά ενός ξεχωριστού Αιγαίου! Κατάφορτου από τον πόθο της αγάπης και της ειρηνικής συνύπαρξης. Από την πρώτη στιγμή που την αντίκρισε, τον μάγεψε το…

Περισσότερα

Ανδρέας Καρκαβίτσας .Η Θάλασσα. (Απόσπασμα).

Το Διήγημα του Σαββάτου. Ο πατέρας μου – μύρο το κύμα που τον τύλιξε – δεν είχε σκοπό να με κάμει ναυτικό. – Μακριά, έλεγε, μακριά, παιδί μου, απ’ τ’ άτιμο στοιχειό! Δεν έχει πίστη, δεν έχει έλεος. Λάτρεψέ την όσο θες, δόξασε την· εκείνη το σκοπό της. Μην κοιτάς που χαμογελά, που σου τάζει θησαυρούς. Αργά γρήγορα θα σου σκάψει το λάκκο ή θα σε ρίξει πετσί και κόκαλο, άχρηστο στον κόσμο. Είπες θάλασσα, είπες γυναίκα, το ίδιο κάνει. Και τα έλεγε αυτά άνθρωπος που έφαγε τη ζωή του…

Περισσότερα

Το Διήγημα του Σαββάτου|| Κώστας Λιάκος – Ο ΑΧΟΡΤΑΓΟΣ ΣΑΚΗΣ

– Φωτεινή, μέσα στην κατσαρόλα έχει μείνει λίγο κοτοπουλάκι, να το φάω; ρώτησε την γυναίκα του ο Σάκης. – Φτου σου, να μην αβασκαθείς, απάντησε εκείνη με το ολόφωτο χαμόγελο της. Ένα χαμόγελο που φωτίζει ακόμα πιο έντονα θαρρείς, μιά αδιάκοπη λαιμαργία. Ο Σάκης έχει ένα θηριώδες παρουσιαστικό. Το κάθε του βήμα θυμίζει κατολίσθηση βράχου, έτοιμου να θάψει κάτω από τον τεράστιο όγκο του, ολόκληρες αλυσίδες μπακάλικων. Η ανάσα του πάντα βγαίνει με ένα μουγκρητό στην θέα οποιουδήποτε φαγητού. Η επιβλητική του μορφή σ’ ένα τέτοιο αντίκρισμα, μεταμορφώνεται τότε, σε…

Περισσότερα

Στέλιος Κουμπιάς: 5. ΑΓΙΕ ΝΙΚΟΛΑ ΦΥΛΑΓΕ ΚΙ ΑΓΙΑ ΘΑΛΑΣΣΙΝΗ!! – Οι αναμνήσεις ενός ναυτικού

Το σημερινό ταξίδι στο παρελθόν συνεχίζεται με το πλοίο «Θεοφανώ Λιβανός» της εταιρείας Σ. Λιβανός Ελλάς. Είχα επιστρέψει στην Χίο ξεμπαρκάροντας από το «Χίος Ντέστινυ» στις 3 Οκτωβρίου του 1990 και ήταν η χρονιά που η σύζυγός μου συνέλαβε το δεύτερο παιδί μας οπότε και αποφάσισα να παραμείνω μέχρι να γεννήσει μιας και δεν ήμουνα παρών στην γέννα του πρώτου παιδιού μας. Το δεύτερο παιδί μας ήρθε στον κόσμο το Σάββατο 15 Ιουνίου 1991, ήρθε η δεύτερη κορούλα μας που γέμισε χαρά και ευτυχία στο σπιτικό μας, και εφόσον πήγαν…

Περισσότερα

Κώστας Λιάκος: Η ΑΚΑΤΑΝΙΚΗΤΗ ΟΜΟΡΦΙΑ ΚΑΙ Η ΠΙΚΡΗ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ

Γράφει η Τασσώ Γαΐλα. Μετά από μεγάλο διάστημα απουσίας σήμερα η στήλη του Διηγήματος έχει την χαρά να φιλοξενεί και πάλι τον εκλεκτό διηγηματογράφο Κώστα Λιάκο, δημοφιλή σε εσάς τους φίλους αναγνώστες των λογοτεχνικών σελίδων της diafaneia.eu και από την στήλη της ποιήσεως όπου και συμμετέχει σποραδικά.   Τίτλος: Η ΑΚΑΤΑΝΙΚΗΤΗ ΟΜΟΡΦΙΑ ΚΑΙ Η ΠΙΚΡΗ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ Τα εικοσάχρονα νιάτα του κοριτσιού εκείνο το πρωινό της Κυριακής, απαρατήρητα δεν ήταν δυνατόν να περάσουν. Με δέντρο ξεχωριστό φάνταζαν, κατάφορτο από καρπούς που η στέρηση τους, αμάρτημα και αδικία να θεωρούνται θα έπρεπε.…

Περισσότερα