Του Αλέξανδρου Οικονόμου Σε μοναστήρι ερημικό θα πάω να κατοικήσω αφού η μοίρα κι ΄ η ζωή μου φέρθηκαν σκληρά, εκεί κοντά εις το Θεό μακριά απ ΄ τους ανθρώπους θα κάνω μια προσπάθεια να ζήσω ειρηνικά. Θα ζω κοντά στον Πλάστη μου με τα διδάγματά Του το πνεύμα μου σε έκσταση, σε θεία προσευχή… Θα συγχωρήσω τους κακούς που μ ΄ έφεραν κοντά Του, θα κάνω μια μετάνοια και μια καινούργια αρχή. Και όταν το πνεύμα υψωθεί στα θεία μονοπάτια της γνώσης και της λύτρωσης Βαγγέλιο…
Περισσότερα
Του Αλέξανδρου Οικονόμου Από τις αρχές του εξήντα η Ελλάδα μια νταλίκα, κουβαλούσε τα παιδιά της στα παζάρια της Ευρώπης και βογκούσε η καρδιά της. Να τα θρέψει δεν μπορούσε και στην άκρη τα πετούσε, δεν τους έταζε παλάτια μόνο πείνα και κομμάτια, μια ζωή σκέτη συντρίμμια φόβος, μίσος και ασχήμια. Ο λαός της υποφέρει κι ο πολιτικός το ξέρει, μα δε δίνει σημασία κι αποφεύγει την ουσία. Έτσι κρατούσε ο ξεριζωμός κι ΄ ήταν σκέτος μαρασμός, η πατρίδα να αδειάζει και ο βασιλιάς φωνάζει!!!…
Περισσότερα
Του Αλέξανδρου Οικονόμου Ω χαραυγή της νιότης μου των παιδικών μου χρόνων τότε που όλα έμοιαζαν να είν ΄ αληθινά ας ήτανε να ΄ρχόσουνα και πάλι να φωτίσεις τη σκοτεινή μιζέρια μου να φύγω απ ΄ τα δεινά. Να άρχιζα απ ΄ την αρχή με πείρα και με γνώση βουνοκορφές ν ΄ ανέβαινα ψηλά ιδανικά, σ ΄ ονειρεμένες θάλασσες και στις κορφές της δόξης κοντά εις την πατρίδα μου σε μέρη θεϊκά. Να έβγαινα στο πέλαγος με όρτσα τα πανιά μου στη λαγουδέρα ξέστηθο κορίτσι θεϊκό,…
Περισσότερατου Αλέξανδρου Οικονόμου Εμύρισε η Άνοιξη η φύσις αναστήθει, μα βγαίνει ένα παράπονο απ ΄ του φτωχού τα στήθη. Γιατί γι ΄ αυτόν η χειμωνιά για πάντα έχει ριζώσει ο πόνος και η θλίψη του, δε λέει να μερώσει. Αναζητά τη θαλπωρή να φύγει απ ΄ το Χειμώνα ν ΄ ανθίσει μέσα στην ψυχή βιολέτα κι ανεμώνα. Βογγά σπαράζει με καϋμό για της ζωής τα πάθη γιατί η μοίρα κι οι άνθρωποι να κάνουν τόσα λάθη! Βλέπει το μίσος, την ψευτιά, παντού να κυριαρχούνε κι…
Περισσότερα
Του Αλέξανδρου Οικονόμου Αθάνατε Άνοιξε τρανέ και μεγάλε η δόξα εμέριασε να βρεις να διαβείς, στεφάνωμα δάφνινο στην κώμη σου βάζει, πορφύρινο ένδυμα στους ώμους φορεί. Μεγάλο το έργο σου τρανό και αιώνιο αθάνατο έμεινε σ ΄ αιώνες πολλούς, το όνομα πέρασε από χείλη σε χείλη η δόξα το ζήλεψε μπροστά στους Θεούς. Τρανότατε Άρχοντα του θρύλου ηγέτη η μοίρα σε έταξε τον κόσμο ν ΄ αλλάξεις, πανάρχαιο έμβλημα της δόξας σημάδι στο στήθος σου φόρεσε να ΄ ρθείς να διδάξεις. Αλέξανδρε αθάνατε στων αιώνων…
Περισσότερα
του Αλέξανδρου Οικονόμου Στο σκοτεινό δωμάτιο κλεισμένος, αναπολώ, τους λογοτέχνες τους παλιούς, εικόνες μαγικές, στην μνήμη μου ξυπνάνε, με ταξιδεύουν, με σεριανούν, στους ουρανούς. Θυμήθηκα το Νίκο Καζαντζάκη, τον Κάλβο, τον Ελύτη , το Σουρή, Βαλαωρίτη, Βάρναλη και Καραγάτση, το Ρίτσο, το Βενέζη, τη Σαρρή. Τη Δέλτα, την Αλεξίου και τη Γλέζου, τον Εφταλιώτη, τους Σκαρίμπα, Κοραή, τον Τσίρκα, τον Ψυχάρη και το Σούτσο, τον Τριβιζά, το Σαμαράκη και το Ραγκαβή. Ακολουθούν, δεκάδες λογοτέχνες, που άναψαν, τη δάδα, του πολιτισμού, που φώτισαν, τα χρόνια της εποχής…
Περισσότερα
Του Αλέξανδρου Οικονόμου Ο θηρευτής των ονείρων λακτίζει τα ατίθασα Άτια που θα παρελάσουν εμπρός στο αλαλάζων πλήθος. Ω, υπέρτατε άρχοντα, γιατί λοιδορείς το θαυμαστό έργο του ανθρώπου, μικρή η δύναμή του όμως προσπαθεί, δημιουργεί, πειραματίζεται, ενίοτε καταστρέφει. Όμως προσπαθεί. Ιριδισμοί και οπτασίες, σε μια αέναη, υλιστική προσπάθεια. Οι πνευματικοί δυνάστες θα αιχμαλωτίσουν ξανά τα αρίφνητα σχέδια του προλεταριάτου. Οξειδωμένες Αγάπες διαχέονται από το αστρικό φως, ζητώντας στήριξη και εξιλέωση. Οι δικαιοφανείς προστάτες, λυπημένοι τάχα, συμπονούν τον ταλαίπωρο λαό. Η φεγγαρογραμμή στραφτοβολά, ζωής διαμάντι, στενεύει ο κόσμος, πλάτυνε την…
Περισσότερα
Του Χαράλαμπου Οικονόμου Το ανώνυμο πλήθος προχωρεί σιωπηλό τη Γη της επαγγελίας ζητάει, ο δρόμος μακρύς και σκληρός το ζητούμενο είναι ο στόχος. ΑΞΙΟΙ – ΙΣΑΞΙΟΙ – ΑΝΑΞΙΟΙ Πυγολαμπίδες οι άνθρωποι περιφέρονται σαγηνευτικά στους γραφικούς ονειρότοπους. Ω επουράνιε άρχοντα γιατί λοιδορείς το ταπεινό ποίμνιό σου; Τα δεισιδαίμονα τέκνα σου θα υποδαυλίσουν ξανά την πνιγηρή θλίψη τους. Θρηνωδίες και εκλάμψεις, από το αδηφάγο πλήθος, ως την μεγάλη ώρα. Δαιμονολατρικές θρησκείες χάσκοντας και αιμορροώντας θα απαγγέλουν λογίσκους και ιδεογραφήματα. Με κατανυκτικό ύφος και ζέση, οι άτεκτοι…
Περισσότερα
Του Αλέξανδρου Οικονόμου Σκιές οι ψυχές των ανθρώπων. Σκιές άυλες, άχρωμες νεκρές. Ξάφνου αποκτούν δύναμη και οργή γιατί κάποιοι αναίσχυντοι κυβερνοπατέρες δεν έπραξαν το καθήκον τους. Διότι άφησαν τα αιμοβόρα κοράκια να πιουν το αίμα τους, να κατασπαράξουν τα σαρκία τους. Όμως οι σκιές τιμωρούν. Από τους τάφους τους θα ρίξουν, το ανάθεμα, επί των κεφαλών τους. Οι ουράνιοι κέλητες, οι γοργοπόδαρες φοράδες, θα ταξιδέψουν τις σκιές, στην αιώνια ανάπαυση και γαλήνη. Η Νέμεση πλησιάζει. Η τιμωρία θα είναι βαριά. Οι σκιές…
Περισσότερα
Του Αλέξανδρου Οικονόμου Τρέξε να με φθάσεις κι έλα να προφθάσεις, των εννιά το τραίνο που το περιμένω. Στην αφετηρία τι γλυκιά πορεία που θ΄ ακολουθήσεις σα με συναντήσεις. Το ταξίδι αρχίζει και μας συγκλονίζει. Πάμε στα ωραία με γλυκιά παρέα. Θα απομακρυνθούμε και θα αισθανθούμε, της ζωής τα χάδια, έξω απ ΄ τα σκοτάδια. Πάρε για καλό σου το χαμόγελό σου άφησε τη θλίψη λίγο να σου λείψει. Πάμε στους αιθέρες Για καινούριες μέρες Στης χαράς το τραίνο Θα σε περιμένω.
Περισσότερα