Κατηγορία: Ποίηση

  Τίτλος: ΑΠΩΛΕΙΕΣ. Η πρώτη καθοριστική απώλεια στη ζωή μου ήτανε που ‘χασα τη σιγουριά από της μάνας μου τη μήτρα και μπήκα στο παιχνίδι απ’ το φόβο της ανυπαρξίας. ….. Έπειτα ακολούθησαν οι απώλειες η μια την άλλη… ….. Έχασα από το φόβο της αμάθειας την αθωότητά μου. Την τρυφεράδα, στο βωμό της ηδονής θυσίασα κι από της μοναξιάς τον κίνδυνο τη λευτεριά μου χάνω. Στης εξειδίκευσης τη σκοπιμότητα τα νιάτα μου πουλάω κι από του πληγωμένου μου εγωισμού την αγωνία γλίστρησε κι έφυγε απ’ τα χέρια μου η…

  Ο Κώστας Ευαγγελάτος είναι Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης και ποιητής με παρουσία στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ζωγραφική και αισθητική θεωρία της σύγχρονης τέχνης στο Μανχάταν (Νέα Υόρκη) .Από το 1986 έως το 1993 διετέλεσε καλλιτεχνικός διευθυντής στη Gallery DADA στην Αθήνα και το 1990 ίδρυσε την ομάδα τέχνης Art Studio EST. ART. Έχει παρουσιάσει ενότητες από τα έργα του σε ατομικές εκθέσεις σε: Αθήνα,το εξωτερικό και  έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις και διεθνείς καλλιτεχνικές συναντήσεις,  Έχει εκδώσει επίσης βιβλία, αισθητικά δοκίμια, ποιήματα σε επτά εκδόσεις (εκδόσεις Απόπειρα ), λιθογραφικά έργα (bodygraphics)…

Βροχή μου Πέσ’ μου ποιά βροχή ξεθωριάζει την ανάμνηση .. Ποιό δάκρυ είναι πιο δυνατό, του πόνου ή της αγάπης.. Πέσ’ μου ποιό άλλο χρώμα απ ‘ το λευκό, μπορεί να ζωγραφίσει την αγάπη… Μού λείπεις, μα τι λέω, πως γίνεται να σου λείπει κάποιος που ποτέ δεν είχες… Τα μάτια σου κοιτώ για ώρες, διαβάζω τη σιωπή σου, διαβάζω όσα δεν μου λες, μήπως κι εγώ δεν κάνω το ίδιο… Σιωπώ στους χτύπους της καρδιάς, στη σκέψη ό,τι θα ρθεις, κι αρνούμαι να παραδεχτώ πως γίνεσαι αγάπη… Κι άλλοτε…

(Δεν απευθύνονταν σε ακόλουθους αλλά σε συμπάσχοντες) “Υπάρχουν άνθρωποι που βλέπουν ένα ηλιοβασίλεμα και είναι έτοιμοι να το καταβροχθίσουν, να το αποσπάσουν από τον ουρανό και να το περάσουν στο πεπτικό τους σύστημα. Το τίποτε δεν είναι να μην χαρείς τη ζωή, είναι να μην τη φοδράρεις με το βίωμα της κτητικότητας, που τελικά γίνεται αρπακτικότητα.” “Ποίηση είναι να φτάσεις να γίνεις ο σιωπών λέγων, ο λέγων δια της σιωπής, ο σιωπών δια του λόγου, διότι πρέπει να είσαι πάντα στο τίποτε.” (Απόσπασμα συνέντευξης του Ν.Καρούζου στο περιοδικό”Λέξη”,την οποία βρίσκουμε…

Μέρες ντροπής ορίζουν την ύπαρξη μας άνθρωποι σκυφτοί,περιδιαβαίνουν στα σοκάκια των ονείρων μας. Οι πράξεις μας ανείπωτες φενακες, τα λάθη μας λίθινα μνημεία του παρελθόντος. Σεμνή Πενια,συ που δόλια πλάνεψες τον άτρωτο Πόρο στάσου δίπλα μας,αγέρωχη μα ντροπαλή. Μέρες νωθρές,απροσπέλαστες σαν ένα κομμάτι σίδερο, υποκλίνονται υποκριτικά στο κατώφλι της Ιστορίας. Η απαρχή μιας μελλούμενης ζωής, το τέλος των αλαζονικών προσδοκιών. Σιμον Μπολιβάρ,μας βλέπεις με θλίψη, μας πρόσφερες τα πάντα,μα σου ανταποδώσαμε το τίποτα. Μέρες σιωπής σέρνονται νωχελικά στης ρόδινης αυγής το φωτολουσμένο όραμα. Γενιά ντροπιασμένη τρέχει ανέμελη σ΄ολάνθιστο λιβάδι. Θεέ…

Ω πεντάμορφη Χίος, μυροβόλος και χαμογελαστή Στου Βόρειου Αιγαίου τη δροσοστάλαχτη αγκαλιά Κύματα ανθισμένα σε ραίνουν μ’ ορμή ξεχωριστή Και στον ουρανό σου γλάροι με καλοσυνάτη καρδιά. Απ’ τα μαστιχόδεντρα κυλούν χαράς δάκρυα λευκά Και του ήλιου σε περιλούζει το φως το χρυσαφένιο Τα χείλη του αγέρα σε φιλούν ακατάπαυστα γλυκά Και τ’ όνειρο χυμάει σαν μεγάλο φτερό μαλαματένιο. Ω πεντάμορφη Χίος, μυριόχρωμη και ξακουσμένη Στις αμμουδιές σου του Ομήρου ολόφωτα γράμματα Διάσπαρτοι Πύργοι πετρόχτιστοι αγέρωχα υψωμένοι Και απ’ των αστεριών τα λαρύγγια ασημένια άσματα. Τα χωριά μαγευτικά στολίζουν τα…